Η μητέρα δεν ήταν ποτέ μία.
Άλλη μάνα υπήρξε το ’60. Άλλη το ’80, άλλη το ’90, άλλη το 2000.Και κάπως έτσι, είμαστε όλοι παιδιά από διαφορετικές μητέρες — όχι μόνο βιολογικά, αλλά συναισθηματικά, κοινωνικά, ιστορικά.
Υπάρχουν οι μάνες που ανοίγουν το σπίτι τους και λένε «σας έχω σαν παιδιά μου». Που αγκαλιάζουν νύφες και γαμπρούς, που απλώνουν αγάπη χωρίς όρια — τουλάχιστον έτσι φαίνεται στην αρχή.
Και υπάρχουν και οι ίδιες μάνες, χρόνια μετά, που μέσα σε μια φράση μπορούν να γκρεμίσουν τα πάντα:«Ήξερα το ποιόν σου, αλλά ο γιος μου δεν με άκουγε γιατί ήταν ερωτευμένος».
Λέξεις που ειπώνονται σε μια γυναίκα λεχώνα, με ένα μωρό τεσσάρων μηνών στην αγκαλιά.Λέξεις που δεν είναι απλώς λόγια — είναι βάρος, είναι τραύμα, είναι μνήμη.
Υπάρχουν μάνες που χειραγωγούν. Που κρατούν τα παιδιά τους δεμένα, ακόμα και στα σαράντα. Που καθορίζουν επιλογές, σχέσεις, ζωές — συχνά χωρίς καν να το καταλαβαίνουν.
Και ίσως χρειάζεται να ειπωθεί ξεκάθαρα:
Υπάρχουν και μάνες που κάνουν έγκλημα.
Γιατί έγκλημα δεν είναι μόνο η σωματική βία.Έγκλημα είναι και όταν διαλύεις έναν χαρακτήρα.Όταν μικραίνεις έναν άνθρωπο.Όταν τον μαθαίνεις να αμφισβητεί την αξία του, να φοβάται να υπάρξει, να ζει μέσα από τη δική σου ανάγκη για έλεγχο.
Κι όμως — ακόμα κι εκεί, δεν μιλάμε πάντα για «κακούς» ανθρώπους.Μιλάμε για τραύματα που πέρασαν από γενιά σε γενιά χωρίς ποτέ να σταματήσουν.
Υπάρχουν όμως και άλλες.
Μάνες που, μπροστά στον πόνο του παιδιού τους, δεν ξέρουν πώς να σταθούν. Που απαντούν άτσαλα:«Δεν είσαι η μόνη που έχει χωρίσει».
Όχι από κακία απαραίτητα — αλλά από αδυναμία. Από τα δικά τους τραύματα, που ποτέ δεν ειπώθηκαν, ποτέ δεν θεραπεύτηκαν.
Γιατί ναι — αυτές οι μάνες κουβαλάνε ιστορίες που δεν μάθαμε ποτέ.Μεγάλωσαν σε εποχές που δεν επέτρεπαν ευαλωτότητα, που δεν δίδαξαν όρια, που δεν έμαθαν τι σημαίνει συναισθηματική φροντίδα.
Και κάπου εδώ μπαίνουμε εμείς.
Η γενιά η μπερδεμένη.
Η γενιά που προσπαθεί να βάλει όρια χωρίς να νιώθει ενοχές.Που θέλει να προστατευτεί, αλλά ταυτόχρονα να αγαπήσει.Που διεκδικεί χώρο, αλλά ακόμα ζητά αποδοχή.Που θέλει να σπάσει τα μοτίβα — χωρίς πάντα να ξέρει πώς.
Είμαστε η γενιά που προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο.
Να γίνει καλύτερη μητέρα.Καλύτερος γονιός.Ή απλώς ένας άνθρωπος που δεν θα μεταφέρει τον ίδιο πόνο παρακάτω.
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμόμαστε:
Δεν υπάρχει μία μορφή μητέρας. Υπάρχουν μάνες πολλών ειδών.
Και ίσως, πριν βιαστούμε να κρίνουμε, να χρειάζεται κάτι απλό — και δύσκολο μαζί:
Μια αίσθηση ενσυναίσθησης.
Όχι για να δικαιολογήσουμε τα πάντα.Αλλά για να κατανοήσουμε.
Να δούμε πίσω από τις λέξεις, πίσω από τις συμπεριφορές, χωρίς να ακυρώνουμε τον πόνο που προκάλεσαν.
Και ταυτόχρονα, να τολμήσουμε να σπάσουμε τον κύκλο.
Να σεβαστούμε κάθε μητέρα —αλλά και να προστατεύσουμε κάθε παιδί.
Γιατί, τελικά, η μητρότητα δεν είναι ρόλος.Είναι μια διαδρομή που ακόμα γράφεται.
Και ίσως η δική μας γενιά να είναι αυτή που θα την ξαναγράψει από την αρχή.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Chrisu F.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Μακάρι. Ωστόσο εγώ γύρω μου βλέπω μια γενιά που μεγαλώνει παιδιά που δε σέβονται τα όρια που τους τίθενται και απαιτούν ενσυναίσθηση από τους άλλους χωρίς να τη δίνουν αντίστοιχα, μια γενιά με διογκωμένο δικαιωματισμό που απαιτεί οι γύρω τους να προσαρμόζονται με γνώμονα τη βολή τους. Γονείς που δεν έμαθαν να προστατεύουν τα όρια τους βγάζουν τα απωθημένα τους μαθαίνοντας στα παιδιά τους να μη σέβονται τα όρια που συναντούν έξωθεν και δικαιολογώντας τους τα πάντα. Οι εκπαιδευτικοί πιθανώς καταλαβαίνουν σε τι αναφέρομαι…Άραγε αυτό είναι υγιής απάντηση σε μια κοινωνία όπου όλοι καλούμαστε να συνυπάρξουμε και να συνεργαστούμε; Ο… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ δεν έχω καταλάβει τίποτα. Σε πια γενιά δηλαδή αναφέρετε η Chrisu; Στην Ζ;
(θα συμφωνήσω μαζί σου για όλα αυτά που βλέπεις γύρω σου και κυρίως για την ενσυναίσθηση που όλοι τη έχουν κάνει καραμέλα και πολλοί λίγοι την δείχνουν).
Νομιζω αναφερεται στην Gen A κυριως. Η Gen Z εχει σχεδον ολη ενηλικιωθει, μερικοι κοντευουν τα τριαντα…
Γέλασα λιγο με το “Είμαστε η γενιά που προσπαθεί να γίνει κάτι άλλο.”. Καταλαβαίνω ότι έτσι το νιώθεις αλλά κάθε γενιά τα ίδια λέει. Και γίνονται και λίγο “άλλο”. Λίγο προς τα καλύτερο, λίγο προς το χειρότερο.
Και για ακόμα μια φορά οι πατεράδες πουθενά. Ούτε στα 90ς ούτε στα 80ς ή 60ς, αλλά ούτε και τώρα. Η ευθύνη και η κριτική για τα παιδιά πάντα προς τη γυναίκα. Δυστυχώς, τα ίδια και τα ίδια.
ΥΓ. Ελπίζω ο γιος που δεν άκουσε τη μάνα γιατί ήταν ερωτευμένος να την πέταξε έξω αυτή τη μανούλα που κακολόγησε τη λεχώνα γυναίκα του.
Μπα… Δε χρειάζεται τόση ευαισθησία.
Η ζωή είναι σκληρή.
Όσες γυναίκες…τόσες εν δυνάμει μητέρες.
Διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετική συμπεριφορά.
Άλλες εποχές, το ίδιο έργο.
Μάλλον σκληραγώγηση χρειάζεται, γενικώς…
Πάντως, θα είχε απόλυτο δίκιο η μάνα που θα έλεγε: «Δεν είσαι η μόνη που έχει χωρίσει». Άλλωστε, αυτό δεν είναι και το σύνθημα για κάθε τραυματική εμπειρία; «Δεν είσαι μόνη, δεν είσαι η μόνη». Και ο λαός μας κάτι παρόμοιο δεν λέει με το «άλλη παιδιά δεν έκανε μόνο η Μαριώ τον Γιάννη»; Δεν είναι καθόλου άτσαλη απάντηση. Είναι η απάντηση που βάζει τα όρια (λατρεμένη λέξη) ανάμεσα στην εξωτερική πραγματικότητα —όπου ο χωρισμός είναι κάτι συνηθισμένο— και σε εσένα που ζεις το προσωπικό σου δράμα. Είναι η φωνή που σου δείχνει πού τελειώνει ο υπερβολικός, αυτάρεσκος εαυτός σου… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν χρειάζεται να πονέσει ένα παιδί για να ωριμάσει. Από το κακομαθημένο και σκληρότητα υπάρχει ενδιάμεση ανθρώπινη λύση.
Τείνουμε να ξεχνάμε το πιο βασικό πράγμα όταν μιλάμε για τη γονεϊκότητα. Φορτώνουμε ειδικά στον ρόλο της μάνας ένα σωρό μεταφυσικές, άσχετες και ανώφελες ιδιότητες που «θα έπρεπε» να έχει, μια χυδαία ρομαντική μυθολογία, και ξεχνάμε ότι ο βασικός ρόλος των γονιών κάθε έμβιου όντος εξαντλείται σε δύο πράγματα: Να κρατούν ασφαλή τη νέα ζωή μέχρι να μπορεί η ίδια να δημιουργήσει νέα ζωή. Να διδάσκουν τις βασικές δεξιότητες που απαιτούνται για να επιβιώσει η νέα ζωή. Η μάνα δεν υπάρχει για να σε αγαπά με την έννοια που το θέτει η γράφουσα. Μια τέτοια αγάπη θα τη διεκδικήσεις από… Διαβάστε περισσότερα »
Οπως χαρακτηριστικά ειπε η ψυχολόγος μου, ‘οτι και αν κανεις, οσο και να προσπαθησεις να μην κανεις τα ιδια στο παιδι σου που εκαναν οι γονεις σου, τα παιδι σπυ και παλι καποια στογμη ενδεχομενως να παει σε ψυχολόγο- δεν μπορεις να τα ελεγξεις ολα, κανεις οτι καλυτερο μπορεις και αυτο ειτε για καποιους ειναι αρκετο ειτε οχι’ Δεν το γραφω αυτο με διαθεση αρνητικη, μοιρολατρικη. Ενιωσα πραγματικα τι μου ειπε. Δεν ξερω απο ποια σκοπια τα λες γραφουσα, που αποσκοπεις; Τι σε τριγκαρε; Κρατα αυτο – καλη η αναλυση, καλη η ψυχαναλυση, ομως καπου καπως το παρεξηγησε η γενιας… Διαβάστε περισσότερα »
Μην ξεχνάμε ότι τα λάθη και αδυναμίες οφείλονται στις κοινωνικές νόρμες που έπρεπε να ακολουθήσει. Ευτυχώς αυτό αλλάζει. Είμαστε άνθρωποι, δεν μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Πρέπει να βάλουμε όρια. Γιατί όμως πάντα κριτικάρουμε γυναίκες, ενώ άντρες πότε; Είναι ταμπού να κάνεις κριτική, ανάλυση ανδρικής συμπεριφοράς. Ανδρες έχουν όλες δικαιολογίες και δικαίωμα να κάνουν τα λάθη, οι γυναίκες όχι, σε όλα πρέπει να είναι τέλειες και να καταφέρουν τα πάντα
Άνθρωποι είμαστε και εμείς γυναίκες και λάθη κανουμε. Δεν μπορώ να είμαι και μάνα και εργαζόμενη και δασκάλα και νοικοκυριά και δεν ξέρω τι άλλο και να μην κάνω λαθος. Και να με κριτικάρουν και να μην μου επιτρέπετε κανένα λάθος. Πρέπει να βάλουμε όρια.
Όλες οι γενιές αγάπη και ελευθερία θέλουμε.
Συγχωράμε τους μεγαλύτερους-αλήθεια που είναι οι μπαμπάδες και οι πεθεροί;
Οι Μιλένιαλς και οι Χ μεγαλώνουμε υα παιδιά μας διαφορετικά από την προηγούμενη γενιά, ναι.
Το τραύμα και η αλυσίδα σπάει όταν εγώ ανακαλύπτω τρόπους να συγχωρώ τους γονέις και τα πεθερικά μου, να κατανοώ τους άλλους και να θέτω τα όρια μου με σεβασμό αντί με τσιριδες και δάκρυα.
Η μητρότητα τουλάχιστον είναι μονοπάτι ενσυναίσθησης και αυτογνωσίας. Φτάνει να μην παρασυρόμαστε από διάφορες πινακίδες που δεν μας αφορούν.