M’ έκανε να νιώσω ότι τον προσβάλλω με τη δουλειά που του βρήκα

Χαιρετώ όλες/όλους/όλ@,εύχομαι καλό καλοκαίρι,και περνώ αμέσως στο θέμα μου.

Ο πατέρας μου δραστηριοποιείται επαγγελματικά στο χώρο της εστίασης έχοντας κάποιο αριθμό καταστημάτων.Το αγόρι μου που είναι φοιτητής όπως και εγώ,έχει μεγάλη ανάγκη να δουλέψει,και μου ζήτησε άν γίνεται να μεσολαβήσω στον πατέρα μου ώστε να δουλέψει σε εκείνον.

Με μεγάλη χαρά μίλησα αμέσως στον πατέρα μου.Εννοείται πως δέν του είπα ότι πρόκειται για το αγόρι μου επειδή δέν θέλω να δίνω λόγο στους γονείς μου για τα προσωπικά μου,και του είπα ότι πρόκειται για ένα συμφοιτητή μου που έχει ανάγκη για εργασία.Ο πατέρας μου,μου απάντησε πως σε ένα κατάστημα υπάρχει κενή θέση για διανομέα,και σε ένα άλλο για σερβιτόρο,και πολύ ευχαρίστως να τον πάρει τηλέφωνο το παιδί(το αγόρι μου δηλαδή)για να συνεννοηθούν.

Όταν το είπα στο αγόρι μου,η αντίδραση του ήταν “κάπως”.Δέν ήταν καθόλου δεκτικός ούτε στο να εργαστεί ώς διανομέας(άν και έχει δικό του μηχανάκι)ούτε και ώς σερβιτόρος.Μου είπε ότι θα ήθελε μιά θέση στο ταμείο ή στις παραγγελίες,μία κάπως πιό υπεύθυνη θέση όπως μου είπε χαρακτηριστικά.wtf… Λές και η δουλειά του διανομέα ή του σερβιτόρου,δέν είναι υπεύθυνες.Το χειρότερο απ’όλα είναι πως με την αντίδραση και τη στάση του,μου έδωσε να καταλάβω πως τον προσέβαλλα προτείνοντας του αυτές τις θέσεις εργασίας.Μακάρι να υπήρχε η δυνατότητα για κάτι που θα του άρεσε περισσότερο,δυστυχώς όμως δέν υπάρχει,και έχω και την εντύπωση πως ο πατέρας μου καθ’εξαίρεση δέχθηκε αμέσως επειδή του το πρότεινα εγώ,και κατά κάποιον τρόπο τον παρακάλεσα.

Ο πατέρας μου(δέν το λέω επειδή είμαι κόρη του αλλά επειδή είναι η αντικειμενική αλήθεια)είναι υποδειγματικός εργοδότης,και το αγόρι μου μόνο χαμένος δέν θα έβγαινε άν δούλευε σε εκείνον.

Τέλος πάντων,δέν ήθελε,οπότε έμεινε εκεί το θέμα.Έχω όμως ξενερώσει τόσο πολύ μετά από αυτό… Σκέφτομαι ότι ο πατέρας μου ξεκίνησε από το μηδέν στην κυριολεξία,για να καταφέρει να δημιουργήσει ό,τι δημιούργησε.Κάνω μοιραία τη σύγκριση με τον πατέρα μου(ίσως να μήν είναι και σωστό αυτό)και κάπως απογοητεύομαι,κάτι κρυώνει μέσα μου για το αγόρι μου…

Στο δια ταύτα,συνεχίζουμε κανονικά,και είμαστε καλά όπως πρίν.Πείτε μου όμως σας παρακαλώ,είναι φυσικό που ένιωσα μιά κάποια απογοήτευση με την αντίδραση του; Θα νιώθατε κι εσείς κάτι ανάλογο άν ήσασταν στη θέση μου;

Ειδικά όταν με έκανε να νιώσω ότι τον προσβάλλω,ήταν η πρώτη αμήχανη και δύσκολη στιγμή που έχω ζήσει μαζί του αυτόν τον ένα χρόνο που έχουμε σχέση.Σας ευχαριστώ που το διαβάσατε.

ΥΓ:Δέν μου έχει δείξει ποτέ ότι είναι τεμπέλης ή καλοπερασάκιας,αντιθέτως έχει δείξει απεριόριστη προθυμία να προσφέρει και να βοηθήσει σε οτιδήποτε χρειαστεί,είτε εμένα είτε την οικογένεια του ή κάποιο φίλο του.

ΑΠΟ ΤHΝ – Αλεξάνδρα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News