Καμία Βοήθεια…
Είμαι 21 χρονών και παντα ήμουν ένα ήσυχο παιδί μεγαλώνοντας.
Διάβαζα πολύ, ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, αλλά πολύ νωρίς βίωσα το bullying στο πετσί μου, το οποίο μετά κατάλαβα ότι προερχόταν από ζήλεια, ανασφάλειες και αισθήματα κατωτεροτητας. Οταν το βίωνα, ήμουν χάλια, και ήταν η πρώτη φορά που σκεφτόμουν να κάνω κακό στον εαυτό μου. Είχα λάβει κάθε ειδους κακεντρεχή σχόλια (για τα κιλά και ο,τι μπορείτε να φανταστείτε), και όλοι ήταν εναντίον μου χωρίς κανένα απολύτως λόγο. Να σημειώσω εδώ πως ήμουν στα φυσιολογικά όρια του δείκτη, αλλά αρνητικά σχόλια έλαβα από πολύ νωρίς και όχι μόνο από συμμαθητές.
Επισης, ανέκαθεν προσπαθούσα να ευχαριστήσω τους γονεις μου και ήθελα να είναι περήφανοι για εμένα.
Ωστόσο, κάπου έχασα τον εαυτό μου.
Διάβαζα υπερβολικά από την Α’ Λυκείου και σε όλες τις υπόλοιπες τάξεις του Λυκείου, και τότε ήταν που έσκασα, καθώς θεωρώ πως είχα νευρική ανορεξία διότι δεν έτρωγα σχεδόν καθόλου με το φόβο να μην παχύνω, τη στιγμή που έκανα προετοιμασία για στρατιωτικες σχολες και προφανως δεν μπορούσα να τρέξω διότι δεν έτρωγα και δεν ειχα δύναμη. Έγραψα τελικά 17.500 μόρια στις πανελλήνιες (κατά τη διάρκεια των οποίων ευτυχώς σταμάτησα τα αθλήματα, αλλά δυστυχως το έριξα στο φαΐ, καθως το έβλεπα πλέον σαν την επιβράβευσή μου), ωστόσο τα προβλήματα δεν τελείωσαν, καθως σε όλη μου την πορεία της ζωης μου συνέχισα να σκέφτομαι να μου βάλω ένα τελος.
Πέρασα σε μια σχολή μακριά από την πόλη μου, και το γύρισα στην συναισθηματική υπερφαγία, δεν ήθελα να βγαίνω έξω, να βλέπω το φως του ήλιου και ούτε κόσμο. Σιχάθηκα τον εαυτό μου, το καταλάβαινα ότι μου έκανα κακό καθώς αποκτούσα προβλήματα υγείας, ωστόσο δεν μπορούσα να σταματήσω (ίσως ένα κομμάτι μου ήθελε να συνεχίζει να μου κάνει κακό). Κλαίω συνέχεια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, και έχω περάσει βαριά κατάθλιψη, χάνοντας κάθε ελπίδα και κάθε όρεξη για ζωή, ενώ απλά επιβίωνα κοιτώντας τους 4 τοίχους και παραμένοντας αδρανής.
Μέσα σε όλο αυτό το χάος, οι γονείς μου ποτέ δε με κατάλαβαν, δηλαδή με έβλεπαν έτσι και δεν προσπαθούσαν να μου μιλήσουν, να με βοηθήσουν, να με σώσουν στην τελική. Θυμωναν μαζί μου όταν τους έλεγα πως ένιωθα κάνοντας σαν μικρά παιδιά και κάνοντάς με να νιώθω ακόμη πιο κουρέλι, με αποτέλεσμα να κλαίω ακατάπαυστα σε σημείο που δεν μπορούσα να πάρω ανάσα.
Δεν κατανοώ τον τρόπο τους αυτο, εγώ θα προσπαθούσα να προσεγγίσω το παιδί μου και να το βοηθήσω, όχι να το κάνω ένα χάλι.
Γενικά, αναρωτιέμαι πού έχω φταίξει, τι έχω κάνει λάθος και μου αξίζουν όλα αυτά. Δεν έχω πειράξει ποτέ κανέναν.
Φυσικά, όλα αυτά που περιγράφω δε βοήθησαν τον εσωτερικό μου κόσμο, ο οποίος είναι ένα χάος, τόσα αρνητικά συναισθήματα, τόση απογοήτευση, τόση θλίψη, τόση απουσία αυτοπεποίθησης, τόση μαυρίλα.
Με λυπάμαι πραγματικά, καθώς απλά ήθελα κάποιον να με υποστηρίξει, και όλοι το γυρνάνε στους εαυτούς τους, χωρίς να με ακούει κανένας και με καταλαβαίνει…
ΑΠΟ ΤΗΝ – Η ιστορία της ζωής μου
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε παρακαλώ πολύ, επισκεψου έναν ψυχίατρο άμεσα! Για όλα αυτά που περιγράφεις αλλά κυρίως για το ότι εδώ και καιρό σκέφτεσαι να δώσεις τέλος στη ζωή σου. Θα σε βοηθήσει. Οι γονείς σου κακώς έδειξαν αδιαφορία, αλλά δεν ήξεραν, δε μπόρεσαν να δεχθούν καποια πράγματα, ποιος ξέρει. Τώρα όμως εσύ είσαι υπεύθυνη για τη ζωή σου και υπάρχουν επαγγελματίες που μπορούν να σε βοηθήσουν!
Θα πώ κάτι χιλιοειπωμένο χρειάζεσαι ενδυνάμωση,βρες μόνη σου τον τρόπο που θα βοηθηθείς,μέσω ομάδων ψυχολογικής υποστήριξης,μέσω άθλησης,μέσα από φοιτητοπαρέες.
Κάπου θα σκαλώσεις και θα ξεμπλέξεις το κουβάρι,προσδοκίες απο τους γονείς μην έχεις τόσο μπορούν.
Δεν ξέρεις εσυ τι θα έκανες αν είχες παιδί και πως θα του συμπεριφερόσουν.
Εχει πολλούς γονείς αδιάφορους, ή χωρις ενσυναίσθηση. Μάλλον στα 21 θεωρείς οτι θα έπρεπε να σου σταθούν. Δεν είναι η πλειοψηφία γονιών που είναι εκει συναισθηματικά, όσο πιο νωρις το καταλάβεις τόσο λιγότερο θα πληγωνεσαι .
Εύχομαι να βρεις μέσα σου δύναμη να μιλήσεις και να βρεις τη στήριξη που χρειάζεσαι αλλού.
Αχ κοριτσι μου σε καταλαβαίνω. Μη βλαψεις τον εαυτο σου για κανέναν δεν χρειάζεται δεν ωφελεί. Οι γονείς δεν εινσι όλοι άξιοι για παιδιά κ ουτε ικανοί να καταλάβουν, αλλοι κακοποιούς κ καταστρεφουν ζωές κιολας. Ρώτα τον εαυτο σου “ΠΟΙΑ ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ?” κι έπειτα βρες τρόπο να γίνεις αυτη βήμα βήμα με σύμβουλο ψυχικής υγειας με φίλους με δραστηριότητες που σε ευχαριστούν κ φτιάξε τη δικιά σου φωλιά ασφαλείας. Αν υπάρχει δυνατότητα φύγε απο τους γονείς κι αν δεν υπάρχει κανε το πλάνο σου ώστε να υπάρχει αυτή η δυνατότητα στο μέλλον. Μην εγκαταλειπεις!
Απευθυνθείτε σε μια/έναν ψυχίατρο-ψυχοθεραπευτή ή σε Κοινοτικό Κέντρο Ψυχικής Υγείας.