Κάνω συνέχεια λάθη στη δουλειά: Είμαι άχρηστη ή απλώς αγχωμένη;

Γεια σας. Θέλω κάπου να βγάλω την απογοήτευση που αισθάνομαι για τον εαυτό μου αυτές τις μέρες και να ακούσω και κάποια παραπάνω γνώμη. Είμαι η Στέλλα, είμαι 26 ετών και εδώ και περίπου τρεις μήνες έχω πιάσει δουλειά σε σουπερμάρκετ. Είναι η πρώτη φορά που δουλεύω σε σουπερμάρκετ και επίσης, πέρα από ορισμένες περιστασιακές εργασίες, είναι η πρώτη φορά που δουλεύω πλήρης απασχόληση. Αυτό είναι κάτι που το γνωρίζει ο εργοδότης μου και γι’ αυτό η πρώτη περίοδος της εργασίας είναι παράλληλα και περίοδος εκπαίδευσης. Ο μισθός είναι ικανοποιητικός και οι συνάδελφοι συννενοήσιμοι.

Το πρόβλημα μου είναι ότι κάνω πολλά και ηλίθια λάθη στη δουλειά τα οποία γίνονται όλο και συχνότερα όσο περνάει ο καιρός. Κάνω λάθη απροσεξίας όπως π.χ. να βάλω άλλη τιμή σε ένα προϊόν από αυτή που μου είπε ο εργοδότης γιατί άκουσα λάθος, να μπερδέψω σε ένα προϊόν το πού τοποθετείται το αυτοκόλλητο της τιμής ενώ είναι κάτι που το έχω ξανακάνει, το να μου πέσει ένα προϊόν από τα χέρια και να χαλάσει η συσκευασία, το να δώσω λάθος ρέστα σε πελάτη κλπ. Δεν κάνω το ίδιο λάθος πολλές φορές και δεν έχω κάνει κάτι που να προκαλέσει μεγάλη ζημιά. Όμως κάθε μέρα κάνω τουλάχιστον από μία χαζομάρα. Ο εργοδότης μου έχει πει ότι είναι λογικό να γίνονται λάθη από τη στιγμή που είμαι αρχάρια, όμως βλέπω ότι μέρα με τη μέρα η υπομονή του εξαντλείται. Δεν μου έχει κάνει κάποια αναφορά στην απόδοση μου όμως καταλαβαίνω ότι σιγά σιγά χάνει την υπομονή του με εμένα. Σήμερα για πρώτη φορά μου ύψωσε τον τόνο της φωνής του γιατί δεν άκουσα καλά σε ποιο ράφι έπρεπε να μπει ένα προϊόν και έψαχνα σε έναν τελείως διαφορετικό διάδρομο, σε έναν διάδρομο όπου θα έπρεπε να ξέρω πια ότι δεν πάει το συγκεκριμένο προϊόν. Επίσης όσο καιρό είμαι στη δουλειά δεν έχω ξανακούσει τον συγκεκριμένο άνθρωπο να φωνάζει.

Σε γενικές γραμμές είμαι αφηρημένη και αδέξια. Έχει τύχει και σε προηγούμενες εργασίες να κάνω λάθη λόγω απειρίας, αφηρημάδας, ασυννενοησίας και έλλειψης συγκέντρωσης. Δεν με έδιωξε κανένας εργοδότης αλλά καταλάβαινα από τη στάση τους ότι δυσφορούσαν και ότι με θεωρούσαν ηλίθια. Αυτή τη φορά υπέθεσα ότι θα μπορώ να ανταπεξέλθω σε απλές δουλειές όπως το να βάζω τιμές ή να τοποθετώ προϊόντα στα ράφια. Με τα καθημερινά μου λάθη όμως βλέπω ότι δεν είμαι ικανή ούτε για αυτό.

Έχω νευριάσει τρομερά με τον εαυτό μου και αισθάνομαι άχρηστη! Σήμερα ήμουν έτοιμη να βάλω τα κλάματα από το πόσο απογοητευμένη ήμουν από τον εαυτό μου. Βλέπω την απόδοση μου να είναι χειρότερη όσο περνάει ο καιρός και τον εργοδότη μου να σχηματίζει σιγά σιγά μία αρνητική άποψη για εμένα. Νιώθω ότι με θεωρεί ηλίθια και θα έχει δίκιο. Το ότι είμαι αρχάρια δεν αποτελεί δικαιολογία πια. Είμαι τρεις μήνες στη δουλειά, θα έπρεπε να γνωρίζω καλύτερα. Επίσης κάποια από τα λάθη που έχω κάνει δεν χρειάζονται πείρα αλλά λίγο νιονιό, κάτι που εγώ απέδειξα πως δεν έχω. Μάλιστα φέτος έχει έρθει και άλλη μία κοπέλα που επίσης δεν έχει ξαναδουλέψει σε σουπερμάρκετ και όμως τόσες απροσεξίες δεν έχει κάνει. Δεν είναι θέμα εμπειρίας πια, είναι θέμα χαρακτήρα και πνευματικής ικανότητας.

Θα πρέπει μάλλον να αποδεχθώ ότι είμαι ηλίθια και ανίκανη να φέρω εις πέρας οποιαδήποτε εργασία. Ότι δεν είμαι για τίποτα. Σκέφτομαι να παραιτηθώ για να μην έχω πάνω μου το ρεζίλι του να με υποβιβάσουν ή να με απολύσουν. Σκέφτομαι να αναζητήσω μία εργασία που να μην χρειάζεται καθόλου πνευματική ενέργεια αλλά δεν γνωρίζω αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω σε τι θα μπορώ να αποδόσω από τη στιγμή που βλέπω ότι δεν αποδίδω ούτε στα απλά.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στέλλα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News