Καλησπέρα σε όλες και όλους.
Λοιπόν. Είμαι 39 χρονών. Πάντα ήθελα να κάνω παιδιά, πέρναγαν τα χρόνια, οι άντρες ξέρετε πώς είναι, τα έχουμε συζητήσει και εδώ, έβλεπα και στο ίντερνετ πόσο ΚΑΤΑΚΡΕΜΝΙΖΕΤΑΙ η γονιμότητα μετά τα 35, λέω δεν πειράζει, άστο. Θα προχωρήσω παρ’ όλα αυτά. Ήμουν και λίγο πιο χαλαρή με την αντισύλληψη πλέον.
Και μετά μαντέψτε τι έγινε. ΕΜΕΙΝΑ ΕΓΚΥΟΣ.
Δηλαδή εντάξει.
Θα μου πείτε, δε χάρηκες; Δεν ήταν αυτό που πάντα ήθελες;
Αν χάρηκα λέει; Φυσικά και χάρηκα. Το πρώτο βράδυ έκλαιγα από τη συγκίνηση και την αγάπη που άρχισα να νιώθω.
Μετά όμως άρχισα να υπολογίζω. Δουλειά και χρήματα είχα, αλλά όχι και πάρα πολλά. Η ψυχική υγεία μου δεν ήταν και στην καλύτερη κατάσταση, μόλις ανάρρωνα από ένα μεγάλο πρόβλημα. Ο φίλος μου ούτε να ακούσει για παιδί και με πίεζε να το ρίξω και χωρίσαμε (που έχουν το θράσος να έχουν και άποψη αν θα γεννήσουμε ή όχι). Με την οικογένεια αποξενωμένη. Κοινωνική ζωή μηδέν. Σπίτι, με φιλοξενούσε ο φίλος μου, οπότε ήθελα να μετακομίσω γιατί δεν τον άντεχα. Ήμουν βασικά τελείως μόνη μου. Στο μεταξύ ζαλιζόμουν πολύ, δυσκολευόμουν να περπατήσω στη στάση του λεωφορείου για να πάω στη δουλειά μου, ήδη είχα χάσει κάποιες μέρες. Δεν ήξερα τι να κάνω, πήρα και μια γραμμή βοήθειας για τις γυναίκες, αλλά μου είπαν ότι αν δεν με χτυπάει ο σύντροφός μου δεν μπορούν να με βοηθήσουν.
Τα υπολόγισα λοιπόν, τα είδα από εδώ, τα είδα από εκεί, και κάποια στιγμή κατάλαβα ότι δεν βγαίνει. Δεν μπορούσα να γεννήσω και να μεγαλώσω το παιδάκι μου, τουλάχιστον τον πρώτο καιρό, τελείως μόνη μου. Και μετά από μερικές εβδομάδες πήγα στο μαιευτήριο και έκανα διακοπή…
Είναι 3 μέρες τώρα, και ακόμα κλαίω καθημερινά. Πάω σε ψυχίατρο και με βοηθάει ευτυχώς. Προσπαθώ να βρω ποιος φταίει να κατηγορήσω και δεν βρίσκω. Εγώ; Ο πρώην μου; Η κοινωνία; Αυτές οι ηλίθιες στατιστικές; Αλήθεια από πότε είναι; Από τότε που οι γυναίκες κάνανε 8 παιδιά μέχρι τα 35 και μετά φυσικά λέγανε δεν αντέχω άλλο και σταματούσαν;
Ο φεμινισμός πού ήταν μέσα σε όλα αυτά; Πού είναι η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος; Όταν θέλουμε να διακόψουμε την κύηση έχουμε αυτό το δικαίωμα, αλλά όταν θέλουμε να την κρατήσουμε δεν το έχουμε, επιλεκτικά λειτουργεί;
Πείτε μου σας παρακαλώ. Γιατί έγινε όλο αυτό;
Εγώ δεν θα τα παρατήσω. Θα προσπαθήσω να οργανώσω τη ζωή μου και να ξαναπροσπαθήσω να κάνω παιδάκι. Αλλά δεν νομίζω ότι θα το ξεπεράσω ποτέ αυτό που έγινε.
Ευχαριστώ που αφιερώσατε αυτόν τον χρόνο για να διαβάσετε την ιστορία μου.
ΑΠΟ ΤHΝ – Καρδούλα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Θεωρώ ότι το γράμμα το έστειλες ενώ είσαι σε κακη ψυχολογική κατάσταση . Το κατανοώ κι από μένα έχεις μια αγκαλια. Αν το δεις όμως με τη λογική εκεί βρίσκεται κάπου η αυτοδιάθεση σου, αλλά δε τη βλεπεις. Μα δε σου στέρησε κάποιος κάποιο δικαιωμα να γεννήσεις. Αν ζούσες σε χώρα στην οποία απαγορευόταν η άμβλωση θα γεννούσες και ας μην ηθελες. Μα θα εξαναγκάζοσουν να κάνεις δεύτερη δουλειά, μα θα ήσουν στο δρόμο, μα θα υποχρέωναν αυτόν να σε παντρευτεί, παρόλο που δεν θέλει , με ο,το αυτό συνεπάγεται ,αν γλιτωνατε το δημόσιο λιθοβολισμό, μα θα το έδινες για… Διαβάστε περισσότερα »
Πράξατε το καλύτερο δυνατό με βάση τη μοναξιά που σας επιβλήθηκε.Δώστε χρόνο στα συναισθήματα δίχως να κρίνετε.
Αξίζουμε συντρόφους που μένουν στα δύσκολα όχι θεατές.
Τα στεγνά πηγάδια νερό δεν βγάζουν έλεγε η γιαγιά μου…
Δεν καταλαβαίνω πώς συνδέεις τον φεμινισμό με την αυτοδιάθεση της γυναίκας να φέρει στον κόσμο ένα παιδί. Η γέννηση ενός παιδιού δεν υπηρξε ποτέ απαγορευμένη, για να παλέψει ο φεμινισμός για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και κατ’ επέκταση στη γέννα. Οι αμβλώσεις απαγορεύονταν, και δεν θεωρούνταν δικαίωμά μας, οπότε εκεί ο φεμινισμός έδωσε τη μεγάλη μάχη. Άρα δεν φταίει ο φεμινισμός για την απόφασή σου. Νομίζω πως η πικρή αλλά και γενναία αλήθεια, είναι όταν μια γυναίκα αποφασίζει να φέρει ένα παιδί στον κόσμο και να το μεγαλώσει, να πάρει αυτή την απόφαση με το σκεπτικό ότι όντως μπορεί να… Διαβάστε περισσότερα »
Στεναχωρήθηκα… αχ γλυκούλα μου, ένωσες μεγάλη μοναξιά. Μια αγκαλίτσα μόνο σου στέλνω και εύχομαι ό,τι θελήσεις να σου έρθει εύκολα! <3 έκανες ό,τι θεωρούσες σωστότερο, δεν χάθηκαν οι ευκαιρίες!
“πήρα και μια γραμμή βοήθειας για τις γυναίκες, αλλά μου είπαν ότι αν δεν με χτυπάει ο σύντροφός μου δεν μπορούν να με βοηθήσουν.”..
.. πόσες ακόμα φορές η ίδια απάντηση στο τηλέφωνο, η ίδια παράλογη προταση, το ίδιο παράδοξο. Πόσες γυναίκες πρέπει να το ακούσουν ακόμα; Την ίδια τραγελαφική απάντηση, που φανερώνει την απίστευτη ανεπάρκεια δομών κοινωνικής προστασίας….πόση απελπισία….Φίλη μου έκανες ότι καλύτερο μπορούσες με τα δεδομένα….συνέχισε τις συνεδρίες με τον γιατρό,εκεί βρήκες βοήθεια και κατανόηση
Πόσο δίκιο έχεις! Αλήθεια πόσες;
Στενάχωρη ανάρτηση.. Από τα λεγόμενα σου, νιώθω ότι ένιωσες αβοήθητη κι ανυπεράσπιστη και προχωρησες, ίσως κάπως βεβιασμένα, σε διακοπή κύησης. Δεν βρέθηκε κάποιο δικό σου πρόσωπο να το συζητήσετε; Να σου δώσει κουράγιο; Αλήθεια, ο φίλος σου που “ούτε να ακούσει για παιδί” , πριν μείνεις έγκυος αποδεχόταν την προοπτική του παιδιού; Δηλαδή, πώς είχατε διακόψει την αντισύλληψη εάν εκείνος δεν ήθελε εξαρχής παιδί; Ή το ότι δεν ήθελε, του προέκυψε κατόπιν εορτής; Ελεύθερη είσαι στη ζωή σου να κάνεις ο,τι εσύ επιθυμείς. Στον αντίποδα, υπάρχουν πολλές γυναίκες στην ίδια θέση με εσένα, μονογονεις, με όχι καλές συνθήκες ζωής, που… Διαβάστε περισσότερα »
Η εγκυμοσύνη ήρθε σε μια στιγμή που δεν ήσουν έτοιμη, δεν τα είχες τακτοποιημένα μέσα σου.
Ευτυχώς το κατάλαβες.
Οργάνωσε τη ζωή σου, προχώρησε, ενδυναμώσου κι όλα καλά θα πάνε.
Κι εγώ στεναχωρήθηκα. Πολύ! Αντί να αναρωτιέστε που είναι ο φεμινισμός σε όλα αυτά, (τα εξήγησε λίγο πολύ η Ana) καλύτερα να αναρωτηθείτε που είναι το κράτος πρόνοιας σ’ αυτήν την χώρα και πως εξασφαλίζει την ευημερία των πολιτών του. Και ειδικά αυτών που είναι σε “ευάλωτη” θέση. Όπως μία έγκυος γυναίκα με χαμηλό εισόδημα. Φυσικά και υπάρχει κάποιο επίδομα, αλλά είναι τόσο μικρό που δεν φτάνει ούτε για τον παιδίατρο. Δεν ξέρω πως είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί μόνη σου χωρίς βοήθεια. Γιατί εγώ παρόλο που το μεγάλωνα μόνη μου , είχα βοήθειες. Η αλήθεια είναι πως το θεωρώ… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτο ακριβως, το κρατος προνοιας. Εχω φιλη που εκανε παιδι μονη της με δοτη σπερματος στα 38 της γιατι εμπαινε σε προωρη εμμηνοπαυση κ ηθελε παιδι. Με τα επιδοματα που παιρνει ως μονογονεας, φτανει σχεδον τον μισθο της κ μπορεσε να μεινει σπιτι με το παιδι της τα πρωτα τρια χρονια, της καλυπταν το μεγαλυτερο μερος του ενοικιου κ δε ξερω κ τι αλλο. Εγω, παντρεμενη, τακτοποιημενη υποτιθεται, γυρισα στον χρονο γιατι τα χρηματα τελειωναν κ επειδη ειχα συζηγο δεν πηρα κανενα επιπλεον επιδομα οταν τελειωσε η αδεια μητροτητας. Πρεπει να αλλαξουν πολλα στην Ελλαδα… Πολυ κριμα η κοπελα, με… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολυ που βρέθηκες σε αυτη τη θέση. Μια αγκαλιά κι από εμένα.
Το πρόβλημα δεν ειναι ο φεμινισμός αλλα η κρατική πρόνοια για τα παιδιά και τις μητέρες. Απο τη μια μας κουνάνε το δάχτυλο οτι φταίμε εμείς οι γυναίκες για το δημογραφικό κι απο την αλλη μια μητέρα που αποφασίζει να φέρει στον κόσμο ενα παιδι είτε με συντροφο ειτε χωρίς οχι μονο δεν εχει βοήθεια αλλά αντιμετωπίζει ενα σωρό προβλήματα πχ εργασιακά. Λυπάμαι πραγματικά που το περνάς όλο αυτο, υπάρχουν ομως κάποιοι σύλλογοι πχ η Αγκαλιά που βοηθούν πολύ νέες μητέρες ειδικα μονογονεις. Εύχομαι οταν θα είσαι πραγματικά έτοιμη να έρθει ενα παιδί στη ζωή σου .