Η πρώτη μέρα από τη ζωή μιας ιδιωτικής εκπαιδευτικού σε δυο εκδοχές

Η πρώτη μέρα από τη ζωή μιας ιδιωτικής εκπαιδευτικού σε δυο εκδοχές

Ι.

Έχω στείλει δυο τρία χρόνια πριν το βιογραφικό μου στο σχολείο, πε01, θεολόγος, παρεξηγημένη ειδικότητα· στο μεταξύ, όλο το σόι (μέχρι και πέμπτο βαθμό συγγένειας) ψάχνουμε να βρούμε μήπως κάποιος κάπου κάποτε έχει συναντήσει κάποιον που κάπως κάπου κάποτε συνδέθηκε με κάποιον που κάπως κάποτε εργάστηκε στο σχολείο, ώστε να πει να δουν το βιογραφικό μήπως και. Ακόμη και να μην τα καταφέρω, σκέφτομαι, θα έχω γνωρίσει την οικογένειά μου. Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι ήταν τόσο μεγάλη. Το βιογραφικό δεν είναι κακό: πτυχίο με άριστα, δύο ξένες γλώσσες, μεταπτυχιακό, διδακτορικό, δημοσιεύσεις σε περιοδικά και εφημερίδες και τρία βιβλία (το ένα λογοτεχνικό, μια συλλογή διηγημάτων που έφτασε στη βραχεία λίστα του Αναγνώστη πέρσι· κάπως πρέπει να διασκεδάσουμε το υπαρξιακό άγχος).

Και ανοίγει μια θέση. Ο γνωστός (που τελικά βρέθηκε: ο ξάδερφος ενός μαθηματικού από το σχολείο τα έχει με την κόρη της θείας Σταυρούλας, την Ελένη· κανονίσαμε να γνωριστούμε προσεχώς) διακριτικά ζητάει να διαβαστεί το βιογραφικό μου. Και με καλούν στην 1η συνέντευξη. Η 1η οδηγεί στη 2η, η 2η στην 3η και η 3η στην τελική 4η όπου έχουμε μείνει δυο υποψήφιες. Αλλά δεν είναι η τυχερή μου χρονιά, οπότε παίρνω τον δρόμο μου σκυφτή, που λέει και ο ποιητής. Τρία χρόνια μετά, η τύχη μου ανοίγει, μια ανέλπιστη εγκυμοσύνη (όχι δική μου)· με θυμούνται που ήμουν συμπαθής, σεμνή και μορφωμένη νέα, ρωτούν τον μαθηματικό αν ενδιαφέρομαι ακόμη για δουλειά, καλεί στο τηλέφωνο τον ξάδερφό του, ο οποίος, όμως, στο μεταξύ έχει χωρίσει με την Ελένη (δεν γνωριστήκαμε ποτέ), ευτυχώς όμως είναι ανώτερος άνθρωπος, της τηλεφωνεί, εκείνη τηλεφωνεί στη θεία Σταυρούλα, η θεία Σταυρούλα στη μαμά μου, η μαμά μου σε μένα, εγώ είμαι στη δουλειά (σε ένα βιβλιοπωλείο τρεις στάσεις με το λεωφορείο), παραιτούμαι (με βαριά καρδιά) και προσλαμβάνομαι αναπληρώτρια για περίπου δύο έτη και έχει ο θεός.

Ω του θαύματος!

*

Διάβασα στις εκπαιδευτικές σελίδες στα ΜΚΔ ότι εμάς του ιδιωτικούς μας παίρνουν επειδή είμαστε όμορφοι και έχουμε πολιτικό μέσο. Μου άρεσε πολύ και είπα να ξαναφτιάξω την ιστορία μου:

ΙΙ.

Είναι καλοκαίρι, Ιούλιος μήνας, ο αλωνάρης. Μου τηλεφωνεί ο πρωθυπουργός και μου λέει: «Έλα, ομορφιά μου, έχω μιλήσει στον κ. Δικό Μ. Άνθρωπο και σε περιμένουν για δουλειά. Πήγαινε όποτε σε βολεύει να γνωριστείτε.» Και του λέω: «Αχ, είμαι διακοπές τώρα. Θα πάω επιστρέφοντας. Να σου πω, μήπως γίνεται να μου το θυμίσεις τέλη Αυγούστου;». «Ναι, βρε, μην το ’χεις έγνοια. Απόλαυσε τη θάλασσα.»

Δεν προλαβαίνω να γυρίσω στην κάψα της Αθήνας, πτώμα από τις διακοπές, τηλέφωνο. «Σου στέλνω ένα αμάξι αύριο το πρωί να σε πάει στο σχολείο να γνωριστείτε με τον κ. Δικό Μ. Άνθρωπο. Είσαι οκ;» Τέλος πάντων, δεν με βολεύει και πολύ η περιοχή, αλλά πηγαίνω. Στην αίθουσα αναμονής ένας κύριος γύρω στα πενήντα περιμένει με ένα χαρτί στα χέρια του. «Καλησπέρα σας! Από διακοπές κι εσείς; Πού πήγατε;». «Περιμένω για τη συνέντευξη, το βιογραφικό μου είναι.» Μιζέρια παντού. Και αγένεια. Ούτε που μου απάντησε πού πήγε. Τέλος πάντων, δεν θα σκάσω τώρα. Η επιτροπή, άλλωστε, με περιμένει στην αίθουσα με το μεγάλο στρογγυλό τραπέζι. Μόλις με βλέπουν, σηκώνονται και τραγουδούν «Ξανθή αγαπημένη Παναγιά», Τόλης Βοσκόπουλος, και στο τέλος μου λένε «Προσλαμβάνεσαι!». Η αλήθεια είναι ότι εκπλήσσομαι. «Δεν θέλετε να δείτε το βιογραφικό μου;» «Όχι, καλέ.» Ευτυχώς, σκέφτομαι, διότι δεν έχω βιογραφικό. Εκτός του ότι έχω ακόμη τέσσερα μαθήματα μέχρι το πτυχίο, δεν μου είπε κανείς ότι πρέπει να ετοιμάσω βιογραφικό, τα νύχια μου να μυρίσω; Τέλος πάντων, λίγο με απασχολεί αυτό. Το επείγον τώρα είναι να κανονιστεί και να περάσω εύκολα τα μαθήματα, με καμιά προφορική. Δεν είμαι τώρα για τέτοια, εργαζόμενη γυναίκα.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Μ. Π.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News