Γεια σε όλους.
Ειμαι άνδρας 42 ετών παντρεμένος με 3 παιδάκια μικρής ηλικίας.
Το θέμα που έχω αφορά την γυναίκα μου, την σχέση που έχει με τα παιδιά και κατ επέκταση μαζί μου.Τα παιδιά είναι ζωηρά, αρκετά θα έλεγα όπως πιστεύω το μεγαλύτερο μέρος των παιδιών αυτής της ηλικίας.
Να πω πως εργάζεται και εκείνη, όσες ώρες λείπω εγώ από το σπίτι λείπει και εκείνη.
Η συμπεριφορά της απέναντι στα παιδιά δεν μου αρέσει καθόλου.Ειναι νευρική και τους φωνάζει συνεχώς.Αυτο συμβαίνει σε καθημερινή βάση μέσα στο σπίτι.Μπροστα στα παιδιά δεν θέλω να λογοφερω μαζί της διότι αντιδράει με φωνές ακόμα και σε μένα.Της εξηγώ πως είναι παιδιά δεν έχουν την νοημοσύνη που έχουμε εμείς ως ενήλικες.Αν φτάσω στα όρια μου και ανεβάσω τον τόνο της φωνής μου γίνεται έξαλλη επειδή αντιδρώ.. καμία λογική!
Έξω είναι άλλος άνθρωπος και στο σπίτι βγάζει μια συμπεριφορά που με βάζει σε σκέψεις για το τι πρέπει να κάνω.Θεωρει την συμπεριφορά της λογική.Δεν ακούνε τα παιδιά άρα θα φωνάξω.Δεν βλέπω καμία τρυφεροτητα απέναντι τους και αυτό με πληγώνει πολύ.Πολλες φορές είμαι αμίλητος γιατί φτάνω σε σημείο να μην την αντέχω.
Για άλλους ανθρώπους το σπίτι τους είναι το ησυχαστήριο τους για μένα αρχίζει και μοιάζει φυλακή όσο βαρύ και αν φαίνεται.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αποξενωνομαι μαζί της!!
ΑΠΟ ΤHΝ – Σ.
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εμένα προσωπικά δε με ενδιαφέρει η βεβαρημένη καθημερινότητα και των δυο σας, ούτε αν τα υπολογίσατε συνετά πριν φέρετε 3 παιδιά στον κόσμο. Η αντίδραση της συζύγου σου δε δικαιολογείται με τίποτα και για κανένα λόγο (ειδικά όταν αναφέρεις ότι έξω από το σπίτι είναι αλλιώς) και δες και το δικό σου μερίδιο ευθύνης (είτε στον καταμερισμό εργασιών ή στη διαχείριση του προβλήματος). Παιδιά που εσωτερικοποιούν τη μη αποδοχή τους από γονείς και των οποίων οι προτεραιότητες αποτελούν το πώς θα πρέπει να κινηθούν γύρω από τις αντιδράσεις τους αντί να επεξεργάζονται τα δικά τους συναισθήματα, καταλήγουν προβληματικοί (με τραυμα)… Διαβάστε περισσότερα »
Οι αντιδράσεις της μάνας που περιγράφονται και αποτελούν καθημερινότητα στον οικιακό της χώρο (όχι μεμονωμένα περιστατικά) αποτελούν ξεκάθαρα κακοποιητική συμπεριφορά και μου προξενεί έκπληξη και λύπη που δε στηλιτεύεται ως τέτοια στα σχόλια, αλλά ξεπλένεται ως π.χ υπερκόπωση, λες και ο γονεϊκός της ρόλος και η φροντίδα που θα έπρεπε να παρέχει στα παιδιά της, εξαντλείται στο μαγείρεμα, πλύσιμο και εμβόλια αλλά για την παραμέληση της φροντίδας των ψυχικών και συναισθηματικών αναγκών των παιδιών….crickets.
Εγω συμφωνώ μαζί σου. Απο αυτά που περιγράφονται, η έλλειψη τρυφερότητας θεωρώ οτι είναι βασικό στοιχείο για να μην μιλάμε απλά για burn out.
Δεν ξέρουμε λεπτομέρειες κι ομολογω πως και μένα με προβληματισε. Πιο πολύ γιατί έχω δει και τις δύο περιπτώσεις. Πατέρας στην κοσμαρα του να μη καταλαβαίνει γιατί η μητέρα έχει τρελαθεί (επειδή τα είχε αναλάβει όλα κι έτρεχε σαν τρελή ,τα γνωστά). Έκαναν ένα παιδί στο οποίο ήδη η μητέρα είχε εξαντληθεί,αλλά έκαναν και δεύτερο με δική του προτροπή. Αυτός χαρούμενος που είναι καρπερος και θα έχει διαδόχους (και περνάει ζήτημα καμιά ώρα την ημέρα μαζί τους) κι αυτή τρέχει για τα παιδιά που αγαπάει μεν αλλά δεν μπορεί να διαχειριστεί. Και μητέρα που δεν τα ήθελε, δε γουσταρε να… Διαβάστε περισσότερα »
μπορείς εν συντομία να πεις τι εννοείς με αυτό
“Παιδιά που εσωτερικοποιούν τη μη αποδοχή τους από γονείς και των οποίων οι προτεραιότητες αποτελούν το πώς θα πρέπει να κινηθούν γύρω από τις αντιδράσεις τους αντί να επεξεργάζονται τα δικά τους συναισθήματα”?
Όταν αυτοί που θα έπρεπε να αποτελούν τον πρωταρχικό, κρισιμότερο και ασφαλέστερο (για τη μελλοντική συναισθηματική μας ανάπτυξη) αποδοχέα της αυθεντικότητας μας, όπως αποτολμούμε να την ξεδιπλώσουμε στην πρώιμη ηλικία, αποτυγχάνουν να μας δουν και αποδεχθούν όπως είμαστε (βάλε ότι λόγο θες: από φόβο, δεν έχουν την ικανότητα ή το κουράγιο, έχουν μάθει αντίστοιχα μοτίβα από τους γονείς τους και τα επαναλαμβάνουν αυθόρμητα ή επίτηδες), τότε τα παιδιά εσωτερικοποιούν την ακύρωση και τροποποιούν τη συμπεριφορά τους και κοσμοθεωρία τους με τρόπους “ανθυγιεινούς” που τους ακολουθούν σε όλη την ενήλικη ζωή τους δημιουργώντας προβλήματα στο τρόπο που σχετίζονται με άλλους, στην… Διαβάστε περισσότερα »
το διάβασα αρκετές φορές και ελπίζω να έπιασα το νόημα. Μιλάμε για ασφάλεια, αποδοχή άνευ όρων και παραδοχή ότι είναι διαφορετικές οντότητες.. διωρθωσε με αν κάνω λάθος! καμιά φορά τρομάζω με το τι “εξουσία” έχει ο γονιός στο παιδί του. Αχ να δω ποιος θα πλύνει τα πιάτα.. παιδιά οι γυναίκες είμαστε σούπερ ήρωες ειλικρινά! πώς να ανταπεξέλθουμε με τόσους ρόλους..
Φίλη Lenticular, τα παιδιά έχουν και συναισθηματικές ανάγκες εκτός από τις φυσιολογικές (σωματικές). Ειδικά στη βρεφική ηλικία εξαρτώνται πλήρως από τους φροντιστές τους ως προς την κάλυψη των αναγκών τους. Επιπλέον, στερούνται κάθε διανοητικής ικανότητας να επεξεργαστούν το πολυσύνθετο κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς και αξιολογούν τα ερεθίσματα που δέχονται σε κάπως binary σύστημα καλό-κακό. Η πιο βαθειά ανάγκη που έχουμε και αυτή αναζητάμε στις ανθρώπινες σχέσεις (μικροί-μεγάλοι) είναι να νιώθουμε ασφαλείς και σίγουροι να είμαστε ο εαυτός μας, να μπορούμε να εκφράσουμε την οπτική μας και την εμπειρία μας χωρίς να αισθανόμαστε ότι κινδυνεύουμε να χάσουμε τη σύνδεση με τους… Διαβάστε περισσότερα »
well said! 😊 θα ανατρέχω συχνά σε αυτά σου το σχόλιο, σε ευχαριστώ πολύ για την ανάλυση.
Είναι οι μελλοντικοί people pleasers που προσπαθούν να έχουν πάντα την αποδοχή των άλλων, δεν μπορούν να βάλουν όρια, έχουν συνηθίσει να καταπιέζουν τα δικά τους συναισθήματα για να μπορούν να προσαρμοστούν στα συναισθήματα και τις επιθυμίες των άλλων. Δεν εκφράζουν την θλίψη τους για τη μη αποδοχή, απλά προσπαθουν να μην προκαλούν τη συνεχή εκδήλωση της , έτσι το καταλαβαίνω
υπήρξα για πολλά χρόνια people pleaser και μεγάλωσα σε μια οικογένεια που όλα ήταν φαινομενικά καλά, “φυσιολογικά”.. και αυτό είναι που φοβάμαι δλδ τις “κακοποιητικες” συμπεριφορές που δεν διακρίνονται εύκολα και έχουν επίδραση στον ψυχισμό των παιδιών.. αλλά αυτό είναι μια δική μου προβολή.
Ως παιδί που μεγάλωσε με τέτοια μητέρα, επιβεβαιώνω ότι έχω καταλήξει προβληματική σε σημείο να μην μπορώ να ανταπεξέλθω στην καθημερινότητά μου. Ευχαριστώ που αναγνωρίζετε την συμπεριφορά αυτή ως κακοποιητική, πράγματι είναι.
Συμφωνώ μαζί σου στο 100%!
Ναι μεν αλλά…
Η έλλειψη ύπνου, το συνεχές mental load, η φροντίδα 3 μικρών παιδιών και ποιος ξέρει ποιές άλλες υποχρεώσεις, δικαιολογούν μια χαρά την νευρικότητα και τις φωνές.
Όμως δεν μας δίνει λεπτομέρειες ο σύζυγος, δεν διευκρινίζει αν είναι σύντροφος η τουρίστας. Δεν γνωρίζουμε λοιπόν αν η μητέρα είναι στα πρόθυρα κατάρρευσης ή όχι.
Σε κάθε περίπτωση, πληρώνουν τα παιδιά το ψυχικό κόστος.
Θα πρότεινα σύμβουλο γάμου και ψυχολόγο.
Αν εσείς θέλετε να κάνετε το διαιτητή σε δύο ενήλικες (που ιδανικά θα έπρεπε να έχουν λυμένα τα θέματα τους), be my guest. Είμαι ξεκάθαρη στο πρώτο μου σχόλιο και στις αποστάσεις που πήρα και από τους δυο. Το να επικεντρωθώ στους λόγους που οδηγούν τους ενήλικες σε ζημιογόνες συμπεριφορές (που αποτελούν μονιμότητα και όχι ατυχή μεμονωμένα περιστατικά) για να τους δικαιολογήσω, είναι άσχετο, επικίνδυνο και παραγκωνίζει το κέντρο βάρους από την ουσία και προτεραιότητα της υπόθεσης, που είναι τα παιδιά. Παιδιά, που δεν έχουν τα εφόδια λόγω ηλικίας, φυσιολογίας και πνευματικής κατάστασης να κρίνουν και διαχειριστούν την κακοποίηση της… Διαβάστε περισσότερα »
ναι αλλά η έλλειψη τρυφερότητας στα παιδιά δεν δικαιολογείται από κανένα mental load.
Δεν δικαιολογούμε την έλλειψη τρυφερότητας. Για αυτό προτείνεται και η συνδρομή ψυχολόγου. Αλλά αν όντως η μητέρα δεν είναι τρυφερή, ο κύριος με την αμερικανική 50ς πατριαρχική φαντασίωση του ησυχαστηριου, μπορεί να αναλάβει ο ίδιος αυτό το τομέα,μέχρι να “συνέλθει”και η σύζυγος. Βρίσκω κάποια σχόλια γεμάτα θεωρία και παιδιάστικο θυμό και ελλειπή σε ρεαλισμό και ενσυναίσθηση προς τους παλαιότερους μας. Πολλές μεγαλώσαμε χωρίς τρυφερότητα από μαμά, ανεξαρτήτως βιοτικού και μορφωτικού επίπεδου. Ως ενήλικες και γονείς, έχουμε δουλέψει με τον εαυτό μας, και δίνουμε αγάπη και τρυφερότητα στα παιδιά μας και στα παιδιά του κύκλου μας. Παράλληλα, έχουμε συγχωρέσει τους παλαιότερους… Διαβάστε περισσότερα »
Απαλλάξτε μας από τη συγκαταβατικότητα της ιερής Ελληνίδας μάνας που δούλεψε με τον εαυτό της(;) και ΕΠΙΛΕΓΕΙ να αντιμετωπίζει την κριτική που δικαίως ασκείται (στη μάνα της ιστορίας) πεισματικά ως ένας άξιος ενήλικας (not), απορρίπτοντας την ως θεωρίες και παιδικό θυμό, οχυρωμένη πίσω από σωρεία δικαιολογιών (μη ρεαλισμός αλήθεια τώρα;, φταίει ο 50’s πατριάρχης, ίσως φταίνε και τα παιδιά που δεν κάθονται ήσυχα) αντί να αντιληφθεί το πρόβλημα και να συμμετέχει στην επίλυση του. Αλήθεια πώς θα συνέλθει μια γυναίκα που δε βλέπει το πρόβλημα της (όπως και σεις που το θεωρείτε δικαιολογημένο μάλλον) και θεωρεί ότι έτσι θα μάθουν;… Διαβάστε περισσότερα »
Επίσης, το τραύμα σταματάει όταν το αντιλαμβανόμαστε και κάνουμε κάτι γι αυτό. Αυτό μπορεί να γίνει μετά από πολλά χρόνια και αφού έχουμε φάει πολλά σκ@τ@ στη μάπα και με πολύ προσωπικό κόπο ή μπορεί και να το προλάβεις όταν έχεις το θάρρος να το δεις και να το ξεμπροστιάσεις έγκαιρα (όπως στη συγκεκριμένη ιστορία).
Εγώ ψηφίζω πρόληψη.
Εμένα μου ακούγεται για υπερκόπωση και λογικο με δουλειά και τρία μικρά παιδιά. Χάνεται η υπομονή, αγανακτείς ,η κούραση φέρνει νεύρα και ξεσπάσματα. Από κει κι έπειτα,επειδή εστιάζεις στο ποσό νευρική είναι η σύζυγος σκέψου τα εξής.: πως είναι μοιρασμένα τα καθήκοντα; Και δε μιλάω μόνο για τις δουλειές του σπιτιού, αλλά και τη φροντίδα των παιδιών. Ποιος παίζει μαζί τους; ποιος τα ταιζει; Ποιος τα ντύνει/ετοιμάζει/κάνει μπάνιο/βαζει για ύπνο; Ποιος τρέχει σε παιδότοπους ; Ποιος κλείνει ραντεβού με γιατρούς ,ξέρει ποια εμβόλια πρέπει να γίνουν/ τρέχει σε δραστηριότητες/ μιλάει με δασκαλους; Και γενικά ποιος ασχολείται με λογαριασμούς/ γραφειοκρατικά/ σούπερ… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβώς! Εμένα η χρήση της λέξης “ησυχαστήριο” σε συνδυασμό με την έλλειψη πληροφορίας,και κάπως την απάιτηση να έρχεται τουρίστας στο σπίτι και την οικογένεια που συνδημιούργησε, μου προκαλεί καχυποψία ως προς το αν όντως η μητέρα δεν είναι τρυφερή με τα παιδάκια της. Δηλαδή ποιός τα βάζει για ύπνο; Δεν υπάρχει αγκαλιά και βιβλίο; και σν η μητέρα δεν το πράττει, αντί να γκρινιάζει ο πατέρας, γιατί δεν το αναλαμβάνει ο ίδιος; Δεν ξέρω…στον κύκλο μας, που καλύπτει διαφορετικές εθνότητες και χώρες, εναλλάξ μαμά-μπαμπάς τα κάνουμε αυτά. Και στην ρουτίνα, αν ο ένας γονιός χάσει για λίγο την υπομονή του,αναλαμβάνει… Διαβάστε περισσότερα »
Η μητέρα και ο πατέρας μου μού φώναζαν και με κακοποιούσαν λεκτικά πολύ άσχημα μέχρι που έγινα 15 ετών. ΕΠΙΠΛΕΟΝ, Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ με χτυπούσε πολύ σοβαρά από όταν ήμουν μωρό μέχρι περίπου 7 ετών. Τα τραύματα που πέρασα στη ζωή μου είναι τεράστια, πέρα από κάθε φαντασία. Τώρα είμαι 55 και τα προβλήματα υγείας μου και η πολύπλοκη μετατραυματική διαταραχή που έπρεπε να αντέξω σε όλη μου τη ζωή ήταν καθαρός τρόμος. Ήταν παιδική κακοποίηση στο μέγιστο βαθμό. Ένας παιδοψυχολόγος είδε τις φωτογραφίες μου ως μωρό και παιδί και επιβεβαίωσε τη σοβαρότητα, τις κρίσεις πανικού, την τεράστια παιδική κακοποίηση… Διαβάστε περισσότερα »
Ησυχαστήριο με τρία μικρά παιδιά λίγο δύσκολο…
Μήπως δεν έχετε μοιράσει σωστά τις αρμοδιότητες; και πέφτουν πολλά στους ώμους της;
Το αν έχει τρυφερότητα απέναντι στα παιδιά της φαντάζομαι θα φαινόταν από την αρχή.
Απλά τώρα έχετε ανέβει πίστα και δυσανασχετείτε…
Εύχομαι να το βρείτε
Επειδή έχω μια μάνα που μου ούρλιαζε και με εδερνε όταν ήμουν μικρή, καλά κάνετε και τα σκέφτεστε όλα αυτά. Ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον δυσκολεύεται να ανοιχτεί σε άλλες σχέσεις. Το έχω βιώσει και το ξέρω. Μου είναι δύσκολο ακόμα και τώρα που πάω στα 37 να εκφραστώ. Οι σχέσεις μου με το άλλο φύλο υπήρξαν άσχημες, δύσκολες, δυσνόητες. Το μόνο θετικό είναι πως με την εμπειρία και τα χρόνια έμαθα να φεύγω νωρίς διότι μικρή ταλαιπώρησα πολύ τον εαυτό μου. Δεν άξιζαν τον χρόνο που σπατάλησα. Σε εργασίες. Δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ και να εργαστώ… Διαβάστε περισσότερα »
γενικα ειναι νευρικος ανθρωπος ή εκνευριζεται μονο μετά τα 3 παιδια; Διοτι, αν συμβαινει το 2ο, τοτε μαλλον πεφτουν πολλά στους ωμους της, δεν ξεκουραζεται αρκετα και χανει την υπομονη της.
Αναλαβετε το μπανιο τους, την χ, ψ, z δραστηριοτητά τους αποκλειστικα εσεις, ωστε να βρει κ εκεινη χρονο χαλαρωσης
Συχνα οι γυναικες κανουν ολο το management του σπιτιου και αυτο προκαλει εντονο mental load που κανεις δεν αντιλαμβανεται
Μου φαίνεται και αυτή δεν αντέχει άλλο. Burn out? μας λες ότι δουλεύετε και οι δύο τις ίδιες ώρες. Επωμίζεστε και την φροντίδα των παιδιών και του νοικοκυριού από κοινού; Κοιμάστε καλά; Είτε χρειάζεστε διαμεσολάβηση από κάποιον σύμβουλο είτε ήρθε η ώρα για πιο δραστικές λύσεις
Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για παιδιά. Ούτε οι απόλυτη αποδοχή στο τι κάνουν μπορεί να τα κάνει να μεγαλώσουν σωστά ούτε οι φωνές με το παραμικρό. Πριν κάνετε παιδιά μαζί της ήταν μειλήχιος άνθρωπος; Έχω τερματίσει σχέση όταν κατάλαβα ότι δεν θα πάει πουθενά γιατί η κοπέλα ήταν νευρωτική και κακότροπη με μένα, τους σερβιτόρους της φίλες της.. τον εαυτό της στον καθρέφτη. Αυτά όλα γιγαντώνονται όταν έρχονται οι δυσκολίες και τα παιδιά. Τα μικρά παιδιά θέλουν πολλές αντοχές και υπομονή. Πάμπολες φορές έχω φωνάξει στο δικό μου, τις περισσότερες φορές θα μπορούσα να το χειριστώ καλύτερα. Η… Διαβάστε περισσότερα »
Μας περιγράφεις αναλυτικά την κατάσταση αλλά δεν δίνεις αρκετές πληροφορίες. Πως ήταν η γυναίκα σου πριν τα παιδιά ή στο πρώτο; Πως μοιράζετε το χρόνο σας σε σχέση και ανεξάρτητα από τα παιδιά; Αν πχ αυτή έχει αναλάβει όλες τις υποχρεώσεις λογικό να είναι στην τσίτα. Δεν το λεω για να σε κατηγορίσω αλλά Α) δεν είναι σπάνιο και Β) αν βρεις από που πηγάζει το πρόβλημα ίσως η λύση είναι πιο εύκολη π.χ. δική σου μεγαλύτερη συμμετοχή ή/και επαγγελματική βοήθεια (φύλλαξη/διάβασμα παιδιών, καθαρισμός σπιτιού κλπ). Αν δεν ισχύει αυτό μαλλον αξίζει να κάνετε κάποιες συνεδρίες με ειδικό. Αλλά νομίζω… Διαβάστε περισσότερα »
Μήπως έχει αναλάβει ή γυναίκα σου τα περισσότερα βάρη με παιδιά και σπίτι και γι αυτό ξεσπά; Λες ότι δουλεύετε τις ίδιες ώρες στις εργασίες σας αλλά δε μας λες πως είναι κατανεμημένες οι δουλειές στο σπίτι. Αν δεν είναι ισότιμα μοιρασμένες όπως συμβαίνει συχνά σε πολλά ζευγάρια πιθανόν τα νεύρα να είναι από αυτό. Η σχέση σας πώς είναι; Αν δεν υπάρχει κάποια ανισότητα κι εσύ έχεις αναλάβει εξίσου τα παιδιά και το σπίτι ίσως χρειάζεται κάποια βοήθεια από ειδικό.