Η στιγμη που μια κριση πανικου αλλαξε τα παντα
Παντα ημουν πολυ ωρημη για την ηλικια μου και πολυ δυνατη ισως μεγαλωσα πολυ πιο νωρις απ οτι επρεπε. Δεν ειχα οικογενειακα προβληματα απλως ετσι ηταν ο χαρακτηρας μου. Γενικα οι γονεις μου δεν τα πηγαιναν πολυ καλα, αλλα ηταν μαζι , ημασταν ολοι μαζι.
Εκανα σχολειο σπουδασα και ολα ηταν τελεια. Η μητερα μου εχει περασει αγχος και καταθληψη και το ηξερα αλλα δεν ηξερα τι παει να πει αφου δε το ειχα ζησει. Μετακομησα σε μια αλλη πολη στα 23 και δουλεψα για 4 μηνες ολα πηγαιναν καλα μου αρεσε να δουλευω. Ως που ενα βραδυ επαθα κριση πανικου…
Δεν ηταν μια απο τις κλασσικες κρισεις πανικου αλλα ηταν αρκετα να με οδηγησουν στο νοσοκομειο. Νομιζα οτι ηταν μονο μια στιγμη αλλα τωρα εδω και εναν μηνα παλευω με την υγεια μου. Στην αρχη δε μιλησα στους γονεις μου αλλα μετα φοβηθηκα και γυρησα πισω στην οικογενεια μου και τα παρατησα ολα οσα εχτησα.
Το θεμα ειναι οτι μετα απο αυτο καταλαβα οτι κουρασα τον εαυτο μου παρα πολυ προσπαθωντας να ειμαι τελεια και δυνατη και να μη χαλαω χαρηρι σε κανεναν. Νομιζω οτι ζουσα μια ψευτικη ζωη.
Τωρα καθομαι και σκεφτομαι τα παντα. Σκεφτομαι οτι μπορει να μου συμβει κατι κακο, οτι μπορει να συμβει κατι κακο στους γονεις μου. Δε μπορω να κοιμηθω, ποναει ολο μου το σωμα και νιωθω οτι δε μπορω να προχωρησω. Ακομα και οταν ψυχολογικα νιωθω καλα το αγχος εχει καταβαλει το σωμα μου και τα συμπτωματα με κανουν συνεχως να φοβαμαι για τη ζωη μου.
Ειμαι μοναχοκορη και θελω να ειμαι καλα για τους γονεις μου να μη τους στεναχωρω. Η μητερα μου εχει περασει το ιδιο και το ξερω πως τη πικρανα πολυ. Της ειπα οταν εφυγα πως θα προσεχα τον εαυτο μου αλλα δε το κανα. Δε καταλαβα πως εγινε ολο αυτο.
Ξαφνικα καταλαβα πως τιποτα δεν εχει νομημα χωρις την υγεια και αυτο με κανει να φοβαμαι. Το μονο που σκεφτομαι ειναι πως κατι θα μου σημβει αν και ολες οι εξετασεις δειχνουν οτι ειμαι υγειης. Απλως φοβαμαι οτι με τοσο αγχος καπια στιγμη θα παθω κατι. Θα μπορεσω να ξαναγινω οπως παλια;
Η δυνατη κοπελα που της αρεσε η δουλεια, που δε φοβοταν , που στηρηζε τους αλλους, που της αρεσε να καθοταν μονη της μερικες φορες, που ολοι της ελεγαν μπραβο που δε κουραζοταν. Ξαφνικα εγινα αυτη που φοβαται να ειναι μονη της, που θελει στηρηξη, που κουραζεται με το παραμικρο, που θελει σιγουρια αλλα και παλι δε τη βρισκει. Στεναχωριεμαι πιο πολυ για την μητερα μου γιατι δεν ειχε μαθει να με βλεπει ετσι, εγω ημουν το στηριγμα της, εχει περασει πολυ δυσκολα στα παιδικα της χρονια και αυτο ηταν αιτια καταθληψης αλλα ειχε τη δυναμη να προσεχει τον εαυτο της. Εγω φοβαμαι πως δε μπορω να προσεξω τον εαυτο μου και πως παντα χρειαζομαι καποιον.
Γιατι νιωθω ετσι αφου ειχα ολα τα καλα και τιποτα δε μου ελειπε; Γιατι μερικοι ανθρωποι υποφερουν και μερικοι οχι; Αν και το περναω ολο αυτο το προβλημα προσπαθω να ειμαι θετικη και σκεφτομαι πως παντα στη ζωη μπορεις να βρεις κατι καλο. Ισως η κριση πανικου εγινε για να καταλαβω κατι που εκανα λαθος στην υγεια μου. Αραγε εμεις οι ανθρωποι ειμαστε αυτοι που προκαλουμε τα προβληματα υγειας που εχουμε, με σκεψεις καθημερινες και με πραξεις που μας βλαπτουν αν και δεν τις καταλαβαινουμε;
Εχω ψαξει πολυ για το αγχος αλλα δεν εχω βρει μια παρομοια ιστορια. Τωρα ειμαι ηρεμη ψυχολογικα αλλα εχω φοβερα σωματικα συμπτωματα που με κανουν να φοβαμαι και νιωθω οτι δε περνανε και αυτο ειναι κυκλος ατελειωτος. Αν και περναω ολο αυτον τον πολεμο μεσα μου , οταν κοιταζω τον εαυτο μου στο καθρεφτη δε φαινεται τιποτα. Μονο στα ματια μπορεις να καταλαβεις. Αν και παλευεις παλι μπορεις να κανεις πολλα πραγματα. Αν και φοβασαι μεσα σου παλι μπορεις να κανεις τα παντα , απλα ολα ειναι καπου που δε φαινονται.
Αν και εχω καταλαβει πολλα πραγματα μετα απο αυτο παλι θα ηθελα να μη μου εχει σημβει ποτε.
Γιατι πιστευω πως οσο πιο πολλα μαθαινεις και ζεις και σκεφτεσαι τοσο πιο δυσκολο ειναι να ζεις.
Ειμαι ατομο που παντα σκεφτομουν πολυ και δε το ειχα καταλαβει ως τωρα. Αλλα η ζωη δε θελει τοσο πολυ σκεψη αλλιως χανεις το νοημα της. Απλως το σημαντικο ειναι οτι ημαστε καλα τωρα και αυτο αρκει. Και αν νιωθουμε καλα τωρα τοτε θα χτισουμε ενα ωραιο αυριο. Η θετικοτητα φερνει θετικοτητα πιστευω.
Μετα απο αυτο εχω γινει ευαισθητη αλλα προσπαθω να αλλαξω να γινω θετικη, να κανω σχεδια και να προσευχομαι στον Θεο. Αυτο σιγουρα βοηθαει αν και μπορει στην αρχη να μη το νιωθεις τοσο.
Θελω να πω στα ατομα που ζουν με αγχος και κρισεις πανικου οτι η ζωη μας δωθηκε για καποιο λογο και πως αν και μερικες φορες νιωθουμε οτι δεν υπαρχει νοημα τοτε πρεπει να γυρησουμε και να δουμε ολα τα πραγματα για τα οποια ειμαστε ευγνομων. Αν και δεν τα εχεις ολα αυτα που θες στη ζωη στασου και δες πως εχεις εναν γονιο, εναν φιλο, ενα ζωακι, ενα σπιτι, φαγιτο, πως σημερα υπαρχουν πολλες δυνατοτητες που καποτε ανθρωποι δεν τις ειχαν. Ολα αρχιζουν απο μεσα μας τελικα. Και θελω να πω πως αν και ζουμε σε εναν καιρο που ειμαστε απομονωμενοι, πρεπει να ζηταμε βοηθεια γιατι οι ανθρωποι πρεπει να ζουνε μαζι. Ακομα και αυτοι που ειναι μονοι οταν εχουν προβλημα πανε στον γιατρο, πανε στο φαρμακειο, πανε στην εκκλησια. Οι ανθρωποι παντα βοηθανε ανθρωπους ,ετσι ηταν , ετσι ειναι και ετσι θα ειναι, αυτο πρεπει να το θυμησουμε στον εαυτο μας και να μη το ξεχναμε.
Κλαιω γραφοντας το αυτο γιατι εκτως απο μενα νιωθω ασχημα για οσους περνανε αγχος και ειναι μονοι τους και για οσους νιωθουν στη ζωη τους οτι ειναι σε αδιεξοδο. Απλως θελω ολοι να ξερουν οτι η ζωη ειναι δωρο και πως παντα μπορεις να βρεις καλο ακομα και στις πιο σκοτεινες μερες.
Κανεις δεν ειναι μονος. Ελπιζω πως ολοι καποια στιγμη θα εχουμε περασει τα προβληματα μας και θα ζησουμε την ωραια ζωη. Το ελπιζω για ολους και θα προσευχηθω για ολους.
Ισως εγραψα παραπανω απο οσα επρεπε αλλα στις δυσκολες στιγμες μου θελω να κανω εναν ανθρωπο που περναει εξισου δυσκολα για οποιονδηποτε λογο να νιωσει καλα και να καταλαβει πως υπαρχει καποιος εκει εξω που τον νοιαζεται και καταλαβαινει.
Ολοι εχουμε αναγκη για καλοσυνη και αγαπη.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Αννιτα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν διάβασα για ψυχολόγο/ψυχίατρο πουθενά στο κείμενο. Ανησυχιτικό.
Η συγκεκριμένη κοπελα δεν το εχει αναγκη. Όπως φαινεται απο το δευτερο μισο της επιστολης το αντιμετωπιζει καλα μονη της. Με γελοιους και παραλογους για το ανθρωπινο πνευμα τροπους βεβαια, οπως ολοι οι ανθρωποι σε ολη την ιστορια της ανθρωποτητας , αλλα η ζωη ειναι παραλογη χωρις κανενα νοημα , οποτε καθενας οφειλει να της δωσει το δικο του , αν θελει να συνεχισει.
Εφόσον βγήκε ένα τέτοιο “σύμπτωμα” δεν θα έπρεπε τουλαχιστον να το εξετάσει με έναν ειδικό;
Κλισέ οπώς το “Η θετικοτητα φερνει θετικοτητα” και “Κανεις δεν ειναι μονος” σπάνε πολύ εύκολα οπότε φοβάμαι ότι αν έχει βασίσει την ήδη ευάλωτη ψυχική της υγεία σε αυτά, ίσως δεν πάει πολύ καλά.
Αν κάποιος το έχει ανάγκη, είναι αυτή η κοπέλα. Άμεσα κιόλας
Φίλη, θα σου πρότεινα, και χωρίς να θέλω να σε προσβάλω, να αφήσεις στην άκρη τον θεό και την εκκλησία και να πας σε γιατρούς. Αν σε κάνουν να αισθάνεσαι καλύτερα ας τα έχεις απλά για έναν υποστηρικτικό ρόλο στη ζωή σου, αλλά το πιο πιθανό είναι να σε γεμίσουν ενοχές αντί να σε βοηθήσουν πραγματικά. Θεωρώ ότι πρέπει να κάνεις έναν πολύ καλό ορμονικό έλεγχο, θυροειδή, ξεσκόνισε τα πάντα, όχι επιφανειακές εξετάσεις. Δες επίσης βιταμινη D, Β12 κλπ. Ενας καλός γιατρός θα σε καθοδηγήσει. Παράλληλα απευθύνσου σε κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας, είτε ψυχολόγο είτε ψυχίατρο. Καλή η θετικότητα, αν… Διαβάστε περισσότερα »
Ως κάποια που πέρασε κάτι παρόμοιο στην ηλικία σου (αν καταλαβαίνω καλά μέσα από τις γραμμές είσαι κάπου στα 20-25) και τότε διαγνώστηκε με γενικευμένη αγχώδη διαταραχή (που προυπήρχε απλά τότε μου έσκασε ξαφνικά με αυτό τον τρόπο), μπορώ να σου πω ότι με τα χρόνια γίνεται πιο εύκολο. Αν και δεν φεύγει ποτέ, μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι και μπορείς να ζήσεις μια όμορφη και γεμάτη ζωή. Μεγαλώνοντας θα συνειδητοποιήσεις ότι αυτά τα συναισθήματα είναι πιο κοινά από όσο νομίζεις και λίγο πολύ όλοι τα περνάνε. Απλά σε κάποιους σκάνε αργότερα και με διαφορετικούς (συχνά και χειρότερους) τρόπους.
Μην χάνεις χρόνο και επισκεψου ψυχολόγο ή ψυχίατρο
Κρίμα να σε ταλαιπωρεί κάτι που μπορεί να λυθεί
Εγκωσες από ευθύνες που δεν σου αναλογούν.Δεν υπάρχουν πολυ δυνατα παιδιά οταν οι γονείς δεν τα πηγαίνουν καλά.
Με τη θεραπεία θα μπουν όλα σε μια σειρά
Μεγάλη αγκαλιά
Ως ατομο που εχω περασει το ιδιο, θα σε συμβουλευα να επισκευτεις ψυχολογο – ψυχιατρο. Εγω ηρεμησα μονο οταν ακολουθησα φαρμακευτικη αγωγη, και οταν καταλαγιασαν τα “σωματικα” συμπτωματα, εβαλα σε ταξη και τα “ψυχικα”. Ενιωσα οτι πεταξα εκατό κιλα απο πανω μου, και μετανιωσα που εχασα χρονο υπεραναλυωντας τη θετικη μου σκεψη χωρις να ζητω επαγγελματικη βοηθεια. Καταλαβαινω τους ανθρωπους που εχουν βρει δυναμη και αποκουμπι καπου, οπως εσυ στον θεο, δυστυχως αυτο δεν φτανει καλη μου. Αναλωνεσαι στην προσπαθεια για θετικη σκεψη, αναλωνεσαι στην προσπαθεια να καταλαβεις γιατι σου συμβαινει αυτο, και πεφτεις στην παγιδα της υπεραναλυσης. Αυτο ειναι… Διαβάστε περισσότερα »
Πρόσεξε καλά φίλη! Έχεις πάντα στο νου σου τους άλλους και πως θα είναι οι άλλοι πρωτίστως καλά. Αυτό το είδες κι εσύ η ίδια τώρα αλλά δεν συνειδητοποιείς το μέγεθός του, ούτε τις προεκτάσεις και τον αντίκτυπο που έχει σε εσένα. Ακόμα και τώρα ανησυχείς περισσότερο για τη μητέρα σου και πως θα ξαναγίνεις το στήριγμά της. Πρόσεξέ με καλά και το εννοώ γιατί έχω μεγάλη εμπειρία από τέτοια θέματα, τρέχα σε ψυχολόγο τώρα που το έχεις εντοπίσει και είναι νωρίς. Θα πάρει λίγο χρόνο αλλά όταν αρχίσεις να καταλαβαίνεις τα πατερνς που σε οδήγησαν εκεί, η ζωή σου… Διαβάστε περισσότερα »
Αν και θεωρητικα σωστο πρακτικα ακομα δεν εχει εφευρεθει μεγαλυτερο κινητρο για ζωη και ικανοτερος τροπος προσωπικης ενδυναμωσης απ την…ευθυνη ακομα κι αν νιωθεις υπεθυνη για τη μανα σου…η εστω κ για ενα καναρινι. Οσο για την πιστη στον θεο δεν διαφερει απ την πιστη στον ψυχολογο. Η πρωτη σε ενδυναμωνει εσωτερικα προυποθετωντας μια εξωτερικη ανωτερη δυναμη. Ο δευτερος σε ενδυναμωνει εξωτερικα προυποθετωντας μια εξωτερικη εξιδεικευμενη βοηθεια. Και για να λεμε και αληθειες κανενα ανθρωπακι ενδυναμωμενο απο ψυχολογο δεν θα ηταν ικανο να αντιμετωπισει λιονταρια στην αρενα για να μεινει αταλατευτο και δυνατο στις αποψεις του. Οι προσωπικες αυταπατες του… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν θα συμφωνήσω κάπου. Μου φαίνεται αδόκιμη η σύγκριση μεταξύ θρησκείας και ψυχολόγου. Η μεν βασίζεται σε μια ελπίδα στο υπερπέραν και σε κάτι ανώτερο (!?) και οδηγεί σε μια παθητική στάση ζωής, το δε βασίζεται στη γνωριμία του γνωστού άγνωστου – του εαυτού μας και οδηγεί σε ουσιαστική και ενεργητική απελευθέρωση, στον βαθμό που μπορεί ο καθείς. Κι ας φτάσουμε μέχρι την αρένα αγαπητέ Στέφανε κι ας δειλιάσουμε εκεί πέρα. Αλλά απέχουμε παρασάγγας από εκεί. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να καταλάβουν καν τι τους συμβαίνει. Όσο για την ευθύνη κι αν αποτελεί το μεγαλύτερο κίνητρο για ζωή δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτή είναι μια προσωπική εξομολόγηση που δεν την έχω ξανακάνει, αλλά επειδή μετά από μένα, όταν ήμουν στην ηλικία σου, τα περνάει ο γιος μου, θέλω να σου πω μόνο: ΜΗ ΣΟΥ ΣΠΑΣΕΙ Ο ΤΣΑΜΠΟΥΚΑΣ, ΜΗ ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΕΙΣ!
Θα περάσει και θα βγεις δυνατή. Ζήτησε βοήθεια ειδικών, πάρε αγωγή. ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, αλλά μην αφήσεις τον φόβο για την υγεία να σε κρατήσει πίσω.
Αυτή είναι η εμπειρία μου και θέλω να τη λάβεις υπόψη σου, κι εσύ και ο γιος μου.
Τί να σου έφταιξε άραγε και αγχώνεσαι ανεξέλεγκτα; Αννίτα μου, δεν θέλω να ακουστώ σκληρή αλλά πρέπει να το παρατηρήσω: σε ολόκληρο το σεντόνι δεν έχεις γράψει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ στη δική σου ανάγκη να είσαι εσύ καλά. Ήσουν η δυνατή και θετική που τους στηρίζει όλους, θέλεις να το ξεπεράσεις για να μη στεναχωριέται η μάνα σου, γράφεις εδώ γιατί νιώθεις άσχημα για τους ΑΛΛΟΥΣ που περνάνε κρίσεις πανικού και άγχος και για να κάνεις κάποιον άλλον αγχωμένο αναγνώστη να νιώσει αυτός καλύτερα. Κορίτσι μου ΕΣΥ το περνάς όλο αυτό. Πού είσαι ΕΣΥ μέσα σε αυτό; ακόμα και στα… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω ότι θα είναι χρήσιμο να σκεφτείτε ότι τα επεισόδια κρίσεων πανικού είναι πολύ συχνά γύρω μας και αφορούν (πάαααρα) πολλούς ανθρώπους με διαφορετικά υπόβαθρα. Και όσον αφορά το παρελθόν, πώς μεγάλωσαν, από ποιες τραυματικές καταστάσεις πέρασαν, αλλά και το παρόν, δηλαδή ποιο είναι το (οικονομικό, κοινωνικό κλπ κλπ ) στάτους τους, πώς διαβιούν, πόσο ζουν σε απαιτητικό περιβάλλον κοκ. Επίσης, τα επεισόδια, παρατηρούμε ότι δεν κάνουν διακρίσεις με βάση το αν κάποιος είναι (ή φαίνεται, δεν έχει σημασία, σημασία έχει πώς ο ίδιος το αντιλαμβάνεται) ισχυρή προσωπικότητα ή επιδραστικός στους ανθρώπους του περιβάλλοντός του. Θέλω να σας πω ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Αννίτα, το είπαν κι άλλοι πριν από μένα, η λύση είναι ο ψυχίατρος. Χρειάζεσαι μια ήπια αντιμετώπιση από ειδικό και να κατανοήσεις ότι δεν φταις εσύ, ούτε έχεις κάτι τρομερό, αλλά είναι παροδικό και αντιμετωπίσιμο. Χρειάζεσαι ψυχίατρο- ψυχοθεραπευτή! Να κάνεις συνεδρίες μαζί του, να σου εξηγήσει, να σε θεραπεύσει, να σου φύγει ο φόβος. Και να μάθεις να το αναγνωρίζεις στο μέλλον. Μην το αμελείς. Τα ίδια με σένα αντιμετώπιζα κι εγώ από την εφηβεία μου και για χρόνια, όπου ένας ψυχίατρος με έσωσε και μου εξήγησε. Γιατί, πραγματικά δεν καταλάβαινα τι παθαίνω. Κι εγώ από περιβάλλον σταθερό, με γονείς… Διαβάστε περισσότερα »