Θέλω πολύ να σας πω μια ιστορία.
Είμαι 40, ζω ακόμα με γονείς.
Τονίζω το ρήμα ζω γιατί ενώ επιβιώνω χωρίς αυτους, στην πραγματικότητα η ζωή μου είναι συνδεδεμένη με αυτούς.
Να αναφέρω εδώ ότι υπάρχει σπίτι για να μείνω αλλά για διάφορους λόγους που δεν έχουν τόση σημασία , δεν μένω προς το παρόν.
Όλο αυτο το διάστημα που μένω με τους γονείς μου, έχω διαπιστώσει πολλές από τις αστοχίες τους: ότι συχνά αδιαφορούσαν όταν εξέφραζα συναισθηματική δυσφορία (στην εφηβεία κυρίως αυτό) , ότι όταν γινόταν ένα λαθάκι, αντί να είναι ψύχραιμοι, εκνευρίζονταν και ξεσπούσαν σε μας, το τονίζω, ότι φοβόμουν συχνά να εκφράσω άποψη για κάτι επειδή φοβόμουν την αντίδραση του πατέρα μου ο οποίος ήταν ένας άνθρωπος δύσκολος, χωρίς ικανότητες σύνδεσης, ότι κλείστηκα στον εαυτό μου για να διαχειριστώ τα δύσκολα και πολύ έντονα συναισθήματα της εφηβείας, ότι στο σήμερα σχολιάζουν τα κιλά μου με γλώσσα χωρίς κανένα τακτ, ότι με βλέπουν σαν πιόνι για να εξυπηρετούν το ναρκισσισμό τους και άλλα πολλά. Προσέχω πολύ τις λέξεις που χρησιμοποιώ για να σας δώσω να με καταλάβετε.
Στο σήμερα, δυσκολεύομαι πολύ στην επικοινωνία μου με κόσμο για δύο λόγους 1.επειδή έχω τοση ανάγκη από καποιον νομίζω ότι οι άλλο το καταλαβαίνουν και με απορρίπτουν ενδεχομένωςς το εκμεταλλέυονται 2.επειδή συχνά μου πατιούνται διάφορα κουμπιά ειδικά σε ότι έχει να κάνει με τις αντιδράσεις των άλλων, αν π.χ. με κοιτάξουν λίγο πιο έντονα, κομπλάρω.
Στη δουλειά πολλές φορές κόβονται τα φτερά μου γιατί δεν έχω αυτοπεποίθηση, στις φιλίες μου ήμουν απότομη (κάτι συμβάινει με αυτό) και δεν κατάφερα να στεριώσω, στο χόμπι επίσης δυσκολεύομαι ως προς το το κομμάτι της μάθησης γιατί είμαι εσωστρεφής και το μυαλό δε λειτουργεί με αυτό το mode (υποτονικότητα, ελαφρά κατάθλιψη κλπ) και απελπίζομαι και τα παρατάω.
Η ψυχολόγος μου προσπαθεί να με εμψυχώσει αλλά η ψυχή μου έχει μαραθεί πριν πολλά χρόνια.
Δε δινω πια σημασία στο τι μου λένε οι άλλοι γιατί ξέρω ότι είναι οι συμβουλές τους τις οποίες αρνούμαι να ενστερνιστώ, γιατί δε με αγγίζουν τόσο. Ως πότε θα πληρώνω τα λάθη των άλλων;
Πότε θα ‘το πάρω πάνω μου’ και πώς; Ανεβαίνω κάθε μέρα έναν Γολγοθά που δε φτάνει ποτέ σε ένα τέλος.
Φίλοι κοντινοί δεν υπάρχουν, σχέση επίσης.
Σας γράφω μήπως έχετε κάποια καλύτερη ιδέα πώς να προχωρήσω. Ο ψυχολόγος είναι μέσα στα προαπαιτούμενα πια. Ξέρω ότι κάποιοι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι θα μου έλεγαν ότι όλοι μεγαλώσαμε σε μη ιδανικές οικογένειες.
ΑΠΟ ΤΗΝ – -Ναι, αλλά πώς
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλησπέρα και ευχαριστώ πολύ για τις απαντήσεις σας, τις διάβασα όλες. Το σπίτι που ανέφερα είναι δικό μου αλλά τα τελευταία 2 χρόνια ζω μαζί τους λόγω ενός θέματος υγείας δικό μου, το αποφάσισαν η ψυχίατρος μου με τους γονείς μου, αντί για νοσηλεία σε ψυχιατρική κλινική. Έμεινα μαζί τους ένα χρόνο και το δεύτερο χρόνο νοίκιασα το σπίτι για να έχω ένα έξτρα εισόδημα μέχρι να ξαναμπώ στην αγορά εργασίας(μετά το επεισόδιο χρειάστηκε χρόνος και διάφορες διαδικασίες για να βρω δουλειά με τα νέα δεδομένα). Σήμερα εργάζομαι κανονικά.Έφυγα από το σπίτι στα 22 και μέχρι τα 38 τα κατάφερνα… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ το είπα και όχι δεν εννοούσα κάτι περί γάμου, δε μου πέρασε καν από το μυαλό. Διαβάζοντας το σχόλιο σου θα έλεγα ότι μου φαίνεται αρκετά διαφορετικο στο ύφος και πιο ψύχραιμο. Στην επιστολή σου έλειπαν πολλά από τα στοιχεία που έχεις συμπληρώσει εδώ, όπως γιατί δε μπορείς να πας στο σπίτι λόγω ψυχιάτρου και πως στο παρελθόν έχεις ζήσει μόνη σου. Αυτά τα στοιχεία είναι κλειδί, γιατί χωρίς αυτά η επιστολή σου διαβάζει σαν να μην έφυγες ποτέ από το σπίτι και να συνηδειτοποιησες μόλις τώρα ότι οι γονείς σου κάνουν κακο στην ψυχολογία, και πως πιο πολύ… Διαβάστε περισσότερα »
Όχι έχεις δίκιο κανένας δεν μπορεί να μας βοηθήσει παραμόνο ο εαυτός μας. Τον γάμο δεν τον σκέφτηκα καν. Εδώ δεν παντρεύτηκα εγώ που είμαι τρία χρόνια μικρότερή σου και θα απαιτούσα να ήσουν παντρεμένη;
Αχ βρε κορίτσι μου. Πόσο σε καταλαβαίνω. Είσαι και συ θύμα δυσλειτουργίκης οικογένειας. Το δράμα με το κράτος που έχουμε είναι πως είναι πάρα πολλοί οι άνθρωποι σε μεγάλες ηλικίες, που εξαρτώνται οικονομικά από γονείς. Εννοώ όλων των ειδών παροχές. Λογω ανυπαρξίας κράτους και εργασιακής αυτονομίας σε συνδυασμό με την ελληνική παθολογία εγκλωβιζομαστε στη δυστυχία, να έχουμε ανάρμοστες σχέσεις με τους γονείς μας. Κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αλλάξεις ψυχοθεραπευτη γιατί νομίζω δε σε καταλαβαίνει και να αλλάξεις τρόπο σκέψης. Δεν πρέπει να δίνεις καμία σημασία στους γονείς σου και η ψυχοθεραπεία πρέπει να σε βοηθήσει να αναγνωρίσεις τα… Διαβάστε περισσότερα »
Διάβαζα μέχρι το τέλος περιμένοντας να μας πεις τον λόγο που δεν έχεις φύγει ακόμα από το σπίτι των γονιών σου. Δεν μας τον είπες. Αφού είσαι οικονομικά ανεξάρτητη γιατί δε φεύγεις; Γιατί δε λες τους λογους που δεν πας να μεινεις στο σπίτι που υπάρχει; Κι έστω ότι δε γίνεται γιατί δε νοικιάζεις κάπου αλλού; Η ψυχολόγος δεν σου έχει πει ότι πρέπει να ανεξαρτητοποιηθείς; Το πρώτο βήμα είναι να αλλάξεις περιβάλλον. Το δεύτερο να αποστασιοποιηθείς συναισθηματικά. Αν θες συμβουλές για να αλλάξουν οι γονείς σου ή για να τους δικαιολογήσεις μέσα σου, δεν υπάρχουν. Αυτοί είναι και δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα, αν εγκριθεί το σχόλιο μου και γω πάνω κάτω τα ίδια λέω. Νομίζω η γραφουσα βρίσκεται στο στάδιο που πιστεύει ότι η λύση των προβλημάτων της είναι να την καταλάβουν οι γονείς και να αλλάξουν στάση. Δε ξέρω πως θα το κάνει αυτό και είναι και χάσιμο χρόνου στην τελική.
Έχεις κολλήσει σε ένα προηγούμενο ηλικιακό στάδιο.
Κατά την ταπεινή μου άποψη επείγει να αυτονομηθείς. Πώς το ξεπετάς έτσι ότι υπάρχει σπίτι αλλά δεν πάς; Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πρώτα κάνεις κινήσεις και μετά νιώθεις καλύτερα με τον εαυτό σου. Το αντίθετο δε θα γίνει ποτέ. Θα αλλάξει η ζωή σου. Φύγε.
Συγγνώμη εκ των προτέρων αν είμαστε σκληρές και μάλλον θα είμαι και εγώ. Το γεγονός ότι σε αυτή τη ηλικία κανεις φοκους μόνο στα αρνητικά (που όντως ειναι τοξικά, δυστυχώς κλασσικά τοξικα μέσης ελληνικής οικογένειας αυτής της γενιάς που απο τη μία κριτικάρουν απο τη αλλη κόβουν στα παιδια τη ικανότητα να ανεξαρτητοποιηθουν ), σημαίνει ότι ακόμα έχεις δρόμο να ανεξαρτητοποιηθεις σαν οντότητα.Τοτε θα καταλάβεις ότι όσο και αν ευθύνονται οι γονείς-που οντως ευθύνονται -για τα τραύματα και τις δυσκολίες που έχεις στη καθημερινή σου ζωή τωρα, άλλο τόσο υπαίτια εισαι εσύ που δε παίρνεις ευθύνη να αλλάξεις τη καθημερινοτητα σου και… Διαβάστε περισσότερα »
Η λύση είναι να φύγεις από το σπίτι, απλό. Ειδικά αν υπάρχει σπίτι άδειο. Αν δε θες να πας σε αυτό το σπίτι για τον Χ, Υ λόγο να νοικιάσεις. Αν δε σου βγαίνει το νοίκι να κοιτάξεις για συγκάτοικο. Όσο μένεις με τους γονείς σου τόσο πιο πολύ θα μαραζώνει και η ζωή σου θα περνάει και εσύ θα την κοιτάς. Ούτε η πρώτη είσαι ούτε η τελευταία με αυτά τα προβλήματα. Είναι ένα στάδιο αυτό που βρίσκεσαι, να συνηδειτοποιεις κάποια πράγματα, αλλά είναι στάδιο παγίδα που έχω δει πολλούς ανθρώπους να εγκλωβίζονται σε αυτό και τον θυμό που… Διαβάστε περισσότερα »
Κάτσε ρε συ Ελλαδισταν είμαστε..δεν μιλάμε για 40 άρα στην Ισπανία, Σουηδία η Αμερική.Οι Έλληνες γονείς κάλλιστα σε ευνουχίζουν.Ειναι αρκετά πρόσφατο να φεύγει η γυναίκα απ’ το πατρικό μόνη της χωρίς σχέση η γάμο.και αν είναι μισθωτή δεν ξέρω αν φτάνουν τα λεφτά.δεν το λέω να την δικαιολογήσω αλλά όπως έγραψα και σε δικό μου σχόλιο έχουν δει και ακούσει πολλά τα μάτια μου. Μπορεί να φοβάται μην την παρενοχλήσουν οι γονείς της στην εργασία της,η ακόμα χειρότερα μην είναι σε δουλειά γνωστών η συγγενών.επισης αν το σπίτι είναι στο όνομα τους δεν εξαρτάται από κείνη
Βρε κοπελιά, και πριν 100-200 χρόνια οι γυναίκες ήταν σε ακόμα χειρότερη κατάσταση. Πάλι υπήρχαν αυτές που θα δούλευαν, θα έφευγαν κτλ. με πολύ κόπο και θυσίες. Ακόμα και τότε υπήρχαν γυναίκες που είχαν δική τους επιχείρηση. Μπορεί όχι στην Ελλάδα, αλλά σε άλλες χώρες ναι, και ας ήταν τα πρότυπα και τα πρέπει πολύ πιο ασφυκτικά από σήμερα. Κάνεις δε λέει ότι είναι εύκολο, είναι θέμα προτεραιοτήτων όμως. Η γραφουσα ζει σε μια ελεύθερη προς το παρόν χώρα, χωρίς πόλεμο, αρκετά φιλελεύθερη. Γαμπρός δεν υπάρχει να την γλιτώσει από τη συγκεκριμένη θέση, που και να υπήρχε πολλές φορές πέφτει… Διαβάστε περισσότερα »
απλώς αναλώνεσε. Είσαι 40 ποιον αφορά τι έκανε ο πατέρας σου όταν ησουν στην εφηβεία και τι σε ενδαφέρει πως μιλάει για τα κιλά σου. Αν δεν μένεις με τους γονείς σου επειδή είναι ανίκανοι να αυτοεξυπηρετηθούν σήκω φύγε. όχι στο σπίτι που υπάρχει και που πιθανόν να σου πρίζουν τα παπαρια. νοικιασε. Σε κάθε περίπτωση το να σε επηρρεαζει τι λέει τι σκεφτεται πως ζει πως μιλάει πως φερεται κάποιος που ειναι με το να πόδι στον τάφο είναι παράλογο. Από τα 15 και μετά δεν υπάρχει η λέξη γονιός. υπάρχουν απλά δυο διαφορετικοί άνθρωποι με χάσμα γενεών. Μας… Διαβάστε περισσότερα »
Διάβαζα το κείμενο και όταν είδα το “ως πότε θα πληρώνω τα λάθη των άλλων” μια κόκκινη σημαία φάνηκε στον ορίζοντα.
Είναι εξίσου ναρκισσιστικό ,να ξέρεις, αυτό.
Απλά είναι ο Νάρκισσος-θυμα.
Και αν ισχύει αυτό το χαρακτηριστικό στον πατέρα σου,όπως εσύ είπες,ίσως ισχύει και για σένα.και γιατί όχι άλλωστε?δεν φυτρώσες.
Νομίζω θα ήταν πολύ καλό να το συζητήσεις στην ψυχοθεραπεία.
Σε τι δηλαδή σε εξυπηρετεί να το πιστεύεις αυτό.και γιατί σου είναι βολικό σαν κατάσταση.
Και μην απογοητευτείς με την ιδέα ότι τελικά και εσύ έχεις ευθύνη,ότι και εσύ έχεις μελανά σημεία.
Είναι ανθρώπινο!!!
Ξεκινήστε την μετακόμιση και σιγά σιγά θα ξετυλίξετε το κουβάρι της ζωής σας.
Μέρος της ενηλικίωσης είναι να αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ζωής και των επιλογών μας και να σταματήσουμε να θεωρούμε τους άλλους ανθρώπους ως λόγο της δυστυχίας μας. Με αυτό δεν εννοώ ότι δεν μπορεί να είναι βοηθητικό να καταλάβουμε σε τι οικογένεια μεγαλώσαμε για να μπορούμε να διαχειριστούμε τον εαυτό μας πρωτίστως. Το ότι είστε 40 και ενώ έχετε την οικονομική δυνατότητα συνεχίζετε να μένετε στο σπίτι των γονιών σας είναι προβληματικό. Δεν θα μπορέσετε να προχωρήσετε στην ζωή σας ως ενήλικας όσο μένετε ακόμα εκεί. Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο παρά μόνο να συνεχίσετε με την ψυχοθεραπεία σας.
Το θέμα σου έτσι όπως το καταλαβαίνω εγώ, είναι το “εσωτερικό” χωροταξικό και όχι το “εξωτερικό” χωροταξικό. Για να το εξηγήσω: Μένεις με τους γονείς σου : όρια έχεις βάλει; Σχολιάζουν τα κιλά σου και σε ενοχλεί, τους το έχεις δείξει; Βγες από τον ρόλο του παιδιού, το ότι μένεις σπίτι μαζί τους δεν σου αφαίρει κάτι, βρές τον εαυτό σου. Τους αφήνεις να σε βάζουν και αφήνεσαι να μπαίνεις σε αυτό τον ρόλο. Δεν είσαι παιδί. Είσαι γυναίκα ανεξάρτητη, το ότι μένεις μαζί τους δες το σαν συγκατοίκηση, αλλά βάλε όρια. Το να πας σε ένα δικό σου σπίτι… Διαβάστε περισσότερα »
Δε μπορείς να βαζεις όρια σε ολους, ειδικά σε οικογενειακές σχέσεις που οι γονείς δε φαίνεται καν να έμαθαν την έννοια των ορίων στη γραφουσα. Και σου φαίνεται ρεαλιστικό να τους βάλει αυτή? Πολλές οικογένειες ΔΕΝ έχουν όρια και δε μπορείς να τα επιβάλεις αν ζεις στο χώρο σου. Σταματήστε με αυτό τον μύθο πια. Μπορεί η μετακόμιση να μην τη μάθει να βάζει όρια, δε διαφωνώ, αλλά είναι πολύ πιο πιθανό από το αν συνεχίζει να μένει μαζί τους. Η δυναμική έχει ήδη πιάσει ρίζες. Η γραφουσα και να θέλει να βάλει ένα όριο, έχει απέναντι της δύο άτομα,… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ μαζί σου μέχρι σε ένα σημείο, αλλά όρια δεν βάζουμε στους άλλους στον εαυτό μας βάζουμε. Ναι, είναι δύσκολο να βάλεις τα όρια σου μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον, είναι η πιό δύσκολη πίστα. Δεν είμαστε ξέφραγκο αμπέλι όμως. Είμαστε εδώ για να προσπαθήσουμε να “ενηλικιωθούμε” .
Ναι βρε συ, δε διαφωνώ, να βάλει όρια στον εαυτό της, αλλά πιο πάνω λες “τους έχεις δείξει ότι σε πειράζει πως σε σχολιάζουν?”. Αυτό είναι που μου έκατσε άσχημα. Και πέραν τοξικών γονιών και οποιονδήποτε άλλων σχέσεων, υπάρχουν άνθρωποι που απλά δεν ακούνε. Θυμώνεις με κάτι σε ρωτάνε τι έχεις, τους λες, χωρίς περιθώρια παρερμηνείας και πάλι φτάνουν στο συμπέρασμα ότι εσύ είσαι ο περίεργος ή πως φτάει κάτι εντελώς άσχετο και ας θυμώσεις που για την πολλοστή φορά άργησαν, ή δεν έπλυναν τα πάτρια τους, ή παίρνουν δεδομένο ότι θα πληρώσεις εσύ και πολλά άλλα παραδείγματα. Και αυτοί… Διαβάστε περισσότερα »
Όρια βάζουμε για μας όχι γιά τους άλλους.
Κανένας γονιός δεν αλλάζει πεποιθήσεις,εμείς όμως μπορούμε να ορίσουμε την ζωη μας.
Η μίρλα δεν βοηθάει ειναι μιζέρια.
Παίρνετε πολλά πράγματα δεδομένα. Αυτό που λέτε ισχύει για όσους έχουν την υγεία τους. Αν πάλι δε είσαι εξαρτασαι από άλλους (ασθένεια, ατύχημα) αυτό που λέτε είναι πολύ ιδανικό και καθόλου ρεαλιστικό.
Στα 40 σου είσαι πλέον κι εσύ υπεύθυνη για τον εαυτό σου και την εξέλιξη του. Οκ, οι γονείς σου έκαναν κάποια λάθη, τα οποία σε επηρέασαν ,τώρα πρέπει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Και ναι , οι λόγοι που σε εμποδίζουν να μείνεις μόνη σου είναι πολύ σημαντικοι. Γιατί ουσιαστικά αυτό είναι που χρειάζεσαι, να φύγεις από αυτό που τουλάχιστον εσύ θεωρείς πηγή του προβλήματος. Γιατί προς το παρόν δεν καταλαβαίνω να θέλεις να δεχτείς βοήθεια ούτε να κάνεις βήματα προς τα εκεί. Δεν το λέω ως εξωτερικός παρατηρητής. Έχω δει τι μπορεί να κάνουν κακοι… Διαβάστε περισσότερα »