Η παιδική μου φίλη, την οποία γνωρίζω απο τα 7 μου και που μεγαλώσαμε σαν αδερφές πέθανε απο το δικο της χέρι πριν ενα χρόνο. Τώρα θα ήταν 36.
Δεν είχε δειξει σημάδια για τις προθέσεις της, ήταν απροειδοποίητο.
Ήταν σαν αδερφη μου (και οι δυο μοναχοπαίδια). Είχε την σταθερή δουλειά της, τα λεφτά της
αλλά ηταν ολομόναχη στην ερωτική ζωή.
Ειχε μπλέξει και με κ@ νναβη που κάπνιζε απο το πανεπιστήμιο κιόλας ως
φοιτήτρια.
Τους τελευταίους μηνες της ζωής της ειχε αδυνατίσει πολύ, ειχε παραιτηθεί απο την δουλειά της και έλιωνε στο κρεβάτι ενω παράλληλα προσπαθούσε να κοψει αυτό το πράγμα και καπνιζε μονο c b d buds.
Πιστεύετε οτι αυτή ηταν η αιτια που το εκανε αυτό;
Η έλλειψη της ουσίας;
Η ουσια αυτή ομως της είχε προκαλεσει έντονες φοβίες και πάλεψε σκληρά για μήνες.
Οι γονείς της δεν εκαναν τιποτα για να την σώσουν και αντ’ αυτού την αφησαν στη μοίρα της.
Το θέμα μου μεταξύ αλλων είναι και οι ενοχές που εχω.
Τους τελευταίους μήνες ειχαμε απομακρυνθεί αρκετά. Αυτή ειχε γινει κάπως απόμακρη. Μια μέρα της είπα πανω σε τσακωμό οτι την έχω ξεγράψει και δεν την θεωρώ πλέον αδελφική φίλη μου.Δεν το εννοούσα. Ντρέπομαι πολύ και ιδιως αφότου πέθανε με τέτοιον τρόπο δεν ξέρω πώς να σταματησω τον τρομερό πόνο.
Θεωρείτε οτι συνετέλεσα κι εγώ σ’αυτο που έγινε;
Θα ήθελα να ειστε ειλικρινεις.
Λίγο καιρό πριν το τέλος ξανασυνδεθήκαμε, εγώ πάντα την αγαπούσα και εκλαιγα για εκείνη και ας μην το έδειχνα τελευταία.
Έβλεπα οτι δεν ήταν καθολου καλά και αντί να επιμείνω να πάει σε ειδικό,και να ξαναεπιμείνω άφησα να χαθεί πολύτιμος χρόνος. Που να φανταστώ. Της το είπα μόνο μια-δυο φορές αλλά δεν ειχε αποτέλεσμα. Νιώθω άχρηστη και σκουπίδι που δεν ημουν αποφασιστική στο να μπει μέσα για κάποιο καιρό μεχρι να γίνει καλα.
Η ζωη μου εχει γίνει μια κόλαση. Την σκέφτομαι συνέχεια και μου λείπει.
Πώς να συνεχίσω με τέτοιο φορτίο; Σκέφτομαι τις στιγμές μας στο σχολείο, τις εκδρομές, τις εφηβικές μας τρέλες, τα ταξιδια που ειχαμε κάνει μαζι, τα όνειρα.
Νιώθω ανίκανη συνολικά. Ντρέπομαι που δεν κατάφερα να την σώσω.
Ήμουν σαν αδερφή της και την άφησα να χαθεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Δανάη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Να πας το συντομότερο σε κάποιον θεραπευτή. Είναι όντως βαρύ αυτό που συνέβη και θα ήταν βαρύ κι αν δεν είχαν γίνει όλα αυτά που περιγράφεις. Το σίγουρο είναι ότι δεν μπορούσες να κάνεις κάτι και δεν μπορούσες να τη σώσεις. Δεν φταις εσύ. Να το επαναλαμβάνεις αυτό στον εαυτό. Ο, τι μπορούσες να κάνεις το έκανες. Έχω κι εγώ περιστατικό κοντινού μου προσώπου που αυτοκτόνησε ξαφνικά και ξέρω πως οι τύψεις μπορεί να σε πνίξουν. Τώρα σε όσα λες γι αυτήν κάνεις κάποια λογικά σφάλματα που είναι μάλλον από τη σύγχυση και τις ενοχές. Δεν αυτοκτονεί κάποιος επειδή απλά… Διαβάστε περισσότερα »
συμφωνώ σε όλα και να συμπληρωσω πως υπάρχει αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στην κατάθλιψη και την εξάρτηση.
Ακριβώς, δεν μπορούμε να ξέρουμε τι πραγματικά την βασάνιζε εσωτερικά.
Εγώ δεν θα μείνω στο τί έγινε, πώς έγινε και γιατί. Ό,τι έγινε, ανήκει στο παρελθόν και εκεί πρέπει να μείνει. Δε μπορείς να αλλάξεις πλέον τίποτα από όσα συνέβησαν. Η τραγωδία που έζησες υπογραμμίζει όμως, την ανάγκη να δίνεται προτεραιότητα στην ευαισθητοποίηση και την υποστήριξη της ψυχικής μας υγείας. Ξεκίνα άμεσα συνεδρίες διαχείρισης τραύματος με επαγγελματία. Μόνο έτσι θα μπορέσεις να ξεφύγεις από όλα αυτά που σκέφτεσαι και που δεν ωφελούν σε τίποτα και σε κανέναν. Συλλυπητήρια για την μεγάλη απώλεια!!!
Δεν ξέρω αν πρεπει να το γράψω αυτό. Σκέφτομαι οτι οι αάνθρωποι που αυτοκτονούν, νιωθουν εκείνη την στιγμή οτι λυτώνοντε απο κάτι που τους βασανίζει. Όλοι όσοι μενουμε πίσω είμαστε με την απορία οτι μπορει σαν το φαινόμενο της πεταλούδας με μια διαφορετική μας κίνηση, να αλλάζαμε την ιστορία τους. Νομιζω οτι αυτό δεν γίνεται. Σίγουρα υπάρχουν ιστορίες που κάποιος βοήθησε κάποιον να μπει σε άλλον δρόμο, να μπει σε θαραπεία για την κατάθλιψη, αλλά έχει και τόσες άλλες που τελικά το άτομο βλεπει μόνη λύτρωση την έξοδο απο την ζωή. Οπότε δεν ξέρω αν κάποιος απο όσους εμειναν πίσω… Διαβάστε περισσότερα »
Ούτε φταις σε τίποτα, ούτε μπορείς να γνωρίζεις τι θα συνέβαινε. Να πας σε κάποιον επαγγελματία ψυχικής υγείας, γιατί ένας χρόνος είναι πολύς και οι σκέψεις σου δεν έχουν καταλαγιάσει. Επίσης μίλα σε δικούς σου ανθρώπους όσο περισσότερο μπορείς. Της μίλησες, προσπάθησες, τι άλλο μπορούσες να κάνεις; Έστω νομικά να το δεις, οι γονείς της μόνο μπορούσαν να παρέμβουν και επέλεξαν να μην κάνουν κάτι.
Θα πας άμεσα σε θεραπευτή για να σε βοηθήσει να διαχειριστείς το πένθος σου. Δεν ήσουν ειδική, δεν μπορούσες να κάνεις κάτι γιατί δεν ήξερες πως. Δεν φταις, άτομα με ψυχικές ασθένειες και εθισμό δεν μπορούμε να τους σωσουμε χωρίς βοηθεια ειδικού.
Αυτό ας είναι ενδεικτικό για όσους υπερασπίζονταν την κάνναβη. Είναι ψυχοτρόπα ουσία, ναρκωτικό, εθιζει και καταστρέφει.
Μακριά από το χασίς.
“Σκέφτομαι τις στιγμές μας στο σχολείο, τις εκδρομές, τις εφηβικές μας τρέλες, τα ταξιδια που ειχαμε κάνει μαζι, τα όνειρα.” Να σκέφτεσαι ότι της πρόσφερες αυτά. Ίσως ήταν οι καλύτερες στιγμές της.
Καλό κουράγιο
Έλα ρε κορίτσι μου τώρα κι εσύ. Τι φταις που αυτοκτόνησε το κορίτσι; Οι γονείς, ναι φταίνε από την άποψη ότι όφειλαν να ενδιαφερθούν (όφειλαν; ) . Όπως βλέπουμε δεν ισχύει τίποτα. Το έχουμε δει πολλές φορές το έργο αδιάφοροι γονείς. Δυστυχώς δεν μπορείς, να βοηθήσεις κανέναν άμα δε θέλει κι αυτό που της είπες ότι την ξεγράψεις, αγάπη δείχνει. Της το είπες, φαντάζομαι είχαν προηγηθεί πολλές κουβέντες, μήπως την ταρακουνήσει. Αυτή είναι και οδηγία προς το περιβάλλον των εξαρτημένων ατόμων. Μη βασανίζεσαι άδικα , το κορίτσι είχε πρόβλημα που δεν μπόρεσε να διαχειριστεί
Όχι, δεν μπορούσατε να την είχατε σώσει. Ούτε είναι δίκαιο να κατηγορείτε τους γονείς της. Με βάση όσα γράψατε, η φίλη σας πολεμούσε με σοβαρά θέματα ψυχικής υγείας και εξαρτήσεις από τις οποίες κανείς δεν μπορούσε να τη σώσει από τη στιγμή που αυτή η ίδια δεν συνεργαζόταν. Βιώνετε βαρύ πένθος και καλό θα είναι ν’ακολουθήσετε τη συμβουλή που της δώσατε και να αναζητήσετε βοήθεια από κατάλληλο επαγγελματία ψυχικής υγείας. Συλλυπητήρια!
Αχ ρε Δανάη… Θα σου είμαι ειλικρινής. Τις τύψεις που έχεις, είναι λογικό να τις έχεις, μόνον όσον αφορά το κομμάτι της δικής σου συμπεριφοράς. Κι εξηγούμαι. Όταν ξεστομίσεις κάτι, δεν γυρίζει πίσω. Γι΄ αυτό όλοι πρέπει να προσέχουμε τι λέμε, ναι, ακόμη και σε καβγά. Από εκεί και πέρα, όσο κι αν επέμενες, εάν η ίδια δεν ήθελε βοήθεια, δεν θα μπορούσες να κάνεις κάτι παραπάνω. Η μοναξιά δεν είναι πάθηση, συχνά είναι επιλογή οπότε ούτε γι’ αυτό θα μπορούσες να κάνεις πολλά. Μόνο αν έβλεπες στοιχεία ψυχιατρικής διαταραχής θα μπορούσες να απευθυνθείς στην εισαγγελία αλλά δεν είμαστε γιατροί,… Διαβάστε περισσότερα »