Η μητέρα μου διαγνώστηκε με σοβαρή ασθένεια και δεν θέλει βοήθεια

Νιώθω μόνη μου. Δεν είμαι πραγματικά. Αλλά πλέον έτσι νιώθω.

Είμαι 30 χρονών πλήρως αυτόνομη οικονομικά και με πολύ καλές σπουδές, που συνεχίζω με μεγάλη επιτυχία. Μένω με τη μητέρα μου σε δικό μου σπίτι που το έχω κληρονομήσει. Πρόσφατα διαγνώστηκε με σοβαρή ασθένεια. Δε θέλει να βοηθηθεί, ποτέ δεν ήθελε. Δε θέλει να πηγαίνει σε γιατρούς, λέει τους φοβάται. Με το ζόρι πάμε τώρα, αλλά αν αποδειχθεί κάτι πιο σοβαρό μου έχει δώσει τελεσίγραφο πως θα παραιτηθεί και πως προτιμάει να πεθάνει. Ενώ τα σημάδια ήταν εκεί τα αγνοούσε. Με έβριζε και με έλεγε τρελή. Ότι εγώ θα φταίω που το μελετάω το κακό. Προσπάθησα επανειλημμένα να τη βοηθήσω, αλλά μάταια. Την ασθένεια της την προκάλεσε το τσιγάρο, αυτό έχει επιβεβαιωθεί.

Είμαι μοναχοπαίδι. Είχα πάρα πολλούς φίλους πριν από τον θάνατο του πατέρα μου πριν από λίγα χρόνια. Το ότι έφυγε της άλλαξε την ψυχολογία, το ξέρω. Άλλοι συγγενείς δεν υπάρχουν να με βοηθήσουν και με έχει αποξενώσει εντελώς με τον τρόπο της από όλους ή έστω το προσπαθεί μετά από αυτό. Ή προσπαθεί να με πείσει πως όλοι οι φίλοι μου με ζηλεύουν και θέλουν το κακό μου. Δεν το πιστεύω όμως… Ποτέ δεν το πίστεψα… Πολλοί παραμένουν δίπλα μου και δε με ξεχνάνε παρά την αποξένωση που νιώθω ή την αποξένωση που άθελά μου προκάλεσα. Επιμένουν να με ψάχνουν και επικοινωνώ μαζί τους, έστω με μηνύματα. Δεν ξέρουν πόσο ευγνώμων είμαι, δεν τους το έχω πει. Θα το κάνω όμως. Το έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου.

Είμαι θετικός και χαμογελαστός άνθρωπος και κρύβω καλά τι συμβαίνει, ενώ ο χώρος που εργάζομαι μου επιτρέπει να κάνω ακόμα και τώρα να κάνω νέες φιλίες! Γιατί στην πραγματικότητα δεν είμαι έτσι. Είμαι αισιόδοξη ακόμη και τώρα! Η ζωή μου πριν ήταν εντελώς διαφορετική, όπως και η ψυχολογία μου. Έβγαινα έξω, περνούσα όμορφα, έβλεπα φίλους! Πόσο αγαπούσα να βγαίνω έξω με φίλους! Ή να βγαίνω μόνη! Να βγαίνω να περπατάω και να βγάζω άπειρες φωτογραφίες! Θα αναρωτηθείτε γιατί δεν τα κάνω και τώρα και εύλογα… Διότι με τον τρόπο της μου ασκεί ψυχολογική πίεση για να μην πηγαίνω ιδανικά πουθενά. Δεν το καταφέρνει φυσικά πάντα, αλλά γίνεται σε μεγάλο βαθμό. Δεν ήταν πάντα έτσι όμως, ίσως γι αυτό και το ανέχομαι. Η μόνη μου παρηγοριά είναι οι σπουδές μου, που τις λατρεύω. Είναι η δύναμή μου! Η διέξοδός μου! Η παρηγοριά μου είναι και οι παλιές φωτογραφίες μου με φίλους και την οικογένειά μου. Τις κοιτάζω και νιώθω ανακούφιση. Ανακούφιση, γιατί ονειρεύομαι εκείνες τις μέρες. Ξέρω πως όντως υπήρξαν και ξέρω πως θα υπάρξουν ξανά με κάποιον μαγικό τρόπο.

Ξέρετε ένιωσα πολλές φορές την απώλεια κοντινών μου προσώπων. Όμως επέλεξα να σηκωθώ και να γίνω πιο δυνατή. Και έγινα.

Η μητέρα μου δε θέλει να μοιραστώ με κανέναν τι συμβαίνει. Βέβαια, κάποιοι καταλαβαίνουν πλέον πως κάτι πηγαίνει λάθος. Ευτυχώς… Να σας πω πως είμαστε οι δυο μας. Όλοι οι κοντινοί μας συγγενείς έχουν φύγει από τη ζωή. Και νιώθω μόνη. Μόνη. Φοβάμαι πως αν συμβεί κάτι σοβαρό στη μητέρα μου κανείς δε θα με βοηθήσει. Νιώθω εγκλωβισμένη. Ή μάλλον φοβάμαι να μιλήσω. Πολλές φορές δεν έχω ενέργεια για τίποτα. Παρόλο που λατρεύω αυτά που κάνω. Κάθομαι στον καναπέ και απλά την κοιτάζω ή δεν κάνω τίποτα. Νιώθει φόβο και δε θέλει να φεύγω. Ενώ θέλω να φεύγω. Πόσο πολύ θέλω δε φαντάζεστε. Αγαπώ τη ζωή και είμαι ευγνώμων για όσα έχω! Και είμαι ευγνώμων για όσα μου έδωσαν οι γονείς μου!

Ώρες ώρες κάνω μαύρες σκέψεις που ντρέπομαι για τον εαυτό μου. Με σιχαίνομαι. Μήπως θα ήταν καλύτερα να είμαι μόνη μου; Αν δεν υπήρχε η μητέρα μου; Θα ήταν καλύτερα αν έφευγε; Το σκέφτομαι και νιώθω ελευθερία. Ειδικά όταν μου λέει πως προτιμά να πεθάνει. Νιώθω όμως παράλληλα και ο πιο απαίσιος εγωιστής άνθρωπος του κόσμου με αυτές τις σκέψεις. Έχω τόσες τύψεις. Της έχω πει επαλειμμένα πως αν πάθει οτιδήποτε εγώ θα έχω το βάρος. Πιο πολύ για την ευαισθητοποιήσω, γιατί ξέρω πόσο με αγαπάει. Κάθε φορά νιώθω άσχημα που το λέω, γιατί στην ουσία μου απαντάει σε αυτό σα να νομίζει πως θα την παρατήσω. Δείχνει να τη νοιάζει για λίγο. Μετά το ξεχνάει. Και συνεχίζει το κάπνισμα.

Για να μην παρεξηγηθώ, τη λατρεύω τη μητέρα μου. Είναι ο τελευταίος κοντινός άνθρωπος που μου απέμεινε. Μόνη της με μεγάλωσε και είναι η καλύτερη μου φίλη. Ούτε με πείραζε ποτέ που μένουμε παρέα. Έχουμε περάσει υπέροχες στιγμές μαζί και της χρωστάω πολλά γι αυτό που είμαι σήμερα. Με στήριξε με το παραπάνω. Ξέρω πως είναι περήφανη για εμένα και για όσα έχω καταφέρει και συνεχίζω να καταφέρνω! Όμως είμαι πληγωμένη με τη συμπεριφορά της. Δεν ήμουν ποτέ απομονωμένη, πάντα είχα ανθρώπους να μιλήσω και τους έκανα πέρα για χάρη της. Για να μην έχει εκρήξεις και να μη στεναχωριέται. Ακόμα και οι κολλητοί της φίλοι δεν την έχουν εγκαταλείψει, αλλά εκείνοι τους αποφεύγει. Επικοινωνούν μαζί μου ευτυχώς, αλλά δε με αφήνει να τους λέω τι συμβαίνει. Για να μην τη λυπούνται λέει. Με λίγα λόγια τα κρατάω όλα για τον εαυτό μου. Μέχρι να σκάσω λογικά.

Δε θα την άφηνα μόνη της όμως. Μην παρεξηγηθώ πάλι. Όπως σας είπα την αγαπώ πάρα πολύ. sv Προσπάθησα και προσπαθώ ακόμα. Θα μείνω δίπλα της μέχρι τέλους. Απλά πονάω και νιώθω μοναξιά. Ένα κενό.

Θέλω να πάω σε ψυχολόγο. Θα το πάρω απόφαση και θα το πράξω!

Τουλάχιστον τα είπα σε εσάς και έκλαψα για τώρα. Έκλαψα πολύ. Το είχα μεγάλη ανάγκη! Σας ευχαριστώ και ας μη σας ξέρω.

ΑΠΟ ΤHΝ – – Παγιδευμένη –

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News