Γράφω αυτή την ιστορία ένα κρύο βράδυ του χειμώνα, με μια σκληρή συνειδητοποίηση να μου κάθεται στο στομάχι. 
Στην εποχή που ζούμε, πολλοί άνθρωποι δεν είναι ικανοποιημένοι από τη δουλειά τους. Την κάνουν απλώς για να επιβιώσουν και, αν τα λεφτά είναι σχετικά καλά, για να ζήσουν κάπως αξιοπρεπώς.
Αυτό το άκουγα χρόνια και πάντα πίστευα ότι αφορά «τους άλλους». Δεν μπορούσα να δεχτώ πως άνθρωποι περνούν τη μισή τους ζωή κάπου που δεν θέλουν να είναι, κάνοντας κάτι που τους αφήνει αδιάφορους, με ανθρώπους που δεν συμπαθούν. Πίστευα ότι κάτι έχουν κάνει λάθος. Ειδικά σήμερα, που υποτίθεται ότι οι επιλογές είναι άπειρες και οι αλλαγές εύκολες. Γιατί να μη φύγει κανείς; Γιατί να μην ψάξει κάτι που να του αρέσει πραγματικά;
Μαλλον δεν είναι έτσι.
Μετά από σπουδές και μετακομίσεις σε πόλεις και χώρες, βρίσκω μια δουλειά που φαίνεται ιδανική. Μου ταιριάζει, με ενδιαφέρει, με ενθουσιάζει. Πείθω τον εαυτό μου ότι εγώ είμαι η εξαίρεση. Ότι εγώ το έψαξα, το κυνήγησα και τελικά έκανα τη σωστή επιλογή.
Μέχρι που έρχεται η πραγματικότητα.
Γιατί όσο κι αν σου αρέσει η δουλειά σου, κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν δουλεύεις για εσένα. Δουλεύεις για άλλους. Και αυτοί θα φροντίσουν να ισοπεδώσουν κάθε μικρή φιλοδοξία που είχες. Κάθε ιδέα για δημιουργία, κάθε ανάγκη για αυτονομία, κάθε ενθουσιασμό που σε έκανε να σηκώνεσαι το πρωί.
Και κάπου εκεί ο κύκλος κλείνει.
Ξαφνικά μετράς ώρες και λεπτά για να σχολάσεις από μια δουλειά που κάποτε σου άρεσε. Σπαταλάς το ένα τρίτο της μέρας σου κάπου που δεν θέλεις να είσαι και όταν τελικά φεύγεις είσαι τόσο εξαντλημένος που δεν χωράει τίποτα άλλο εκτός από φαγητό και ύπνο. Οι έξοδοι με φίλους μπαίνουν στο ημερολόγιο σαν υποχρέωση και τα ρεπό χρησιμοποιούνται για καθαριότητα, γιατρούς και εκκρεμότητες.
Και τότε καταλαβαίνεις ότι μάλλον δεν έκανες κάτι λάθος.
Απλώς μεγάλωσες!
ΑΠΟ ΤHΝ – Εγω θα συνεχισω να ελπιζω
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σε καταλαβαίνω, κι εγώ πιο μικρή πετούσα στα σύννεφα, και έλεγα: οι άλλοι συμβιβάστηκαν, οι άλλοι κουράζονται, οι άλλοι βγάζουν ”λίγα” και δουλεύουν πολύ… Μετά, μπαίνεις στο στίβο και καταλαβαίνεις ότι είσαι ένας από τους άλλους. Μιζέρια όλους μας πιάνει κατά καιρούς. Είναι δύσκολα, τι να λέμε, δεν γίνεται να χρυσώσεις εντελώς το χάπι. Η δικιά μου γενιά δεν θα αγοράσει σπίτια, ούτε αυτοκίνητα καν από μισθούς, κι ας εργάζεται σκληρά, σε πολύ ανταγωνιστικά περιβάλλοντα. Γι’ αυτό εγώ στοχεύω σε εμπειρίες: ταξίδια κυρίως και συναυλίες, αυτά με κρατάνε στην καθημερινότητα.
Έτσι ζει η gen z κι έπειτα.
Το σήμερα. Συντηρώντας τον καταναλωτισμό κι όχι μόνο.
Θα κληθούν σύντομα να αναλάβουν ευθύνες και να αντιμετωπίσουν συνέπειες.
Εγώ είμαι millenial και δεν βλέπω κανέναν καταναλωτισμό σε αυτό που γράφω. Η gen z που αναφέρεις θα πληρώσει τις συνέπειες των πιο πίσω από εμένα, με τα διακοποδάνεια, τα καταναλωτικά, τις 100 πιστωτικές. Όπως και η δική μου γενιά. Το σκεπτικό: έχω 5 και τα βάζω στην άκρη και τα διαθέτω για ένα ταξίδι, δεν επιβαρύνει κανέναν. Προσωπικά θα ήθελα να μπορώ να αποταμιεύσω και να αγοράσω ένα σπίτι, αλλά ακόμη κι αν δουλεύω σαν το σκυλί, αν δεν πάρω δάνειο 35 χρόνια δεν παίζει να γίνει αυτό. Αντίθετα, οι σημερινοί 50-60 έχουν όλοι δικά τους σπίτια και αρκετοί… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιοι είναι αυτοί οι 50-60 που έχουν δικά τους σπίτια μόνο από μισθό κι εγώ δεν τους ξέρω που είμαι σ’ αυτήν την ηλικία; (αν δεν έχεις χρήματα από την οικογένεια ή από παράνομες δραστηριότητες , σπίτι χωρίς δάνειο δεν χτίζεις ούτε τώρα αλλά ούτε και στις ηλικίες που γράφεις). Ίσως πιο παλιά δηλαδή στους boomers (αλλά και πάλι με ερωτηματικό).
Η αποταμίευση είναι αποταμίευση.
Βγάζεις 10 ,αποταμιεύεις τα 3.
Αυτοί που θέλουν σπίτι, δεν πηγαίνουν ταξίδια και gourmet εστιατόρια.
Όλα δε γίνονται.
Τυχαίνει και ξέρω αρκετές περιπτώσεις 50αρηδων και 60αρηδων που έχουν δικά τους σπίτια σε αυτές τις ηλικίες (και σε επαρχία και σε μεγάλα αστικά κέντρα). Ειδικά ελεύθεροι επαγγελματίες, έβγαλαν τρελό χρήμα τότε. Σήμερα, νέοι επαγγελματίες (γιατροί, δικηγόροι και μηχανικοί) παλεύουν για αξιοπρεπή διαβίωση Όσο για μισθωτούς, διαβάστε ιστορίες εδώ έστω, οι περισσότεροι άνθρωποι είναι με μέσο όρο 800 ευρώ μισθό. Με 100 ευρώ το μήνα στην άκρη και 1200 το χρόνο δεν γίνεται τίποτα, άσε που και τα 100 το μήνα στην άκρη είναι ουτοπία για τους περισσότερους. Ένα μεταχειρισμένο ψιλό τίμιο αυτοκίνητο έχει 6-7χιλ. Τα ενοίκια έχετε δει που… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω για τα αυτοκίνητα και τα σπίτια σήμερα (κι αν την βρεις και την ισόγεια γκαρσονιέρα με τα 350…Συνήθως κυμαίνονται στα 450-500. Ανάλογα την περιοχή φυσικά). Αλλά θα διαφωνήσω κάθετα γι αυτό που παρουσιάζεις σαν fact. Λυπάμαι που θα στο χαλάσω αλλά δεν ισχύει. Είμαι 56, δουλεύω από πολλή μικρή , είμαι πολλά χρόνια ελεύθερη επαγγελματίας αλλά σπίτι δικό μου με χρήματα από την οικογένεια και δάνειο , έφτιαξα. Και όχι δεν βγάζω ούτε γούστα ούτε σπίτια ούτε και ταξίδια κάνω πολλά περισσότερα από τον μέσο κάποιον 10-15 χρόνια νεότερο από μένα. Και πριν βιαστείς να με χαρακτηρίσεις αποτυχημένη… Διαβάστε περισσότερα »
Οι millenials ειναι η πιο νωθρη γενια και ηλιθι@ γενια της χωρας. Ενω ειδε με τα ματια της την καταστροφη των μεγαλυτερων σημερινων 50-55 σα να μη θελησε ποτε να το πιστεψει και συνεχισε στο ιδιο γελοιο παραμυθι πανεπιστημια μεταπτυχιακα κλπ.
Το πρωτο πραγμα που χρειαζεται μια κατεστραμενη οικονομια και μια χωρα πτωχευμενη δεν ειναι ο τριτογενης τομεας δηλ πτυχια μεταπτυχιακα και πωληση υπηρεσιων αλλα ο πρωτογενης και ο δευτερογενης τομεας.
Ok boomer.
Η πιο αδικημένη γενιά ever; είναι δικό σας συμπέρασμα αυτό όντως και σίγουρα όχι, δεδομένου ότι προηγούμενες γενιές έχουν περάσει 2 και 3 πολέμους, πείνα, στέρηση, καταπίεση. Αλλά σε σχέση με τους 45-60 είμαστε πολύ χειρότερα από άποψη οικονομικής ανέλιξης, τι να λέμε. Συγκρίνουμε τώρα 2000-2005 Ελλάδας – το πικ της φούσκας και του καταναλωτισμού με το 2026. Αστείο από μόνο του μου φαίνεται.
ρε αγάπη απλά μαθηματικά είναι. Το 2000 ο σημερινός 50αρης ήταν 25. ακόμα δεν είχε μπει στην παραγωγή ήταν φαντάρος. Το 2009 είχαμε οικονομική κρίση. ίσα που είχε αρχίσει δηλαδή να φτιάχνει κάτι και τσουπ ήρθε η απολυση. ή απολυτη μειωση μισθού. Στο έγραψα και τα ποσοστά είναι τα επισημα. από το 2009 και έπειτα τα ποσοστά ανεργίας των 25-34 ήταν 40 και 50% . Στην οικονομική κρίση 25 με 34 σήμερα 45 με 55. Με 3 και 4 χρόνια δουλειας με κανονικό μισθό και κανονικά ένσημα κανείς δεν κάνει ζωάρα. σε μια πενταετία κανείς δεν φτιάχνετε. και οι περισσότεροι… Διαβάστε περισσότερα »
(ποιος ξεχναει τους τζενερατιον εξ?! ολο το 90’ς πανκ και το γκραντζ ηταν τζενερατιον εξ. η αγαπημενη μου γενια είναι. τα ‘παιδια’ των παιδιων των λουλουδιων)
Επιλογές είναι.
Το τί θεωρείται πολυτέλεια είναι προσωπικό.
Το χρήμα θέλει σύνεση.
Θεμιτό να μη θέλει κάποιος να στερηθεί. Αλλά χωρίς μακροπρόθεσμους στόχους δεν πετυχαίνονται πολλά.
Αν ο στόχος είναι δύο, τρία ταξίδια το χρόνο, τριήμερα, χιονοδρομικά, δύο, τρία νησιά το καλοκαίρι, clubs, καφέ, εστιατόρια, deliveries…
Ε…αποταμίευση δε γίνεται.
Οι σημερινοί 50άρηδες (και ειδικά οι 45-55 γεννημένοι περίπου 1970-1980 ) είναι η πιο κατεστραμμένη γενιά της σύγχρονης Ελλάδας. Οι μεγάλοι χαμένοι της κρίσης. Χτύπησαν στον τοίχο ακριβώς στην πιο παραγωγική φάση της ζωής τους χωρίς να προλάβουν να χτίσουν κάτι σταθερό πριν την καταστροφή και χωρίς εύκολη έξοδο εξωτερικού όπως οι νεότεροι. Ο σημερινός 50άρης ήταν 32-33 ετών το 2009. Με τις σπουδές ολοκληρωμένες και με μια μικρή εργασιακή περιπλάνηση σε δουλειές του κώλου, είχε ήδη από 2 έως 6 χρόνια που είχε αρχίσει να εργάζεται σοβαρά: κανονικά ένσημα, σταθερός μισθός και σε τομέα κοντά στις σπουδές του. Η… Διαβάστε περισσότερα »
delulu
απλά μαθήματα νεότατης ελληνικής ιστορίας την οποία κάποιοι ζήσαμε στο πετσί μας και δεν την μάθαμε απο το τικ τοκ και έχει πλάκα γιατί στο λέμε όλοι. Η κοντή μνήμη είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να φοβάσαι. Λαός που δεν θυμάται την ιστορία του θα την ξαναζήσει και αν ζήσεις όσα έζησαν οι σημερινοί πενηντάρηδες το πιθανότερο είναι πως δεν θα αντέξεις.
Αγάπη;;; τικ τοκ; τι είναι αυτά που λες; το θέμα είναι ότι εσείς απαντάτε προσωπικά και ταυτόχρονα γενικεύετε και λέτε εντελώς μπουμεριές, εγώ μίλησα με παραδείγματα. Επίσης δεν έχεις διαβάσει όλα μου τα σχόλια. Αλλά κακώς μπαίνω σε κουβέντα. Pointless
χαχαχα είμαι προσωπικα το παραδειγμα σου όπως και όσοι σου απαντήσανε. Γενικευω γιατί το έζησα και δεν το ζούσα μόνος Το ζουσαμε συλλογικά όλοι μας. Γενικεύω γιατί τα μαθηματικά είναι απλή λογική κι αν δεν βγαίνουν σημαίνει απλώς πως δεν βγαίνουν και αυτό ισχύει και τέρμα. Γενικεύω γιατί η μια περίπτωση που δεν αμφιβάλλω οτι γνωρίζεις (αλλά το πιθανότερο δεν γνωρίζεις το υποβαθρο της το τι κληρονόμησε κλπ) δεν γίνεται να υποσκελίζει το συνολικό βίωμα μιας ολόκληρης χώρας. Τέλος αν δεν το διδάχτηκες ήδη στο λύκειο γενικέυω γιατί αυτό σημαίνει να έχεις μυαλό να είσαι επιστήμονας να είσαι άνθρωπος και… Διαβάστε περισσότερα »
Χαχαχαχαχαχαχα οκ
“Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα έρθουν”.
Μπέρτολτ Μπρεχτ – 1939.
Τελεία.
Μια από τα ίδια, μικρή έλεγα εγώ το ένα εγώ το άλλο και κατέληξα πιο συμβατική από τους συμβατικούς. Δε βαριέσαι, προσπαθώ να βρω την ευτυχία στα θετικά της ζωής μου, από το σχόλασμα ως και την ώρα που ξαπλώνω στο κρεββάτι.
Για ποιούς άλλους δουλεύετε δεν καταλαβαίνω.
Δουλεύουμε κυρίως για βιοποριστικούς λόγους και προσωπική ανάπτυξη τώρα αν εσείς είχατε άλλη εικόνα λογικό να πέσετε από το συννεφάκι.
Θεωρείτε ότι υφίσταται σήμερα προσωπική ανάπτυξη μέσω της εργασίας μας; Στην Ελλάδα τουλάχιστον. Εγώ κατάλαβα ότι η γράφουσα ξενέρωσε με την έλλειψη προοπτικής εξέλιξης στη δουλειά της.
Είναι πολύ γενικό το πλαίσιο που αναφέρετε.
Η ίδια δεν το προσδιορίζει τι να σας απαντήσω τώρα.
Ναι. Γιατί η προσωπική ανάπτυξη δεν σημαίνει απαραίτητα επαγγελματική εξέλιξη. Το πιο απλό, το να μιλάς με κόσμο κάθε μέρα από ένα συγκεκριμένο ρόλο που δεν είναι απλά ο εαυτός σου, πιστεύω έχει σημαντικά benefits.
αν είχες μπει στην ΚΝΕ θα το είχες καταλάβει από τα 15 αυτό. Ακόμα κι αν είχες πολιτικοποιηθεί. Θες πραγματικά να ισχύει αυτό που πίστευες για σένα; αγόρασε ένα χωράφι και γίνε αγρότισσα. Θα δουλεύεις για τον εαυτό σου και η παραγώγικότητα σου η δημιουργικότητα σου οι ιδέες σου για συναιτεριστικές λύσεις ή για απαλλαγή από μεσάζοντες θα ωφελεί μόνο εσένα και τους συναδέλφους σου.
Καλά και εκεί όταν θα βλέπεις να δίνονται επιδοτήσεις για να αγοράζουν οι άλλοι Ferrari, όταν δεν θα υπάρχει στήριξη από το κράτος μετά από κάποια καταστροφή και όταν σου θανατώσουν όλο το κοπάδι χωρίς κάποιο σχέδιο και πάει στραφι όλο το κεφάλαιο που έριξες, κορόιδο θα νιώθεις.
Ναι.
Υπάρχουν κι αυτοί που νοιώθουν καταξίωση με τη δουλειά τους, που τους γεμίζει, που θέλουν να προσφέρουν, που παίρνουν αξία.
Κάποιοι, οι περισσότεροι, υπηρετούν το κοινωνικό αφήγημα, έχουν ενσωματωθεί εν γνώση τους και με τη θέλησή τους.
Πρέπει να χρυσωθεί το χάπι.
Είναι μονόδρομος για τους πολλούς.
( Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις.
Υπάρχουν προνομιούχοι και μη.
Υπάρχουν επιλογές με κόστος. )
¨Ολοι (ή οι περισσότεροι) κάνουμε ένα λάθος. Αντιλαμβανόμαστε την εργασία κυρίως ως στοιχείο της ταυτότητάς μας και δευτερευόντως ως έκφραση κοινωνικών σχέσεων (και συνακόλουθα ως δικαίωμα). Βέβαια η λεγόμενη ποπ κουλτούρα και αυτάτα ..μέηνστριμ 😆 έχουν συνεργήσει ..τα μάλα σε αυτό το μπλέξιμο. Από την άλλη όμως βεβαίως και είναι και σημαντικό και υπό προϋποθέσεις εφικτό να ταυτίζεται η έκφραση της δημιουργικότητάς μας με την εργασία. Απλώς δεν (πρέπει να) είναι προϋπόθεση ούτε ζητούμενο με την έννοια του δικαιώματος. Οπότε θα σας έλεγα ότι ενώ έχετε δίκιο σήμερα είναι δύσκολο να βρούμε κάτι που να συνταιριάζει τα παραπάνω, από την… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, γιατί άλλο είναι το αντικείμενο της δουλειάς που μπορεί να το λατρεύεις και άλλο οι συνθήκες εργασίας που κάνουν το αντικείμενο της δουλειάς που το λατρεύεις να είναι βασανιστήριο.
Ολοι κάποτε ξυπνάμε. Κ εγώ έτσι σαν εσένα ήμουν όταν ήμουν μικρή. Μετά ήρθε η κρίση – με το που τέλειωσα το πανεπιστήμιο – και ξύπνησα απότομα. Τι να λέμε τώρα, στην Ελλάδα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα.. κ δεν υπάρχει ιδιαίτερη ελπίδα αλλαγής, τουλάχιστον όχι στα δικά μου δημιουργικά χρόνια. Κ στο εξωτερικό που είμαι, δύσκολα είναι, με τη διαφορά ότι μπορεί να φτυσεις αίμα, κάποια στιγμή όμως θα δεις το αποτέλεσμα των κόπων σου. Ενδεικτικά, σήμερα, μετά από 13 χρόνια στο εξωτερικό, έχω την πολυτέλεια να επιλέγω εγώ σε ποια δουλειά θα πω το ναι. Είναι πολυτέλεια, ήρθε… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι πως η εργασία μας τρώει χρόνο, ενεργεια και ψυχή. Έχει κανόνες που πρέπει να τηρείς και δυσκολίες που πρέπει κάθε μέρα να υπερπηδαμε. Αυτό που βοηθάει εμένα είναι να βλέπω το δάσος, να σκέφτομαι πως είμαι ένας κρίκος μιας μεγάλης αλυσίδας. Σκεφτομαι ότι μέσω της εργασίας μου μπορώ να βιοποριζομαι, να προσφερω στους ανθρωπους μου και στην κοινωνία, να γνωρίζω άτομα, να κάνω το καλό, να αφήνω καθημερινά μια θετική προσωπική σφραγίδα σε ένα μικρό και μεγαλύτερο κοινωνικό σύνολο. Ίσως ακούγεται “ρομαντικο” αλλά η δουλεια μας είναι κάτι παραπάνω από τα χρήματα και είναι καλό ο καθένας… Διαβάστε περισσότερα »