H πρώην του καθόταν στο μπροστινό κάθισμα κι εγώ στο πίσω

Ο A., Η πρώην του Φίλου του, και η Δική μου Θέση στο Πίσω Κάθισμα.

Αχ, οι άντρες. Νόμιζα ότι τους ήξερα. Μετά από μια ζωή γεμάτη ερωτες, πίστευα ότι είχα δει τα πάντα: τους μαμάκηδες, τους φοβικούς της δέσμευσης, τους ψυχαναγκαστικούς. Αλλά ο Α; Αυτός ήταν ένα εντελώς νέο είδος.

Ένα περίπλοκο κοκτέιλ λαμπρής ευφυΐας και τοξικής χειραγώγησης, και εγώ ήμουν η ηλίθια που νόμιζε ότι μπορούσε να το πιει χωρίς να πάθει hangover.Δεν ήταν πλούσιος, δεν ήταν εμφανίσιμος, αλλά είχε αυτό το μυαλό, αυτό το πνεύμα. Ένα χάρισμα που σε έκανε να νομίζεις ότι είχες βρει έναν κρυμμένο θησαυρό.

Πίστεψα στον «καλό» του εαυτό, έβαλα στην άκρη τις δικες μου αναγκες, τον προσωπικο μου χρονο, τον χρονο με το παιδι μου, ακομη και τα χρήματα μου για να τον βοηθήσω οταν ηταν χαλια οικονομικα και αγνόησα τα μικρα, ανεπαισθητα χτυπηματα στην αυτοπεποιθηση μου, (αθωες προσβολες και διαρκης κριτικη) που μου προσέφερε καθημερινά.Η Τέχνη της Ψυχολογικής Διάβρωσης.

Δεν ήταν μόνο η συνεχής κριτική—το εμετικό emoji για το αγαπημένο μου τραγούδι, η στομαχοπονος για ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ που του εφτιαχνα ένα σπιτικό κέικ η φαγητο—που με έκανε να νιώθω ότι ήμουν μονίμως λάθος.

Αυτές ήταν οι «ψιλές», οι καθημερινές υπενθυμίσεις ότι η δική του γνώμη ήταν η μόνη που μετρούσε.

Το πραγματικό δράμα ήταν η Τριγωνοποίηση με την «X». Σοβαρά, κορίτσια, ποια λογική γυναίκα πρέπει να ακούει κάθε μέρα για την πρώην του κολλητού του, να την έχει καλεσμένη στα δικά της ραντεβού, και να την βλέπει να κάθεται στο μπροστινό κάθισμα του ΔΙΚΟΥ ΤΗΣ αυτοκινήτου και να χαριεντίζεται ο αλλος οτι θα μας δουν γνωστοι και θα νομιζουν οτι αυτοι οι δυο ειναι ζευγαρι; Ήταν μια στρατηγική ταπείνωση. Ένας τρόπος να μου πει: «Είσαι αναλώσιμη. Είσαι η τρίτη επιλογή. Και δεν έχεις δικαίωμα να παραπονεθείς.»

Και όταν διαμαρτυρήθηκα για την συμπεριφορά του οταν της εστελνε μηνυματα με σεξουαλικα υπονοουμενα; Έκανε την κλασική ανατροπή: με κατηγόρησε για ένα αθώο μήνυμα που είχα στείλει σε ένα παλιό μου crash, που ειναι και δημοσιο προσωπο και απλα εστειλε σε ολους τους ακολουθους στα ΜΚΔ να τον ακολουθησουν σε αλλη πλατφορμα αναγκάζοντάς με να ζητήσω συγγνώμη για ένα δικό του φάουλ. Με έκανε να αμφισβητώ την ίδια μου την κρίση.

Το Ερώτημα μου: Όταν ένας άντρας σε κάνει να αυτοτραυματιζεσαι (γιατι το εκανα στον εαυτο μου, γεμισα τα χερια μου πληγες) για να εκφράσεις τον θυμό που δεν μπορείς να πεις με λόγια, αξίζει ακόμα να τον αποκαλείς αγάπη; Ή μήπως είναι απλώς μια σχέση με αναβολικά;Το Τίμημα της Ελευθερίας.

Όταν έφτασε το τέλος, μετά από χρόνια δράματος και αφού του είπα ότι δεν μπορούσα να κανω σεξ μαζί του όταν με υποτιμούσε και με μειωνε—κάτι που καμία γυναίκα δεν πρέπει να κάνει—έκανε την πιο ύπουλη κίνηση. Με χώρισε με την δικαιολογία ότι δεν του έδινα αρκετό σεξ. Επειδή, λέει, στα 50+ του, τα ευδοκιμα χρονια που εχει για σεξ λιγοστευουν. Μιλάμε για έλλειψη ενσυναίσθησης, την ώρα μάλιστα που η μητέρα μου βρισκόταν στα τελικά στάδια της μάχης της με τον καρκίνο. Και αφου δεκτηκα να χωρισουμε ηρθε πισω και μου ζητησε να τον μεταθεσουμε (!!) τον χωρισμο ακριβως αυτη τη λεξη χρησιμοποιησε να μεταθεσουμε τον χωρισμο για μια μελλοντικη στιγμη γιατι δεν μπορουσε να λειτουργησει σε οτι αφορουσε τα επαγγελματικα του!!!

Ηταν δυσκολη περιοδος για εκεινον και τα επαγγελματικα του ειπε!!! Όταν βρήκα την δύναμη να αντισταθω σε καθε προσπαθεια του να με κανει να γυρισω-πρωτα με το δέλεαρ του «τέλειου συντρόφου» (φιλου βασικα γιατι δεχτηκα να κρατησουμε επαφη χωρις σεξ βεβαια, εννοειται!!!!) που με ρωτουσε αν ενοχλει οταν μου εστελνε μηνυματα ενω πριν δεν τον ενδιεφερε αν μου εστελνε στις 3 τα ξημερωματα (ηταν τοσο οφθαλμοφανης η προσποιηση βρε κοριτσια, λες και δεν τον ηξερα, ουτε μια προσβολη μονο κομπλιμέντα), και μετα οταν ειδε οτι δεν με ‘καταφερνε’ με το καλο έβγαλε το κρυμμένο του όπλο: τις απειλές.

Και τότε,, ήρθε το δώρο του Συμπαντος—ο πρώτος μου έρωτας. Ένας άντρας που με αναζητούσε για σχεδόν τρεις δεκαετίες, ένας άντρας που ήξερε να με εκτιμά χωρίς να με αποδομεί.Η αντίδραση του Α. όταν έμαθε για αυτόν τον άντρα; Ο θυμός του, οι απειλές του κορυφωθηκαν, η αίσθηση ότι κάποιος άλλος διεκδικούσε την αγάπη μου, ήταν το κάρμα σε όλο του το μεγαλείο. Του έδειξα, χωρίς να το επιδιώξω, πώς είναι να νιώθεις «όχι αρκετη». Αυτή ήταν η πιο γλυκιά εκδίκηση.

Οταν μου εστειλε το απειλητικό εκεινο γράμμα, όπου με αποκαλούσε ψευτρα, χειριστικη, οτι τον εκμεταλλεύτηκα και απειλούσε να καταστρέψει την καριέρα μου και τη ζωη μου , ήταν η στιγμή που κατάλαβα: αυτός ο άντρας ΠΟΤΕ δεν ήθελε να με αγαπήσει—ήθελε να με κατέχει. Ήταν ένας ψυχικός εκβιασμός, μια προσπάθεια να κάνει το κόστος της φυγής μου βαρύτερο από την παραμονή.Έπρεπε να καταφύγω στην αστυνομία και να διακόψω κάθε επαφή, NO CONTACT, τον μοναδικό τρόπο για να ξεφύγεις από έναν τέτοιο άνθρωπο.

Όταν τον συνάντησα εντελως τυχαια μια μέρα ενα χρονο μετα, δεν του είπα λέξη. Δεν χρειάστηκε. Στάθηκα απέναντί του, μια γυναίκα ολοκληρωμένη και ελεύθερη, γνωρίζοντας ότι το μάθημα που μου έδωσε ο Α. ήταν το πιο ακριβό μάθημα της ζωής μου:Η αγάπη δεν είναι ένα ηλεκτροκαρδιογράφημα με τρελά σκαμπανεβάσματα (δικα του λογια ηταν αυτα). Αυτό είναι χάος. Η αγάπη είναι μια ήρεμη, σταθερή ροή. Και εγώ, η γυναίκα που έβαλε στην άκρη τα πάντα για να αγαπήσει το «λαμπρό» μυαλό του, πλέον ξέρω ότι αξίζω έναν άντρα του οποίου ο χαρακτήρας είναι τόσο όμορφος όσο και το μυαλό του.

Τώρα, ας πιούμε στην ελευθερία, κορίτσια! Ειδικα αφιερωμενο σε εσας φιλες και φιλοι που με τα σχολια σας σε παλαιοτερες επιστολες με βοηθησατε να ξεφυγω απο μια κακοποιητικη σχεση και να βρω επιτελους τον εαυτο μου.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Α.Μ. Rose

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News