Γειά σε όλους!
Έχω έναν προβληματισμό και θέλω την άποψή σας. Είμαι γυναίκα στρέιτ 28 χρόνων, με ολοκληρωμένες σπουδές, και έχω βρεθεί σε διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα.
Διαρκώς, είτε σε προσωπικό είτε σε επαγγελματικό επίπεδο, συναντάω γυναίκες (και κάποιους άντρες – τείνω να συζητάω πιο πολύ με γυναίκες) γύρω στα 50+, οι οποίες φαίνεται να έχουν αρκετά θέματα.
Τα νευρικά τους συστήματα είναι καμένα, δηλαδή είναι μόνιμα ένα βήμα μακριά από το ξέσπασμα, τις φωνές ή ακόμα και τα κλάματα. Υποστηρίζουν ότι είναι κατά της πατριαρχίας, αλλά μισούν τους εαυτούς τους και έχουν αρκετά πατριαρχικές απόψεις. Ένα παράδειγμα είναι η πεθερά μου, η οποία υποστηρίζει ότι πρέπει πάντα να έχω τη δουλειά μου, την ανεξαρτησία μου, να μην κάνω ό,τι θέλει ένας άντρας και ότι μετανιώνει που δεν τα έκανε εκείνη όλα αυτά.
Ωστόσο, συνεχίζει να αναθρέφει τον επί 40+ χρόνια σύζυγό της, ο οποίος δεν ξέρει να βάζει ούτε πλυντήριο. Πλέον, βέβαια, είναι και άρρωστος (αλλά κάπως λειτουργικός), έχει αναλάβει εκείνη να εργάζεται (πάντα ήταν ο σύζυγος ο bread winner), να οδηγεί (είχε δίπλωμα αλλά φοβόταν) και γενικά να λειτουργεί σαν κανονικός άνθρωπος. Όταν έμενα μόνη μου, τα έκανα όλα αυτά, οπότε μου φαίνεται λογικό. Εκείνη είναι σε κατάσταση νευρικής κρίσης. Γιατί, φυσικά, έχει αναθρέψει (του κάνει ειδικά καπρίτσια που καταλήγουν πολύ κουραστικά για εκείνη) κι ένα ενήλικο μωρό που πλέον είναι άρρωστο.
Όλες αυτές οι γυναίκες που αναφέρω είναι κατά της ψυχοθεραπείας. Θεωρούν ότι δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα, ότι τα έχουν βρει με τον εαυτό τους.
Οι άντρες, εντελώς ό,τι να ‘ναι, συνέχεια σεξιστικά και χαζά αστεία σε εργασιακό χώρο.
Παρατηρώ ότι οι άνθρωποι αυτής της γενιάς έχουν τόσα κολλήματα στο πώς θέλουν να γίνονται τα πράγματα, καμία ευελιξία και πολλοί από αυτούς άρνηση της τεχνολογίας. Μου φαίνεται τόσο προνομιακή κατάσταση το να μπορείς να συμπεριφέρεσαι έτσι.
Π.χ. αν εγώ δεν μάθαινα προγραμματισμό (δεν είχα καλή σχέση με την τεχνολογία), δεν θα μπορούσα να ολοκληρώσω τη διπλωματική μου.
Τέλος, επειδή έχουν ζήσει εποχές ΠΑΣΟΚ, πολλοί έχουν αυτό το ιδανικό. Θεωρούν ότι η ζωή θα έπρεπε να είναι αλλιώς. Και συμφωνώ, στην Ελλάδα δεν είναι καλά τα πράγματα. Αλλά ακόμα και σε ανθρώπους αυτής της ηλικίας που έχουν μετακομίσει στο εξωτερικό, με καλύτερες συνθήκες, πάλι υπάρχει γκρίνια. Πάλι μνημονεύουμε τις εποχές ΠΑΣΟΚ.
Τόσο ωραία ήταν ρε παιδιά; 
Η απορία μου σε όλα αυτά είναι αν βλέπετε κι εσείς μοτίβα σε αυτές τις γενιές ή απλά έτυχε να συναντήσω τέτοιους ανθρώπους. Θα ήθελα να τους κάνω παρέα, επειδή μου αρέσει η ιδέα του να έχεις φίλους από διαφορετικές ηλικίες. Και μου αρέσει η ιδέα του να υπάρχει μια γυναίκα στη ζωή μου που να με εμπνέει σε εκείνη την ηλικία. Να τη βλέπω χαρούμενη, ρε γαμώτο!
Καταλαβαίνω από πού προκύπτουν αυτές οι συμπεριφορές, από τα παιδικά χρόνια και τα τραύματα κ.λπ.
Οδεύουμε όλες προς αυτή την κατάσταση;
Όλα αυτά τα λέω με διάθεση να καταλάβω και να προσπαθήσω να αποφύγω να φτάσω σε τέτοιες οριακές καταστάσεις σε εκείνες τις ηλικίες. Δεν θέλω να προσβάλω κάποιον.
Ιδανικά, θα ήθελα να μου δώσετε ένα παράδειγμα υπαρκτής γυναίκας, που είναι σε εκείνη την ηλικία και έχει αυτοπεποίθηση, εαυτό, σεξουαλικότητα, ενδιαφέροντα, ηρεμία.
ΑΠΟ ΤΗΝ: Απορημένη!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν είσαι απορημένη, είσαι επικριτική. Λες ότι παρατηρείς αλλά ούτε καν βλέπεις τα στοιχεία που έχεις μπροστά σου, όχι να φτάσεις να τα συνδυάσεις. Ας ξεκινήσουμε με τα απλά, είσαι 28 χρονών, όταν γεννήθηκες είχαν όλοι γύρω σου κινητά, υποθέτω ότι υπήρχε ένας υπολογιστής πάντα στο σπίτι σου και σίγουρα διδάχτηκες υπολογιστές στο σχολείο, και συγκρίνεις την σχέση σου με την τεχνολογία με ανθρώπους που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν σε έναν 100% αναλογικό κόσμο. Εγώ είμαι 48 χρόνων και το πρώτο μου κινητό το απέκτησα με δικά μου χρήματα στα 22 μου. Internet αποκτήσαμε σπίτι μας στα 18 μου και αυτό… Διαβάστε περισσότερα »
Με αγγίξατε. Πολύ.
Είστε ένα από αυτά τα παραδείγματα.
Όπως τα λες 👏👏👏
Εγώ έστειλα αυτό το γράμμα! Θέλω να πω, πως δεν μεγάλωσα σε ιδιαίτερα τεχνολογικά εξελιγμένο περιβάλλον. Τα περισσότερα αναγκαστικά τα έμαθα στο πανεπιστημίο, γιατί η σχολή μου χρειαζόταν τεχνολογία. Τότε πήρα και τον πρώτο μου υπολογιστή. Ναι υπήρχε στο σπίτι υπολογιστής αλλά κατά κύριο λόγο δεν χρησιμοποιούνταν απο εμένα. Προγραμματισμό έμαθα υποχρεωτικά στο μεταπτυχιακό μου. Μεχρί τότε δεν ήταν διαδεδομένο το ΑΙ οπότε κάθε εβδομαδά που είχαμε άσκηση καθόμουν για ώρες πάνω απο το PC και τα forum, μερικές φορές έκλαιγα γιατί δε μπορούσα να βγάλω άκρη. Ασχολήθηκα και αρκετά μόνη μου ώστε να καταλάβω και ακόμη και να μπορούσε… Διαβάστε περισσότερα »
Και όχι μόνο αυτό. Και εγώ που από παιδί, την δεκαετία του 80, είχα υπολογιστή (DOS) και έχω τεχνικές γνώσεις υπολογιστών, και λόγο του ότι έμαθα σε εποχές που η χρήση δεν ήταν τόσο εύκολη και λόγο σπουδών και επαγγέλματος, ανώτερες από τον μέσο σημερινό 20χρονο, πάλι δυσκολεύομαι στην προσαρμογή σε έναν ψηφιακό κόσμο που διέπει όλους τους τομείς της καθημερινότητας. Όχι λόγο έλλειψης τεχνικών γνώσεων, αλλά λόγο του ότι έχω μάθει σε μια άλλη, πιο άμεση μορφή επικοινωνίας, και το απρόσωπου του ψηφιακού κόσμου με δυσκολεύει επικοινωνιακά και ψυχολογικά.
Εγώ θα σου δώσω το παραδειγμα της μαμάς μου , που έζησε στις καλές εποχές του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα. Γιατί όταν αναφέρουμε το ΠΑΣΟΚ και τα “ωραία χρόνια”, μιλάμε για εκείνες τις εποχές . Δεν ήταν ωραία χρόνια τα εποχής Σημίτη ( ποιος 45+ δε θυμάται τις φούσκες και το χρηματιστήριο και τις δηλώσεις Πάγκαλου ?) που έζησα εγω αν και πιο ρεαλιστικά χρόνια από τα προηγούμενα. Η μαμά μου λοιπόν μεγαλωμένη σε εντελώς πατριαρχικό περιβάλλον όπου ο πατέρας μιλούσε και οι γυναίκες κάθονταν σούζα για μικρές αφορμές όπως το ανάλατο φαγητό , παντρεύτηκε κάποιον που ο πατέρας της μισούσε… Διαβάστε περισσότερα »
Είδωλο η μαμά! One of a kind. Να τη χαίρεσαι!
Είσαι πολύ τυχερή που η μητέρα σου είναι αυτή που είναι. 9 στις 10 είναι άθλιες.
Αυτό είναι το ένα μέρος της ιστορίας όμως και αποσπασματικά αναφέρεται στο κομμάτι του πόσο αυτόνομη και κόντρα σε όσα είχε μάθει ήταν η μαμά μου. Το υπόλοιπο μέρος της ιστορίας πάει ως εξής. Εκείνη τη δεκαετία που επιμελώς άφησα έξω από την αφήγηση η μαμά μου για να τα φέρει βόλτα έφυγε, αφήνοντάς εμένα και την αδερφή μου πίσω και πήγε 500 χιλιόμετρα μακριά. Ενώ ήμουν 17 και η μικρή 14. Και δεν εννοώ ότι μας άφησε σε κάποια γιαγιά ή στον πατέρα μας. Μας άφησε μόνες μας στο σπίτι γιατί ο πατέρας οριακά δεν υπήρχε και η οικογένεια… Διαβάστε περισσότερα »
Όντως η άλλη όψη μόνο καλή δεν είναι. Μα δεν κατάλαβα, δεν μπορούσε να εργαστεί η να φτιάξει γενικώς τη ζωή της έχοντας σας κοντά της; Απ’ότι κατάλαβα το έκανε επειδή δεν ήταν καλά έτσι, κατάθλιψη και ψυχολογικά. Παρ’ολα αυτά εννοείται θα την προτιμούσα χίλιες φορές από τη δική μου, η οποία ήταν πάντα στο σπίτι μέχρι να με ξεγράψει μια και καλή αργότερα. Όλα είναι σχετικά. Μου θυμισες έναν γνωστό, ο οποίος μου έκανε εντύπωση για το πόσο ψυχρά φερόταν πάντα στην ηλικιωμένη μάνα του. Της πλήρωνε μια γυναίκα να τη φροντίζει, περιοριζόταν στο να ρωτήσει ένα “όλα καλά”… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω γαλήνη μου όπως τα σκέφτομαι τώρα . Το μόνο που δεν αμφισβήτησα ποτέ ήταν η αγάπη της μαμάς μου. Η αγάπη αυτή μάλιστα ουδέποτε μπλέχτηκε με έλεγχο. Και για αυτό νιώθω υπερτυχερη. Με τη μαμά μου και την αδερφή μου ειμασταν ομάδα . Εμείς οι τρεις εναντίον του κόσμου όλου . Η μαμά μου όντως αγαπούσε τον πατέρα μου , τουλάχιστον στην αρχή. Ίσως ήταν και πείσμα απέναντι στον πατέρα της , αυτό δεν είμαι σίγουρη. Αγαπούσε όμως περισσότερο εμάς. Προσπάθησε πάρα πολύ να τον ” γιατρέψει” από τον αλκοολισμό και τον χώρισε όταν οι εικόνες που… Διαβάστε περισσότερα »
Δύσκολη κατάσταση, δεν το συζητώ. Ομως οι εμπειρίες απο το παρελθον σου σε εκαναν αυτο που εισαι σημερα: ενα γαμάτο ατομο που φαίνεται ακομα κ στον γραπτό του λόγο! (κ ειμαι σίγουρη οτι αρκετος κόσμος εδω συμφωνεί μαζι μου σε αυτο) 😘
Οοοοο σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια . 😍😍🫦
Εγώ έγραψα το γράμμα. Η μητέρα σας ακούγεται iconic. Πολύ χάρηκα
Ευχαριστώ!
Ξέρεις τι ? Βασικά δε σε βοηθάει να γενικεύεις από το μικρόκοσμο σου. Πιθανότατα αν συναντούσες τη μαμά μου σε κάποιο εργασιακό περιβάλλον θα σου φαινόταν κι αυτή εξαντλημένη. Γιατί ήταν. Δε μπορείς να ξέρεις την ιστορία και τη διαδρομή της κάθε μιας και να ερμηνεύεις με γενικότητες τύπου ” εποχή ΠΑΣΟΚ”. Ναι εκείνη η εποχή ήταν λίγο ντελουλου ,αλλά οι γυναίκες ζοριζονταν πολύ , όποια επιλογή κι αν έκαναν , εκτος αν ήταν τυχερές με τις επιλογές τους ή αν ήταν οικονομικά άνετες από τη πατρική οικογένεια ή αν είχαν υποστηρικτικό δίκτυο. Καλή η ελπίδα , αλλά δεν θα… Διαβάστε περισσότερα »
Προσπαθώ να μη γενικεύω τον μικρόκοσμο μου για αυτό και μπαίνω σε διάλογο!
Η εξάντληση ειναι one thing. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν ξέρω τι να περιμένω κάθε φορά που αλληλεπιδρώ με το ηλικιακό γκρουπ. Θα είναι καλη διάθεση; Θα είναι νεύρα; Θα είναι κλάμα και εξιστόρηση κάθε τραυματικού γεγονότος από το πουθενά; θα είναι λεκτική κακοποιήση; ποιος ξέρει
Θεώρησα ότι είδα κάποια μοτίβα από ένα δείγμα διαφορετικών ανθρώπων και από ότι βλέπω οι περισσότεροι στα σχόλια λένε ότι δεν ισχύει
Να σου το απαντήσω από την αντίθετη πλευρά των μεγαλύτερων μήπως σε βοηθήσω. Εγώ θα την εκτιμούσα πολύ την πεθερά σου, γιατί βγήκε στην αγορά εργασίας, βγήκε στο δρόμο με το αμάξι, έχει αξιολογήσει το παρελθόν της και έχει αποδεχτεί τα λάθη και τις επιλογές της. Από την επιστολή σου δείχνεις να την αντιμετωπίζεις με μια κάποια υπεροψία, του τύπου τι το λες αν δεν το κάνεις. Αυτό που ίσως δεν κατανοείς είναι ότι μερικές επιλογές δεν είναι εύκολο να τις αποτινάξεις. Δεν αφήνεις έναν άρρωστο άνθρωπο με τον οποίο είσαι παντρεμένη 40 χρόνια με την ίδια ευκολία που χωρίζεις… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο σχόλιο, to the point, και με ενσυναίσθηση.
Στην ερώτηση του πως μπορεί να με βοηθήσει εμένα, είναι οτι μου δίνει ελπίδα!! Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους (πόσο μάλλον γυναίκες) που είναι καλά Όσον αφορά τον άρρωστο σύζυγο που πλέον δεν μπορεί να αφήσει έχω να πω, πως δεν είπα σε καμία περίπτωση να αφήσει κάποιος κάποιον. Μέσα σε αυτά τα 40 χρόνια, όπως έμαθα απο την ίδια, είχε ευκαιρίες να θέσει κάποια όρια. Ακόμη και τώρα όμως δεν είναι ότι απλά τον βοηθάει, είναι ότι του κάνει τα καπρίτσια, ένα παράδειγμα είναι ότι ο σύζυγος (που είναι αρκετά λειτουργικός και έχει ξεπεράσει τον κίνδυνο) είναι τόσο peaky… Διαβάστε περισσότερα »
*picky ή οπως γράφεται
Να πω επίσης ότι στο νοσοκομείο που μπήκε ο σύζυγος ήταν για να κάνει εξτρα εξετάσεις, όχι επειδή δεν πήγαινε καλά η θεραπεία του.
Πως γίνεται να δείχνεις ότι καταλαβαίνεις από που προέρχονται αυτές οι συμπεριφορές (άλλες καταβολές, άλλες εποχές, άλλα βιώματα, άλλα τραύματα κλπ.) και από την άλλη να αναρωτιέσαι (;?) αν οδεύεις κι εσύ αναπόφευκτα εκεί, λες και είναι κάτι που συμβαίνει από μόνο του λόγω ηλικίας σαν την εμμηνόπαυση ένα πράμα. Βασικά δεν την πολυκαταλαβαίνω κι όλας την απορία σου. Μας ρωτάς τι να προσέχεις για να μην καταντίσεις σαν κι αυτές τις κακομοίρες όπως ξεκάθαρα βλέπεις την πεθερά σου, και άλλες 50+ που γνώρισες στη δουλειά; Νομίζω πώς κάπως το έχεις πάρει λάθος το θέμα. Αντιπαραδείγματα έχω να σου πω… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν τις θεωρώ κακομοίρες. Με δυσκολεύει η αλληλεπίδραση μαζί τους. Πχ στην δουλειά μου δεν ήξερα τι θα μας ξημερώσει, αν θα μπορώ να κάνω απορίες και δεν θα ακούσω φωνές και βρίσιμο. Στις προσωπικές μου αλληλεπιδράσεις μπορεί πχ να κάτσουμε χαλάρα σε ένα μπαλκόνι , να συζητάμε χαλαρότατα, να αρχίζει η συζήτηση να παίρνει μια στροφή όπου αρχίζει ένα συναισθηματικό dumping της μεγαλύτερης γυναίκας. Εγώ μη έχοντας πάρει πρέφα ότι οδεύει προς τα εκεί εν τέλει το λούζομαι όλο. Φτάνει δηλαδή να μου λένε πολύ ενδόμυχα πράγματα και δεν μπορώ να πω “Ξες τι δεν μπορώ άλλο”. Έχει γίνει… Διαβάστε περισσότερα »
Ειμαι 52 και πριν μια δεκαετια ειχα την ιδια εμπειρια με τη δικη μου πεθερα. Ακουγα κι εγω πραγματα που δεν αντεχα να ακουω, που θα ηθελα να μην μου λεει. Μαζι με αρκετη κριτικη για αλλους ανθρωπους στην ευρυτερη οικογενεια. Οποτε, σε καταλαβαινω. Το δικο μου το προβλημα το ελυσα, οταν το πεταξα απεξω απεξω στην κορη της. Κοπηκε μαχαιρι και ησυχασα. Τωρα πανω σε αυτο που ρωτας. Ουσα πανω απο 50, ναι, πιανω τον εαυτο μου να ειμαι συχνα κουρασμενη, αλλα νομιζω αυτο ειναι συλλογικο. Οι αντοχες ειναι λιγοτερες, αλλα εχει να κανει και με τις υποχρεωσεις και… Διαβάστε περισσότερα »
Ειμαι 52 και οχι δε βλεπω τετοια μοτιβα. Δεν υπαρχουν μοτίβα. Εχω δύο αγορια, ειμαι χωρισμένη, εχω πολύ καλη δουλεια, το σπιτι μου και πληρη ανεξαρτησία. Και πολλές αλλες γυναικες γυρω μου.
Μην ψαχνεις για μοτιβα, μή βγαζεις συμπερασματα και μην τσουβαλιάζεις με βάση το δικό σου μικρόκοσμο. Ειναι ο ορισμός του ρατσισμου
Εγώ έστειλα το γράμμα. Στο οποίο ζητάω αντιπαραδείγματα για αυτά που έχω δει ακριβώς για να μην τσουβαλιάσω επειδή απλά είχα κακές/ περίεργες εμπειρίες!
Ευχαριστώ πάντως
Είμαι 62, κάτοικος εξωτερικού, εντελώς το αντίθετο από αυτό που περιγράφεις. Έχω μια δουλειά και μια σχέση που δίνουν νόημα στη ζωή μου, ανθρώπους που με αγαπούν και αγαπάω, καλή υγεία και εμφάνιση, τα ‘χω καλά με τον εαυτό μου, και είμαι οικονομικά καλά. Για να λέμε την αλήθεια, όλα αυτά ειναι αποτέλεσμα συγκερασμού τύχης από πλευράς εξωτερικών παραγόντων και γενετικής, αλλά και προσωπικών επιλογών σίγουρα. Θαυμάζω τη γυναίκα που περιγράφεις γιατί σίγουρα της έτυχαν δύσκολες καταστάσεις. Προσωπικά στο να έχω την αυτοπραγμάτωση που ήθελα βοήθησε πολύ το περιβάλλον εκτός Ελλάδας. Η ελληνική νοοτροπία από πολλές πλευρές είναι ανθρωποφαγική ή… Διαβάστε περισσότερα »
Γειά σας, είμαι η γραφούσα.
Χαίρομαι πολύ που περνάτε όμορφα! Η αλήθεια είναι ότι αυτό που περιγράφω το είδα στην Ελλάδα.
Έχω μετακομίσει εξωτερικό εδώ και κανέναν μήνα, μένει να αποκτήσω εμπειρίες εδώ και να δω αν είναι πιο εύρωστο το έδαφος για πιο χαρούμενο μεγάλωμα σαν γυναίκα
Να περνάτε πάντα όμορφα
Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Υπάρχουν δυστυχισμενοι άνθρωποι γύρω μας, θυμωμενοι κ επικριτικοι. Μεγάλωσα σε ενα χάος, μόνο νεύρα, δράματα, φωνές κ απαιτήσεις. Τα κορίτσια έπρεπε να ειναι έξυπνες δηλ καλές μαθήτριες, ήσυχες, να διαβάζουν κ να μην αντιμιλανε, να σέβονται κτλ. Να ειναι κ ξυπνιες να μην τις πιάνουν κοροιδο, να μιλάς!! Ναι, δεν το εγραψα λαθος σου ζητούσαν το αντιφατικό κ να μην μιλάς κ να μιλάς οταν πρέπει!!! Κ πως θα το μαθει ενα παιδι να το κανει αυτο?? Τα κορίτσια έπρεπε να ειναι καλές νοικοκυρές, να καμαρώνουν στη γειτονιά αυτο το έφτιαξε η μικρη, να την δεις… Διαβάστε περισσότερα »
Χαίρομαι πολύ για εσάς και για τις κατακτήσεις σας, πάντα τέτοια! (είμαι η γραφούσα)
Είμαι 54 και έχω φίλες στην ηλικία σου. Δεν είμαι μες τα νεύρα, μόνο όταν οδηγώ, αλλά δεν έχω παιδιά (και την κούραση που συνεπάγεται), ούτε άντρα πασά, τα κάνουμε όλα μαζί στο σπίτι (όποτε). Αλλά υπάρχει μια φυσική κούραση και φθορά, κακά τα ψέματα. Γκρινιάζω λίγο γιατί πονάνε τα πόδια μου η μέση μου τα χέρια μου η πλάτη μου. Γιατί μου τα τρώνε οι γιατροί. Γιατί στα χρόνια του πασοκ μπορεί να ήμουν πτωχάλα (δυστυχώς ο κλάδος μου ήταν χεσμένος τότε και δεν τα ‘φαγε) αλλά ήμουν νέα και το σύστημα υγείας πολύ καλύτερο από σήμερα. Είχα πρόσφατα… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν εχουν όλες τους ίδιους λόγους και μπορεί να υπάρχει και συνέργεια. Οι γυναίκες αυτής της ηλικίας με έχουν βασανίσει και κακοποιήσει παντού απο το σχολείο και την οικογένεια μέχρι τον εργασιακό χώρο και το είχα βάλει σκοπο να κατανοήσω γιατί ήταν έτσι. Ένας βασικός λόγος είναι η καταπιεσμένη σεξουαλικοτητα, βρήκα πρόσφατα τον όρο comphet. Ποσες απο αυτες είναι απο asexual μέχρι queer (γραφω τον όρο πιο γενικα για να συμπεριλάβω πολλές διαφορετικές εκφάνσεις σεξουαλικοτητας) και παντρεύτηκαν κάποιον με τον οποιο ειναι 127 χρονια μαζί και υποφερουν. Αλλά και straigh t να ήταν ποσο να κρατήσει αυτός ο ρημαδοερωτας? Η… Διαβάστε περισσότερα »
Μπλέξατε πολλά θέματα ετερόκλητα και δεν σας βγήκε.
Αν εσείς γίνετε έτσι στα 50 plus που γνωρίζετε τις αιτίες όλων των κακών τότε μάλλον πολύ επιδερμικά το αγγίζετε για το θεαθήναι.