Καλησπέρα,
Ο δικός μου πόνος είναι μικρός, ίσως φιλοσοφικό ερώτημα αν θέλετε.
Νιώθω μπουχτισμένη όταν κάθε πρωί αντικρίζω ουρές από αμάξια, φωνές και ανεξήγητη ένταση γύρω μου. Μου λείπει η αγαλλίαση. Η επαφή με την φύση και τους ανθρώπους που μιλάνε απλά.
Να πας να πάρεις έναν καφέ και να κάτσεις ένα τέταρτο να μιλήσεις με έναν ξένο για άσχετα θέματα.
Γιατί είναι τόσο περίεργο; Nιώθω πως όλα έχουν γίνει δύσκολα. Έχει χαθεί η ανθρώπινη επαφή.
Έχει χαθεί το πικνίκ στη φύση και αντικατασταθεί με μία θορυβώδης ταβέρνα με φαγητό αμφιβόλου ποιότητας. Μου λείπει η επαφή με την θάλασσα. Κάτι με ενοχλεί αλλά δεν ξέρω τι. Ίσως το ευρύτερο μούδιασμα που παρατηρώ γύρω μου, λες και ολόκληρος ο κόσμος έχει μπει στον αυτόματο. Γιατί να μην είναι κάθε μέρα γιορτή και πρέπει να αναμένω συγκεκριμένες ημέρες ή γεγονότα στη ζωή μας για να μας γεμίσουν;
Δεν μπορούμε κάθε μέρα να ξυπνάμε μέσα στην τρελή χαρά, ωστόσο έχω την αίσθηση ότι οι περισσότεροι ειδικά αυτοί που κατοικούν σε αστικά κέντρα, μονίμως ξυπνάμε με ψυχικό βάρος.
Μόνο σε εμένα φαίνεται θλιβερή αυτή η ζωή;
ΑΠΟ ΤΗΝ – βρέχει με ήλιο
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ενώ εμείς στην εξοχή δεν ξυπνάμε με ψυχικό βάρος και τι να γίνει ε; Δεν τρέχουμε να προλάβουμε τη δουλειά, πιάνουμε την κουβέντα με τις ώρες και ο μήνας έχει 9? Ή μήπως οι δικοί μας εργοδότες είναι τίποτα καλούληδες και πίνουμε όλοι μαζί τσίπουρα εντός ωραρίου; Δε λέω, υπάρχουν, μάλλον και οι φωτεινές εξαιρέσεις, αλλά προσωπικά δεν τις γνωρίζω! Αν βγάλεις την κίνηση της πόλης, τα ίδια περνάμε, συν το πιο σημαντικό, ότι συνηθίζεις μια κατάσταση όταν ζεις μέσα σε αυτή και πλέον δεν εκτιμάς ούτε τη φύση, ούτε το βουνό, ούτε τη θάλασσα, γιατί κι αυτά ρουτίνα είναι.… Διαβάστε περισσότερα »
Όντως έτσι είναι. Απλά κάνει κύκλους, αν δεν έχεις κάτι κλινικό. Άλλοτε χάλια, άλλοτε μέτρια, καλά, καλύτερα. Ειδικά στις γυναίκες, η φάση του κύκλου επηρεάζει πολύ. Πρέπει να έχουμε διεξόδους. Εγώ έχω γυμναστική, κατοικίδιο, κοντινά πρόσωπα, μουσική, ταινίες, βόλτα στη φύση, ταξίδια και συναυλίες όταν μένει κάτι στην άκρη (λέμε τώρα)
Μακάρι να ζούσα σε μεγαλούπολη, μου λείπει τόσο η βαβούρα και η ζωή εκεί. Όσες φορές έχω κάνει πικ νικ (πολύ λίγες ομολογουμένως), ανυπομονούσα να τελειώσει, στη θάλασσα μετά βίας κολυμπάω προτιμάω να κάθομαι έξω και να διαβάζω βιβλίο και συνήθως θέλω να φύγω. Πέτα με σε μία πόλη να παίρνω το μετρό, να περπατάω, να πηγαίνω σε μουσεία, μαγαζιά, μπαράκια, εστιατόρια και τι άλλο. Αν δεν χρειάζεται να μιλάω και σε (πολύ) κόσμο, τόσο το καλύτερο. Wanna switch?
Βασικά πέτα με στο Λονδίνο, I’ll manage 🙂
Πότε γινόταν όλα αυτά? Αν αναφερεσαι στις παλιές ελληνικές ταινίες ε δεν ήταν και κοντά στην πραγματικότητα. Και στην επαρχία και στα χωριά ακομα στο τρέξιμο είναι ο κόσμος μονο οι συνταξιούχοι γυρίζουν στα καφενεία από τις 7 το πρωί κι έχουν όλο το χρόνο ελεύθερο να κουβεντιαζουν με άγνωστους.
Αγαλλίαση κι αστικά κέντρα, δύσκολο.
Αν και η αγαλλίαση είναι μέσα μας.
Υπάρχουν αυτά που ψάχνεις, αλλά θα πρέπει να εστιάσεις εκεί.
Μικρές, όμορφες στιγμές μπορείς να δημιουργήσεις.
Γίνε εσύ η αλλαγή που ζητάς.