Γεια σου αγαπητό αμπα!
Μπαίνω στο ζουμί του προβληματισμού μου άμεσα. Είναι κοινός τόπος αυτό που θα γράψω, αλλά οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύ δύσκολες και υπάρχει πολύ μεγάλη μοναξιά.
Δεν ξέρω πως ήταν πριν 20 χρόνια, μιλάω καθαρά για τώρα. Σε φιλικό και γκομενικό επίπεδο προσωπικά εγώ το βιώνω πολύ έντονα και κρίνοντας κι από εδώ βλέπω ότι είναι κοινό πρόβλημα.
Εγωισμός παντού, δεν θα στείλει ένα μήνυμα κανείς να δει πως είσαι, δεν προσπαθεί κανείς να σε συναντήσει, να περάσετε χρόνο μαζί ή να γνωριστείτε, όλοι δίνουν με το σταγονόμετρο και πολύ λέω. Δεν υπάρχει καμία συνέπεια επικοινωνίας, όλοι θέλουν να δείχνουν αδιάφοροι, ότι δεν ενδιαφέρονται για εσένα, είτε σε έχουν είτε δεν σε έχουν στη ζωή τους είναι το ίδιο. Φταίει ότι ζούμε σε κοινωνίες επηρεασμένες από την αμερικανιά: βάλε πρώτο τον εαυτό σου, και πάνω απ όλα εγώ, και λοιπές σαχλαμάρες; φταίει η υπερβολική χρήση της τεχνολογίας που μας αποξενώνει; δεν ξέρω, και δεν θέλω να ακουστώ μπουμερ, είμαι 28 χρονών.
Μέχρι πρότινος προσπαθούσα να διατηρώ σχέσεις (ερωτικές, φιλικές, μέχρι και με συγγενείς) μέχρι που έριξα την προσπάθεια και σκέφτηκα να πετάξω την μπάλα στο άλλο γήπεδο. Εκκωφαντική σιωπή έκτοτε. Είναι πολύ άσχημο, μου λείπει η ανθρώπινη επαφή, θέλω να επικοινωνήσω, να γελάσω, να φλερτάρω και είναι όλοι μη διαθέσιμοι.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Drop the mic
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πολύ μ’ αρεσε αυτή η άμεση και περιεκτική περιγραφή της σύγχρονης κατάστασης! Πιστεύω κι εγώ στο ότι έχουμε επηρεαστεί από την αμερικανιά, πολύ σωστά το θέτεις. Και πρόσφατα είχα μια αντίστοιχη συζήτηση, όταν κάποιος μου είπε: αν σου μιλήσουν άσχημα και θέλουν να σε προσβάλλουν, ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ αν εσύ θα προσβληθείς?” Μα τι θα πει αυτό? Τι επιλέγω? όλα τα φιλτράρουμε δηλαδή? Δεν τα βιώνουμε? Η προσβολή είναι προσβολή κι έχει αποστολές και παραλήπτη! Η φιλία είναι αίσθημα αμοιβαίο, ο έρωτας το ίδιο, είμαστε κοινωνικά όντα, υπάρχει διαλεκτική στις ανθρώπινες σχέσεις. Ακριβώς επειδή όλοι (ειδικά οι νεότεροι) έχουν γίνει αυτό ακριβώς… Διαβάστε περισσότερα »
Μάλλον το παρεξήγησες. Το αν θα προσβληθείς ή όχι δεν έχει να κάνει με την πρόθεση του άλλου. Ο άλλος μπορεί να έχει (ή όχι) πρόθεση να σε προσβάλει, αλλά αν θα προσβληθείς ή όχι εξαρτάται από εσένα, όχι επειδή το φιλτράρεις εκείνη την στιγμή, αλλά επειδή το έχεις φιλτράρει ήδη. Αν πχ εμένα κάποιος με πει χοντρή, δεν θα προσβληθώ, διότι ξέρω ότι δεν είμαι, ανεξαρτήτως της πρόθεσής του. Το πολύ πολύ να σκεφτώ ότι έχει κάποια πάθηση στην όραση. Αν πάλι κάποιος με πει κοντή, πάλι δεν θα προσβληθώ, ούτε και θα με πειράξει, διότι ξέρω ότι είμαι,… Διαβάστε περισσότερα »
Η προσβολή είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο, όπως και η εξύβριση. Γι’ αυτό κι έχουμε ποινικό κώδικα και δικανικό σύστημα, αλλιώς θα λέγαμε “με έβρισε, με συκοφάντησε, αλλά εγώ προσπαθώ να μην το πάρω προσωπικά / να μην προσβληθώ, γιατί αυτός έχει το πρόβλημα κι όχι εγώ κλπ”.
Δεν λειτουργεί έτσι ο ανθρώπινος εγκέφαλος, είναι πολύ λανθασμένη κατά τη γνώμη μου αυτού του είδους η προσέγγιση, καθώς οδηγεί ουσιαστικά σε καταπίεση αυτου που οι Αρχαίοι έλεγαν “θυμικόν”. Κι έπειτα οδηγούμαστε σε αυτά που πολύ ωραία και αναλυτικά εξηγεί η Στέφανος από κάτω.
Νομίζω δεν με κατάλαβες. Δεν λέω ότι πρέπει να προσπαθούμε να μην το παίρνουμε προσωπικά ή να καταπιέζουμε το θυμικό (ίσα ίσα είμαι τελείως κατά σε κάτι τέτοιο). Αυτό που λέω είναι ότι όντως μπορούμε να λειτουργούμε έτσι και να μην μας προκαλεί κανένα θυμικό για να καταπιέσουμε. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν είναι μπετόν αρμέ, διαμορφώνεται. Το τι θεωρείται προσβολή και τι όχι άλλωστε δεν είναι απόλυτο, μαθαίνεται. Είναι σχετικό και διαφοροποιήται από άνθρωπο σε άνθρωπο και από κουλτούρα σε κουλτούρα.
Η φράση «επιλέγεις αν θα προσβληθείς» είναι μερικώς αληθινή και μερικώς ψευδής. Αληθινή ως προς την εσωτερική διαχείριση, ψευδής ως προς την κοινωνική πραγματικότητα. Μια λέξη, μια ιστορία, μια εμπειρία βιώνεται πάντα σε δύο διαφορετικά επίπεδα: το υπαρξιακό/ψυχολογικό, όπου όντως υπάρχει επιλογή, και το κοινωνικό/διαπροσωπικό, όπου η προσβολή έχει αποστολέα και παραλήπτη. Στο ψυχολογικό επίπεδο η προσβολή είναι μια εσωτερική διεργασία. Εκεί έχεις επιλογές. Μπορείς να την αφήσεις να σε διαλύσει, μπορείς να την κάνεις ταυτότητα και να νιώσεις θύμα (κάτι πολύ της μόδας σήμερα). Μπορείς να τη μετατρέψεις σε όριο ή να την απορρίψεις εντελώς. Μπορείς να το ερμηνεύσεις… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζω το “επιλέγεις ” κολλάει στον τρόπο που θα αντιδράσεις. Εννοείται πως η προσβολή είναι επίθεση και ποινικό αδίκημα σε πολλές περιπτώσεις βλ αντιρατσιστικός νόμος. Αν αντιδρώντας στην προσβολή ενός όρκ, πάθεις π.χ εγκεφαλικό, αυτό σημαίνει επιλογή.
Πολύ θα ήθελα να σου γράψω ότι δεν είναι έτσι, αλλά είναι ακριβώς αυτό που περιγράφεις. Και εμένα με απογοητεύει πολύ. Επικρατεί ο ατομικισμός. Μακάρι να υπάρξουν πιο αισιόδοξα σχόλια.
Είναι πράγματι λυπηρό, αλλά είναι η εποχή τέτοια. Πολύ γρήγοροι ρυθμοί συν εργασία πολλών ωρών συν τόσο ανεπτυγμένη τεχνολογία, όλα μαζί κάνουν ένα τέλειο πακέτο για την αποξένωση. Το λέω συχνά ότι είναι μεγάλη ειρωνεία το γεγονός ότι όταν η αποστολή μηνυμάτων και το τηλέφωνο ήταν πολύ πιο δυσκολη υπόθεση, οι άνθρωποι επικοινωνούσαν πολύ πιο συχνά. Τα γράμματα έπρεπε να κάνεις τον κόπο να τα γράψεις, να πληρώσεις για γραμματόσημο και να τα ταχυδρομήσεις, στο τηλέφωνο πχ να βγεις έξω να ψάξεις τηλεφωνικό θάλαμο, συχνά να περιμένεις τον άλλον να τελειώσει για να μπεις, και να πληρώσεις φυσικά και την… Διαβάστε περισσότερα »
Την απάντηση που ζητάς πάντως , την έχεις ήδη γράψει στο κείμενο σου. Είναι ακριβώς αυτές οι λοιπές σαχλαμάρες. Το θέμα που θίγεις κοινώς το έχουμε ξεσκίσει εδώ μέσα. Το έχουμε θίξει, συζητήσει, αναλύσει και ξανά μανά. Ναι, ο καπιταλισμός ευθύνεται. Στην σύγχρονη του μορφή, υπονομεύει οποιαδήποτε διάσταση της «οργανικής» κοινωνίας, είτε πρόκειται για συγγενικές σχέσεις , είτε για κοινοτικές μορφές συνύπαρξης, είτε για οποιαδήποτε μορφή οικειότητας με τον τόπο και τον χώρο. Με ποιο τρόπο; Με την εμπορευματοποίηση (όπως λέει και ο Wallerstein) όλων των πτυχών της ζωής. Δες τι ακριβώς προωθείται : ο επιτυχημένος (πατριάρχης) με το ουάου… Διαβάστε περισσότερα »
Μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι η ασύγχρονη επικοινωνία. Πλέον νομίζω μεγαλώνει η τρίτη γενιά με χρήση κυρίως σε αυτού του τρόπου επικοινωνίας, δηλαδή γράφω κάτι, το αφήνω, μου απαντούν σε 5 λεπτά, 5 μέρες 5 μήνες και μετά απαντάω. Οπότε δεν εξασκούμαστε στην απευθείας επικοινωνία, την άμεση, την ταυτόχρονη, ακόμη κι αν αυτή είναι από τηλέφωνο και έχουν αποσυνδεθεί τα άτομα από την άποψη/ανταλλαγή λόγου. Απομακρύνεται λοιπόν το ανθρώπινο στοιχείο που μας έκανε κάποτε να έχουμε άλλη κοινωνική συμπεριφορά και κατανόηση ότι ο συνομιλητής, φίλος, σχέση είναι άνθρωπος με συναισθήματα αφού ένα τεράστιο κομμάτι αυτής της επαφής είναι τα μηνύματα… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Νιώθω ότι πλέον δεν κάνουμε συζητήσεις όπως παλιότερα. Πολύ λιγότερο μιλάμε στο τηλέφωνο ή συναντιόμαστε δια ζώσης. Προσωπικά, προσπαθώ να απαντώ στα μηνύματα όσο πιο συνοπτικά γίνεται, λήγοντας τη συζήτηση συνήθως με ένα “θα τα πούμε αναλυτικά από κοντά” ώστε να δώσω πάσα για συνάντηση. Ήταν ένα διάστημα (πριν κάποιους μήνες) που δεν ήμουν καλά ψυχολογικά, είχα τεράστια ανάγκη να συναντήσω και να συζητήσω με τις φίλες μου. Και κάθε προσπάθειά μου για συνάντηση έπεφτε στο κενό. Τους έλεγα να συναντηθούμε, δεν μπορούσαν ποτέ ούτε αντιπρότειναν, είτε ακύρωναν, είτε δεν απαντούσαν καν. Ωστόσο, έστελναν μηνύματα κανονικά… Διαβάστε περισσότερα »
Μα αυτό ακριβώς, είναι εισιτήριο στη δικαιολογία. Θυμάμαι μικρή πόσο άβολα κ αμήχανα ένιωθα όταν έπαιρνα τηλέφωνο σε σπίτια φίλων για να βγούμε να παίξουμε ή να μιλήσουμε για τα μαθήματα ξέρω γω, αλλά το έκανα γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος. Πλέον μετά από 20 τόσα χρόνια χρήσης μηνυμάτων αναγκάζομαι να ξαναμάθω να επικοινωνώ άμεσα λόγω των παιδιών για να έχω το αποτέλεσμα που χρειάζομαι στο χρόνο που χρειάζομαι πχ για γιατρούς, σχολεία κτλ και πραγματικά είναι εξαντλητικό ωστόσο αναγκαίο. Δυστυχώς με φίλους το έχω πάρει απόφαση ότι αν δεν μιλάμε άμεσα δεν είναι πραγματική φιλία, χωρίς να σημαίνει ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Περιγράφεις τον άκρατο ατομικισμό της σημερινής εποχής στις δυτικές κοινωνίες. Είναι όντως πολύ λυπηρό. Δεν ξέρω ποια είναι η λύση, νομίζω η τεχνολογία και κυρίως τα σοσιαλ αλλά όχι μόνο , μας απομονώνουν φοβερά.
Ωραία ερώτηση! Κάνουμε συχνά αυτή τη συζήτηση με μια φίλη. Θα απαντήσω μόνο εμπειρικά. Όντας καλομαθημένη μέχρι τα 28 μου (περιστασιακή δουλειά, όχι οικονομικά άγχη, βόλτες, παρέες, καλοπέραση), με το που μπήκα στην κανονική ενήλικη ζωή, χαλάστηκα. Όχι μόνο εγώ, αλλά και οι παρέες μου (σε διαφορετικό timing). Συστηματική δουλειά, σύντροφος και κράτημα σπιτιού (και παιδιού για κάποιους φίλους), πήραν όλη την ενέργειά μας μακριά. Γυρνάω κατάκοπη από τη δουλειά (όχι γιατί σκάβω, αλλά γιατί δεν μ’αρέσει και πιέζομαι), με περιμένουν άλλα τόσα στο σπίτι, από τα οποία κάνω μόνο τα μισά και στο τέλος, ενώ έχω συχνά χρόνο, δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Δίκιο έχεις . Νομίζω ότι θα πρέπει να εξοικονομείς χρόνο κι ενέργεια από ανθρώπους που δεν ταιριάζετε ή δεν ανταποκρίνονται ώστε να έχεις το κουράγιο να προσπαθείς ξανά με καινούργιους ανθρώπους
Δεν είναι απόμακροι,είναι μπουκωμένοι από έγνοιες…
Αυτοί οι άνθρωποι τι κάνουν στη ζωή τους; Έχουν τον χρόνο που έχεις εσύ; Μήπως έχουν τα άπειρα προβλήματα και δεν έχουν το κουράγιο να ρωτούν για σένα; Πόσο κοντά είστε; Μήπως απλώς προσπαθούν να σου πουν με τον τρόπο τους ότι δεν ταιριάζετε ή ότι δεν θα γίνετε και κολλητοί κι εσύ επιμένεις;