Όταν ήμουν μικρή δεν είχα όνειρα.
Συνήθως ήμουν μελαγχολική και φοβισμένη. Ο φόβος ήταν η πρώτη μου σκέψη και πάντα με παρηγορούσε να μιλήσω σε κάποιον για αυτόν τον φόβο. Όχι όμως ευθέως, πάντα θα έβρισκα κάποιο τέχνασμα και περίμενα με μεγάλη αγωνία όλο αυτό που είχα στο μυαλό να αποδομηθεί.
Όταν μεγάλωσα περισσότερο άρχισα να καταλαβαίνω ότι δε χαίρομαι εύκολα. Πάλι ο φόβος. Ξεφύτρωνε μπροστά μου σε κάθε ευκαιρία. Φοβόμουν να χαρώ με την καρδιά μου γιατί οι δεισιδαιμονίες έλεγαν ότι το πολύ γέλιο φέρνει λύπη.
Το πένθος το βιώσαμε νωρίς από γεγονότα στο ευρύτερο οικογενειακό μας περιβάλλον. Στο σχολείο πάλι ο φόβος. Στα πάρτι ο φόβος. Σαν κάποιος να είχε αποφασίσει πως εγώ δε γίνεται με τίποτα να χαρώ.
Στην ενήλικη ζωή μου με ακολούθησε πιστά. Στην πρώτη μου σχέση φοβόμουν τον αποχωρισμό. Ένιωθα ότι θα έφευγε κάποιος που του είχα εκμυστηρευτεί όλους μου τους φόβους. Και όμως δεν έφυγε. Έμεινε εκεί δέκα χρόνια, όχι για να πάρει τον φόβο αλλά για να τον εκμεταλλευτεί. Έναν προς έναν. Τον φόβο της αποτυχίας, τον φόβο της μη όμορφης κοπέλας, τον φόβο της αποδοχής και όλα να ενισχύονται από εκείνον.
Οπότε μετά τον φόβο ήρθε η απογοήτευση. Η απογοήτευση με έκανε να βυθιστώ σε σκοτάδια, σε σκέψεις και να αφήνομαι σε ανθρώπους που ήλπιζα πως θα δουν τον φόβο στα μάτια μου. Θα με διαβάσουν. Θα με λυπηθούν. Θα με προστατέψουν.
Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά.
Τώρα στη μέση ηλικία και έχοντας περάσει πολλές φορές μέσα από σκοτάδια, καταλαβαίνω ότι αρκούν ένας-δύο άνθρωποι να πιστέψουν σε εσένα, να σου το λένε κάθε μέρα μέχρι να το πιστέψεις και εσύ και σιγά σιγά ο φόβος θα σβήσει.
Το σκοτάδι θα φύγει. Τα όνειρα θα έρθουν. Θα αρχίσεις να τα κυνηγάς, να τα οραματίζεσαι, να τα αλλάζεις.
Δεν είναι αργά για τίποτα αρκεί να βρεθείς με τους σωστούς ανθρώπους.
ΑΠΟ ΤΗΝ – άγνωστη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Σας είμαι ευγνώμων για την δημοσίευση της επιστολής σας.
Εύχομαι να παραμείνετε ένας φωτεινός φάρος σε όσους παλεύουν με τα σκοτάδια τους.
Τελεία.
ΕΣΥ είσαι η χαρά ΣΟΥ.
ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ. Οι άλλοι πάντα θα φεύγουν και αν είμαστε τυχεροί ίσως μένουν κάποιοι με ουσία.
Έχεις εναποθέσει την χαρά σου ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ.
Δεν θα χαρείς ποτέ αν ψάχνεις δεκανίκια.
Πίστεψε σε σένα και δεν σε νοιάζει τι κάνουν οι άλλοι. Οι άλλοι έχουν τα δικά τους θέματα και ίσως είναι δική τους η ανικανότητα να σε εκτιμήσουν.
Φιλιά
Δεν εισαι μόνη πάντως. Ταυτίζομαι σε πολλά μέρη αυτής της επιστολής.
Ένας άνθρωπος αρκεί να πιστέψει σε εσένα, να σου το λέει κάθε μέρα μέχρι να το πιστέψεις και σιγά σιγά ο φόβος θα σβήσει. Εσύ και μόνο εσύ.
Η αυτοπεποιηθηση ξεκιναει απο μεσα μας. Απο αυτα που εχουμε καταφερει και ξερουμε οτι θα καταφερουμε ξανα και ξανα. Επαναλαβε στον εαυτο σου ολα οσα εχεις πετυχει, ο,τι κι αν ειναι αυτο, οσο μικρο και αν ειναι.
Μη σκεφτεσαι οτι βυθιστηκες στα σκοταδια, δες και αναγνωρισε οτι βγηκες απο αυτα. Δεν χρειαζεσαι την επιβεβαιωση κανενος, μονο τη δικη σου.
Η επανόρθωση γίνεται μέσα απο τις σχέσεις και το βλέμμα του άλλου που μπορεί να δει για σενα αυτά που εσύ ακόμα δε μπορείς. Δεν είναι επιβεβαιωση, είναι σχέση, γέφυρα που σε ενωνει με έναν καινούριο άγνωστο κοσμο. Μαζί τη ζούμε τη ζωή μας, όχι μόνοι.
δε μπορώ να σου εξηγησω πόσο συμφωνω. αν ενα πραγμα μετρουσα ποτέ ότι αξιζε στη ζωη μου είναι αυτά τα ‘μαζί’ που λες. και ουτε κι εγω πιστευω ότι υπαρχει καποιου ειδους αυτοπεποιθηση που απορρεει πραγματι από τον εαυτο. ο ‘άλλος’ είναι που μας δίνει ζωη: είτε θετοντας τα όρια του εαυτου (γίνεται το περιγραμμα σου), είτε παραβιαζοντας τα (μπαίνοντας μεσα σου). (δεν είναι τυχαίο που ο ερωτας δινει ζωη)
Οταν ο ερωτας ειναι σε ιδανικες συνθηκες, ναι, αλλιως σου διαλυει τον πυρηνα. Ακομα χειροτερα, αν δεν εχεις εντοπισει ποιος ειναι αυτος ο πυρηνας.
χαχα, δεν ξερω, εγω όταν ερωτευομαι χανομαι λιγο όντως. πιστευω παντως, γενικοτερα μιλωντας, οτι δεν είναι μόνο η ομορφια που παραγει ερωτα, αλλά και το αναποδο (κυρίως μαλλον το απαποδο): ότι ο ερωτας τα κανει όλα ομορφα. θελω να πω το βλεμμα του ερωτευμενου θεωρω οτι εχει όντως μετασχηματιστική δυναμη. γενικώς το βλεμμα θεωρω ότι εχει μετασχηματιστικη δυναμη, αλλά ειδικα το ερωτικο βλεμμα το θεωρω πολύ δυνατο. το πιστευω δηλ ότι μπορεί να γιατρεψει διαφορα (ή να τα καταστρεψει, αναλογως)
Δεν αναφερομαι στη μοναξια, αλλα στον αυτοπροσδιορισμο. Προσωπικα δεν μπορεσα ποτε να βασιστω στο βλεμμα κανενος αλλου για να κατανοησω/εκφρασω αυτο που ειμαι. Κι αν αυτο το βλεμμα ή η σχεση εχει αρνητικο προσημο οπως συμβαινει πολυ συχνα; Πρεπει τα πεσω στα ταρταρα;
Εσύ προσδιορίζεις τον εαυτό σου. Το βλέμμα σε βοηθά να επανορθώσεις κια να ανοίξεις νέους δρόμους. Μπορεί να σου συνέβη και να μη το καταχώρησες. Όταν είμαστε παιδιά γίνεται με τους γονείς μας, μετά με τους δασκάλους μας (η μάθηση βασίζεται πολύ σε αυτό, στο βλέμμα του δασκάλου που ξέρει ότι θα τα καταφέρεις πριν εσύ να το πιστέψεις), με τους φίλους μας και τους (καλής ποιότητας) συντρόφους. Γενικά νομίζω ότι οι άνθρωποι που μας αγαπούν βλέπουν σε έμας αυτά που έμεις ακόμη δε μπορούμε, και αντίστροφα. Αυτό δε γίνεται ρητά, είναι μια σχεσιακή διαδικασία. Και η θεραπευτική σχέση είναι… Διαβάστε περισσότερα »
Μα αυτό είναι το δύσκολο, να βρεθείς με τους σωστούς ανθρώπους. Αν ήταν εύκολο δε θα χρειαζόταν να γραφτούν το 90 % των κειμένων που έρχονται εδώ . Και μια άσχετη απορία : Που πήγε ο Στέφανος βρε παιδιά ; Είχε ενδιαφέρουσα οπτική
(α ναι, κι εγω ηθελα να τον ρωτησω τον Στεφανο για ενα βιβλιο, ή εκείνον ή την Absurde, αλλα δε βρηκα κανεναν τους ρε γαμωτο)
Κάτι έχει παιχτεί γιατι εξαφανίστηκαν και ο Στέφανος και η Λούσι.
ναι το εχω προσεξει, όπως και την Ace εχω να δω καμποσο καιρο, νομιζα ηταν συμπτωση, ίσως βαρεθηκαν, ή ίσως κανουν βουτιές χαχα
τσακώθηκαν, εγινε κατι? εγω ελπίζω παντως να επανελθουν, είναι οντως αισθητη η απουσια τους