Friendzone ή όχι; Όταν όλοι οι άντρες σε βλέπουν σαν φίλη

Γεια σας παιδιά!. Σήμερα θέλω να μιλήσω για κάτι λίγο περίεργο, λίγο αστείο, αλλά και λίγο προσωπικό. Γιατί νομίζω πως αρκετές κοπέλες θα ταυτιστείτε. Έχετε ακούσει ποτέ αυτή την έκφραση “πρόσεχε τι εύχεσαι”; Ε, εγώ νομίζω πως έχω μια μικρή κατάρα. Και η κατάρα μου είναι ότι οι περισσότεροι άντρες που γνωρίζω… με βλέπουν σαν την τέλεια κολλητή φίλη.

Και πριν παρεξηγηθώ, να πω κάτι: δεν το λέω με παράπονο τύπου “αχ, γιατί κανείς δεν με θέλει”. Ίσα ίσα. Ξέρω πολύ καλά ποια είμαι. Είμαι γύρω στα 30, θεωρώ ότι είμαι αρκετά εμφανίσιμη, ακομπλεξάριστη και με πολύ καλή ψυχή, έχω χιούμορ και ξέρω ότι μπορώ να κάνω έναν άνθρωπο να περάσει καλά. Και νομίζω πως αυτό είναι και το “πρόβλημα”.Γιατί πάντα καταλήγω να είμαι ο άνθρωπος που όλοι θέλουν στη ζωή τους. Η φίλη που θα πάρουν τηλέφωνο, αυτή που θα τους ακούσει, αυτή που θα γελάσουν μαζί της, αυτή που θα νιώσουν άνετα.

Και ειλικρινά; Μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει που οι άνθρωποι με αγαπάνε. Μου αρέσει που μπορώ να δημιουργώ τόσο δυνατές σχέσεις.Το αστείο είναι ότι σχεδόν με όλους τους πρώην μου ή με άτομα που είχα κάποια ερωτική επαφή στο παρελθόν, έχουμε μείνει φίλοι. Δεν υπάρχουν δράματα, κακίες, εγωισμοί. Με κάποιους μάλιστα έχουμε γίνει πραγματικά πολύ κοντά. Έχω γνωρίσει τις τωρινές τους κοπέλες, έχουμε βγει όλοι μαζί, έχουμε γελάσει, και νιώθω απίστευτη αγάπη από αυτούς τους ανθρώπους. Και αυτό είναι πανέμορφο.

Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά.
Νιώθω ότι πολλές φορές βγάζω κάτι πολύ γλυκό, πολύ οικείο, ίσως και λίγο αθώο. Και ενώ αυτό είναι κάτι που αγαπάω στον χαρακτήρα μου, έχω αρχίσει να σκέφτομαι ότι ίσως σήμερα οι περισσότεροι άντρες δεν το κυνηγάνε τόσο. Γιατί το φλερτ θέλει λίγο παιχνίδι. Θέλει λίγο μυστήριο. Θέλει να αφήσεις τον άλλον να σε κυνηγήσει. Και εγώ δεν ξέρω να το κάνω αυτό. Δεν μπορώ να παριστάνω την αδιάφορη & δεν μπορώ να κάνω στρατηγικές. Δεν μπορώ να είμαι μια άλλη εκδοχή του εαυτού μου για να αρέσω σε κάποιον.Και ίσως αυτό με έχει βάλει πολλές φορές στη θέση της “κολλητής”. Ευχή και κατάρα δηλαδή.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό γνώρισα κάποιον που δεν μπορώ απλά να πω “οκ, είναι ένας ακόμα άνθρωπος που θα γίνει φίλος μου”.Γιατί αυτός ο άνθρωπος μου αρέσει πραγματικά. Τον γνώρισα μέσω κοινής παρέας και στην αρχή, φυσικά, σκέφτηκα “οκ, πολύ ωραίος τύπος”. Γιατί ας είμαστε ειλικρινείς, είναι αντικειμενικά πανέμορφος και εντελώς του στυλ μου. Από αυτούς τους άντρες που όπου μπαίνουν σε έναν χώρο τους προσέχουν όλοι λόγω της αύρας και του χαμόγελου του. Μου αρέσει το μυαλό του, ο τρόπος που βλέπει τα πράγματα, το χιούμορ του, η ενέργειά του. Έχει πολύ περισσότερο βάθος από αυτό που περίμενα. Είναι ένας άνθρωπος που νιώθω ότι ταιριάζουμε.

Το θέμα;
Είναι πολύ γκομενιάρης. Και το λέω με την καλή και την κακή έννοια.

Είναι ένας άντρας που έχει επιλογές, που φλερτάρει, που ζει τη ζωή του. Και το κάνει μπροστά μου. Μου λέει για τις ερωτικές του περιπέτειες, μου μιλάει για κοπέλες που γνωρίζει, και κάπως έτσι νιώθω ότι χωρίς καν να το προσπαθήσει με έχει βάλει σε μια κατηγορία. Στη φίλη. Και το αστείο είναι ότι με ξέρει ελάχιστο χρονικό διάστημα και ήδη έχω νιώσει αυτό το “είσαι το κορίτσι που μπορώ να σου πω τα πάντα”.Αλλά…υπάρχουν στιγμές που με μπερδεύουν. Γιατί όσο και αν με βλέπει φιλικά, βλέπω ότι υπάρχει μια ιδιαίτερη σύνδεση.
Έχουμε περάσει αρκετά πράγματα μαζί, έχουμε γελάσει πολύ, έχουμε μοιραστεί στιγμές. Και νιώθω ότι έχει καταλάβει τι άνθρωπος είμαι.

Πρόσφατα έφυγα για ένα μεγάλο ταξίδι και, ενώ θα μπορούσε απλά να εξαφανιστεί, μου έστελνε μηνύματα να δει αν είμαι καλά, πώς περνάω, τι κάνω.Ναι, ξέρω. Φιλικά. Αλλά υπάρχει μια γλυκύτητα εκεί και δεν ειναι οτι είμαστε φίλοι απ το δημοτικό, παρά μόνο 3-4 μήνες. Και πριν φύγω μου είπε ότι με αγαπάει και ότι θα του λείψω. Όχι με ερωτικό τρόπο, όχι σαν εξομολόγηση, αλλά με έναν τρόπο τόσο τρυφερό που με έκανε να αναρωτηθώ. Μήπως υπάρχει κάτι που δεν έχει δει ακόμα; Ή μήπως απλά είμαι η αγαπημένη του φίλη; Το άλλο πράγμα που με προβληματίζει είναι ότι έχει καταλάβει τις ανασφάλειές μου και σκέφτομαι μήπως αυτό παίζει ρόλο που δεν μπορεί να με ¨θαυμάσει¨ και να με δει ερωτικά.
Μήπως όταν ένας άντρας βλέπει μια γυναίκα που δεν νιώθει τελείως άνετη με τη θηλυκότητά της, που δεν φλερτάρει εύκολα, που δεν βγάζει αυτό το “σε θέλω και το ξέρω”, μπαίνει αυτόματα σε μια πιο προστατευτική, φιλική θέση; Δεν ξέρω.

Οπότε θέλω πραγματικά τη γνώμη σας.

Πιστεύετε ότι μπορεί ένας άντρας να σε δει αλλιώς μετά από λίγο καιρό; Μπορεί μια γυναίκα που αρχικά μπήκε στη friendzone να αλλάξει θέση στο μυαλό του άλλου; Και αν ναι, πώς το κάνεις χωρίς να γίνεις κάποια που δεν είσαι; Γιατί εγώ δεν θέλω να παίξω παιχνίδια. Δεν θέλω ξαφνικά να γίνω απόμακρη ή να κάνω ότι δεν με νοιάζει.
Θέλω απλά να του δείξω μια άλλη πλευρά μου, τη γυναίκα, όχι μόνο τη φίλη.

Να αφήσω λίγο χώρο για φλερτ. Να αφήσω λίγο χώρο για ένταση. Να μην είμαι πάντα το ασφαλές λιμάνι που ακούει τις ιστορίες του με άλλες γυναίκες.Γιατί αυτός ο άνθρωπος μου αρέσει πραγματικά και δεν θέλω να χαλάσω κάτι τόσο όμορφο για μια πιθανότητα. Τον θέλω στη ζωή μου ακόμα και αν τελικά δεν γίνει κάτι ερωτικό. Αλλά θα ήθελα να ξέρω αν υπάρχει τρόπος να αλλάξει αυτή η δυναμική.

ΑΠΟ ΤHΝ – Κολλητούλα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News