Καλησπέρα σε όλους!
Είμαι γυναίκα 39 χρόνων στο σύνδρομο Άσπεργκερ με χρόνια κατάθλιψη μένω μαζί με την μητέρα μου κ τον αδερφό μου.
Η μητέρα μου έχει σχέση με έναν κύριο από το εξωτερικό ο οποίος μένει συχνά μαζί μας. Το πρόβλημα ξεκινάει από τώρα επειδή η μητέρα μου βγαίνει στην σύνταξη .
Φοβάμαι ότι ο σύντροφός της θα την τρελάνει να μένει μαζί του τώρα πολλές νύκτες κ μέρες .
Εγώ δεν θέλω καθόλου να λείπει η μητέρα μου από το σπίτι επειδή επιδεινώνομαι ψυχολογικά κ δεν θέλω να κάθομαι μόνη μου με τον αδερφό μου ο οποίος επίσης έχει κατάθλιψη . Τώρα τι γίνεται;
ΑΠΟ ΤHΝ – Ανώνυμη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι ότι πρέπει να το συζητήσεις με τον ειδικό ψυχικής υγείας που σε παρακολουθεί (αν όχι να το ξεκινήσεις). Η μητέρα σου (όπως και όλοι μας) μπορεί αύριο να φύγει από τη ζωή. Και κατα πάσα πιθανότητα αυτό θα γίνει πριν πεθάνεις εσύ. Πρέπει να θωρακιστείς ωστε να το αντιμετωπίσεις. Επίσης δεν σε υποχρεώνει κανείς να μείνεις με τον αδερφό σου. Και οι άνθρωποι με αυτισμό υψηλής λειτουργικότητας και αυτοί με κατάθλιψη μπορούν να επιβιώσουν μόνοι τους. Απλά χρειάζεστε τα εργαλεία οπότε είναι καιρός να τα αποκτήσετε – Τουλάχιστον εσύ. Τον αδερφό σου μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Η μητέρα σου εκτός από γονιός σου και και φροντίστριά σου είναι και γυναίκα και έχει το δικαίωμα να έχει προσωπική ζωή. Εχεις κατάθλιψη αλλά είσαι και 39 ετών, η μητέρα σου δεν θα είναι μαζί σου για πάντα. Οταν εκείνη φύγει απο τη ζωή τι θα κάνεις; Πρέπει να ανεξαρτητοποιηθείς όσο σου επιτρέπει η καταστασή σου. Φαντάζομαι φάρμακευτική αγωγή παίρνεις. Αν δεν κάνεις ψυχοθεραπεια κάντο και προσπάθησε να ανεξαρτητοποιηθείς λίγο. Και εσύ και ο αδερφός σου. Η στάση σου μου φαίνεται λίγο εγωιστική, σκέφτεσαι μόνο πως θα αισθάνεσαι εσύ κι όχι η μητέρα σου η οποία τόσα χρόνια, απ ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Θέλετε δηλαδή να είναι ολημερίς κοντά σας να σας φροντίζει να σας νταντεύει και να μην έχει προσωπική ζωή η έστω να έχει στα όρια που θέτετε εσείς.
Εγωιστικούλα μου φαίνεστε.
Προσωπικά θα χαιρόμουν αν η μητέρα μου ήταν ευτυχισμένη δίπλα σε έναν άνθρωπο που νοιάζεται και γεμίζει την ζωή της.
Δεν πιστεύω η μητέρα σας να σας εγκαταλείψει,ισορροπεί με την σχέση αυτή και πιστέψτε με είναι ότι καλύτερο για όλους σας.
Την επιστολή την διάβασες? Εχει αυτισμό, έχει κατάθλιψη και προφανώς όλα τα άτομα που έχουν αυτισμό και κατάθλιψη δεν αντιδρούν έτσι, αλλά σχετίζονται τα παραπάνω με το ότι δεν θέλει να φεύγει η μητέρα της τις νύχτες, το γράφει ότι την επιδεινώνει ψυχολογικά.
Και γράφετε “Εγωιστικουλα”
Φυσικά και την διάβασα.
Έχοντας έναν αδερφό με μανοκατάθλιψη μπορώ να κρίνω εν μέρη γενικότερες συμπεριφορές.
Θέλουν όλη την προσοχή σου στραμμένη επάνω τους.
Όταν έφυγε η μητέρα μου ο αδερφός μου έπαθε κρίση και νοσηλεύτηκε 1 μήνα.
Ήταν σώμα και ψυχή δοσμένη στον γιο της,το αποτέλεσμα δεν την δικαίωσε.
Μετά ήθελε να παίξω εγώ αυτόν τον ρόλο,έκανα μεγάλο αγώνα με την ψυχίατρο να αρχίσει δειλά δειλά να γίνεται ανεξάρτητος και λειτουργικός.
Οι γονείς φεύγουν,μετά τι γίνεται…
Μην κρίνετε κοντόφθαλμα τα γραφόμενα μου.
Καλό θα ήταν να μας πεις και πώς εσύ και ο αδελφός σου αντιμετωπίζετε την κατάθλιψη…Ξέρω είναι δύσκολα αλλά το γράμμα σου βγάζει και μια εχθρικότητα απέναντι στον κύριο. Τον βλέπεις ανταγωνιστικά για την προσοχή της μητέρας σου. Είναι μεγάλη και όρημη γυναίκα η μητέρα σου και μπορεί να παίρνει αποφάσεις μόνη της, τι θα πει θα την τρελάνει. Καλό θα ήταν να δείξεις και κατανόηση για την μητέρα σου όπως φαντάζομαι δείχνει και αυτή για εσάς τόσα χρόνια. Και να νιώσεις τυχερή που έχει έναν σύντροφο στη ζωή της ο οποίος ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί να σας κάνει καλό… Διαβάστε περισσότερα »
Λογικά η μητέρα σου είναι πάνω από 60 χρονών. Και φροντίζει εσένα και τον αδερφό σου για τουλάχιστον 39 χρόνια. Τα 2/3 της ζωής της τα έχει περάσει με αυτόν τον τρόπο. Μπορείς να σκεφτείς για λίγο πόσο κουρασμένη θα πρέπει να νιώθει; Και είμαι σίγουρη πως θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι το τέλος της ζωής της ή μέχρι να την εγκαταλείψουν οι σωματικές/διανοητικές/ψυχολογικές της δυνάμεις. Καταλαβαίνω πως εξαιτίας της κατάστασης σου υπάρχουν περιορισμοί, αλλά θα πρέπει να καταλάβεις πως οι μαμάδες έχουν και αυτές δικαιώματα. Όχι μόνο υποχρεώσεις. Έχει κι αυτή δικαίωμα να έχει λίγη χαρά στη ζωή… Διαβάστε περισσότερα »
Φίλη, καλά κάνεις να αποταθείς σε έναν ψυχολόγο που να σχετίζεται με τέτοια θέματα διότι όλα αυτά που λες δεν είναι λογικά. Η πιο κατάλληλη είναι η κλινική ψυχολογία διότι έχω άτομο με καρκίνο που ένας τέτοιος άνθρωπος το παρακολουθεί. Δεν γίνεται η γυναίκα να πάψει να έχει ζωή για να κολλήσει πάνω σου. Χωρίς παρεξήγηση. Μην το πάρεις στραβά αυτό που λέω, αλλά πρέπει να μάθεις να ζεις χωρίς τη μαμά. Μάλλον ευθύνεται ως ένα βαθμό και η μητέρα σου που σε έμαθε να είσαι τόσο κολλημένη πάνω της. Για να είσαι 39 σημαίνει πως η γυναίκα είναι κοντά… Διαβάστε περισσότερα »
Ειναι μία εξαιρετική ευκαιρία αυτο που συμβαίνει να βγεις στην αρένα. Η μαμά δεν θα είναι πάντα δίπλα σας. Ασε τον αδερφο σου και μην κρύβεσαι πίσω απο τα προβλήματά σου.
Δεν χωρούν άλλες αναβολές. Παρε τη ζωή σου στα χερια σου. Βρες δουλειά και σήκω φύγε. Ποσο να σας βυζαίνει αλλο πια η μανα;;
Ίσως και η μητέρα αυτό επιθυμεί ξέροντας ότι κάποια στιγμή θα μείνουν μόνοι.
Μιλήστε με την μητέρα σας και εκφράστε της τους φόβους σας και τις ανησυχίες σας! Δεν (μπορώ να) ξέρω τις ειδικές συνθήκες, αλλά, με βάση όσα γράφετε, νομίζω ότι δεν κινδυνεύετε από το να σας εγκαταλείψει ή να σας αφήσει να βιώσετε τον φόβο εγκατάλειψης μόνη και χωρίς να είναι παρούσα, όπως ήταν και τα προηγούμενα χρόνια. Σκεφτείτε επίσης ότι η παρουσία του άλλου ανθρώπου στη ζωή της, αν αυτός είναι καλή περίπτωση, που γιατί να μην είναι, άλλωστε για να τον επιλέξει πιστεύω ότι θα είναι, μπορεί να είναι καλό για όλους. Κυρίως έμμεσα, γιατί η μητέρα σας θα… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή φίλη, καμιά φορά αυτό που δεν επιθυμούμε, αυτό που μας στερεί επιλογές είναι και αυτό που ανοίγει νέους δρόμους. Μπορείς να βρεις μια νέα ασχολία, να ενταχθείς σε φόρουμ με ανθρώπους που έχουν να αντιμετωπίσουν ίδιες δυσκολίες με σένα, να ανοιχτείς περισσότερο στον αδελφό σου κι ίσως κι αυτός μαζί σου…κι ένα σωρό άλλα. Είμαστε όλοι προσαρμοστικά όντα. Μια αλλαγή,όχι τεράστια σε αυτήν την περίπτωση, στην αρχή είναι δύσκολη και υπάρχει αντίσταση (φυσιολογικό για όλους μας), αλλά αργότερα, όταν η αλλαγή είναι κατεστημένο, πιθανότατα εσύ να μην θέλεις να ξαναγυρίσεις στην τωρινή κατάσταση. Σας εύχομαι ό,τι καλύτερο.