Είμαι μητέρα μιας 16χρονης κόρης και τον τελευταίο χρόνο ζω με έναν φόβο που δεν λέγεται εύκολα δυνατά. Φοβάμαι ότι το παιδί μου γίνεται αυτοκαταστροφικό και δεν ξέρω πώς να τη βοηθήσω χωρίς να τη χάσω.
Δεν μιλάω μόνο για τις κλασικές εφηβικές εντάσεις. Ξέρω ότι η εφηβεία έχει θυμό, αποστάσεις, πόρτες που κλείνουν πιο δυνατά απ’ όσο χρειάζεται. Μιλάω για κάτι πιο βαθύ. Για μια θλίψη και μια περιφρόνηση προς τον εαυτό της που με τρομάζει. Για φράσεις όπως «δεν με νοιάζει», «ό,τι να ’ναι», «δεν αξίζω και πολλά» που λέγονται με τόση ευκολία που με παγώνουν.
Βλέπω αλλαγές στη συμπεριφορά της. Απομονώνεται όλο και περισσότερο. Ξενυχτάει, κοιμάται ελάχιστα, παραμελεί το φαγητό της ή τρώει υπερβολικά. Κάνει παρέα με άτομα που δεν την αντιμετωπίζουν με σεβασμό, αλλά εκείνη επιμένει ότι «τουλάχιστον αυτοί είναι ειλικρινείς». Έχει αρχίσει να ρισκάρει – μικρά πράγματα ίσως για άλλους, αλλά για μένα καμπανάκια: αδιαφορία για το σχολείο, επιθετικές απαντήσεις σε καθηγητές, επικίνδυνες βόλτες, μια διάθεση να δοκιμάσει τα όριά της με τρόπο που μοιάζει περισσότερο με τιμωρία παρά με εξερεύνηση.
Το χειρότερο είναι ότι όταν προσπαθώ να μιλήσω, κλείνεται. Όταν επιμένω, θυμώνει. Αν πιέσω, με κατηγορεί ότι δεν την καταλαβαίνω. Αν κάνω πίσω, φοβάμαι ότι την αφήνω μόνη της σε κάτι που δεν μπορεί να διαχειριστεί. Νιώθω ότι περπατάω σε τεντωμένο σκοινί: από τη μία δεν θέλω να γίνω ελεγκτική και ασφυκτική, από την άλλη δεν μπορώ να κάνω πως δεν βλέπω.
Έκανα κάτι λάθος; Δεν της έδωσα αρκετή αγάπη; Την άκουσα όταν έπρεπε; Μήπως ήμουν πολύ αυστηρή; Μήπως πολύ ελαστική; Ψάχνω σημάδια στο παρελθόν, στιγμές που ίσως δεν πρόσεξα. Κι όμως, όσο κι αν βασανίζω τον εαυτό μου, ξέρω ότι η εφηβεία είναι μια περίοδος που τα παιδιά παλεύουν με πράγματα που ξεπερνούν εμάς.
Αυτό που με φοβίζει περισσότερο είναι η αίσθηση ότι δεν αγαπάει τον εαυτό της. Ότι μιλάει για εκείνη με σκληρότητα. Ότι σαμποτάρει ό,τι καλό πάει να χτιστεί στη ζωή της. Σαν να δοκιμάζει διαρκώς πόσο αντέχει να πληγωθεί. Και εγώ, από έξω, να προσπαθώ να φτάσω μέσα της.
Θέλω να τη βοηθήσω, αλλά δεν ξέρω πώς. Σκέφτομαι την ψυχολογική υποστήριξη, αλλά φοβάμαι ότι θα το δει σαν τιμωρία ή σαν επιβεβαίωση ότι «κάτι δεν πάει καλά» με εκείνη. Προσπαθώ να της μιλάω χωρίς κατηγόριες. Να της λέω ότι την αγαπώ, ακόμα κι όταν διαφωνούμε. Να της δείχνω ότι είμαι εδώ. Όμως συχνά νιώθω ανεπαρκής.
Αυτό που ξέρω είναι ότι δεν θέλω να την ελέγξω. Θέλω να τη δω να ανθίζει. Να βρει τρόπους να εκφράσει τον πόνο της χωρίς να πληγώνει τον εαυτό της. Θέλω να ξέρει ότι, ό,τι κι αν γίνει, δεν είναι μόνη της. Και ίσως το μόνο που μπορώ να κάνω, όσο τρομακτικό κι αν είναι, είναι να παραμείνω σταθερά δίπλα της — με αγάπη, όρια και ανοιχτή καρδιά — μέχρι να μπορέσει να πιστέψει κι εκείνη ότι αξίζει να σωθεί.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανήσυχη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Παιδοψυχολόγος και άμεσα. Απορώ που διστάζετε. Προέχει η ψυχική υγεία της κόρης σας. Τι θα πει ότι κάτι δεν πάει καλά; Στην εφηβεία πολλα δεν πάνε καλά. Για πολύ λιγότερα σήμερα οι έφηβοι είναι καλό να βλέπουν ψυχολόγο γιατί είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος γι αυτά. Οχι εσείς που βλέπετε και συμπτώματα χαμηλής αυτοεκτίμησης και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά. Παντως είναι κάτι πολύ συνηθισμένο σε έφηβους. Αλλά χρειάζεται επαγγελματική βοήθεια, οι γονείς δεν μπορούν να κάνουν πολλά.
Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό που βλέπεις στην κόρη σου είναι αυτοκαταστροφικότητα. Πολύ συχνά, αυτό που οι ενήλικες διαβάζουν ως κίνδυνο, είναι στην πραγματικότητα ο τρόπος με τον οποίο η εφηβεία βιώνεται από μέσα: μια περίοδος οριακή, μεταιχμιακή, όπου το παιδί δεν είναι πια παιδί αλλά ούτε και ενήλικας. Γι’ αυτό και μοιάζει τόσο συχνά με μεταιχμιακή διαταραχή. Εντονα συναισθήματα, δοκιμή ορίων, υπαρξιακές σκέψεις, απότομες συναισθηματικές μεταπτώσεις. Η δοκιμή ορίων είναι μέρος της διαδικασίας. Η παρέα με άτομα που «δεν τη σέβονται» μπορεί να είναι η ανάγκη της να ακούσει κάτι ωμό, χωρίς τα ευγενικά ψέματα του κόσμου των ενηλίκων… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνω απολυτα Στεφανε! θυμαμαι και τη δικη μου εφηβεια και ταυτιζομαι! Το σχολειο και οι καθηγητες ξαφνικα εκπροσωπουσαν το “Συστημα”, οι γονεις ηταν “αλλης γενιας και δεν καταλαβαιναν”, οι φιλοι τη μια ηταν αναξιοι εμπιστοσυνης και την αλλοι κολλητοι..
Ξενύχτια στα 15 και στα 16 και να επιστρέφω μυρίζοντας τσιγαρο απο αλλους που κάπνιζαν κ ενιωθα η πιο κουλ! Μουσικές…Πειραματισμοί ατέλειωτοι. Μια φορα στα 15 ειχα βρεθει σε αυτοκίνητο δυο αγνώστων..και ομως, τιποτα δεν συνέβη! Ήταν ολα στο κόκκινο, γιατι στην εφηβεία και στην πρωτη νιότη αγαπας τον κίνδυνο κι οχι τα πρέπει..δεν φοβάσαι, δεν συμβιβάζεσαι!
“Θέλω να τη βοηθήσω, αλλά δεν ξέρω πώς. Σκέφτομαι την ψυχολογική υποστήριξη, αλλά φοβάμαι ότι θα το δει σαν τιμωρία ή σαν επιβεβαίωση ότι «κάτι δεν πάει καλά» με εκείνη.” Δεν πειράζει. Ας το δει όπως θέλει. Στη διαδικασία θα καταλάβει ότι δεν είναι τίποτα από τα δύο.
Εγώ θα της μιλούσα ειλικρινά και χωρίς περιστροφές. Πηγαίνετε μία μέρα (που θα ξέρεις ότι είναι ελεύθερη) μαζί για ψώνια. Είναι κάτι που αρέσει σε όλες τις γυναίκες ανεξαρτήτως ηλικίας. Μετά καθίστε για ένα καφεδάκι ή φαγητό και εκεί πες της όλα αυτά που σκέφτεσαι. Δηλαδή ότι εσύ βλέπεις μια νέα κοπέλα , όμορφη , έξυπνη και με πολλές δυνατότητες να γίνει μια ανεξάρτητη, ασφαλής γυναίκα που θα πατάει γερά στα πόδια της και ότι η ίδια (η κόρη σου δηλαδή) βλέπει ένα ασχημόπαπο χωρίς κανένα ταλέντο ή επάρκεια (ή ότι άλλο πιστεύει για τον εαυτό της που τον υποτιμάει).… Διαβάστε περισσότερα »
Παιδια δεν εχω αλλα αυτα πιανουν σημερα οντως σε αληθινους εφηβους? Την εποχη που εμεις ειμασταν εφηβοι οι μισοι θα νομιζαμε οτι η μανα μας ειχε τρελαθει και θα επρεπε να κανουμε εμεις τον γονιο της και να προσποιουμαστε για να μην εντεινουμε τα αγχη της και τα ψυχολογικα της ( θα νιωθαμε δηλ υπαιτιοι για οσα περνα εξαιτιας μας) κι οι αλλοι μισοι θα το ειχαμε σκασει απ το σπιτι που τολμησε ακομα και να σκεφτει να υλοποιησει μια τετοια παρεμβαση στις ζωες μας
Τί εννοείς πιάνουν αυτά; Ποια είναι τα “αυτά”; Μια ειλικρινής συζήτηση (είναι η βάση της υγειούς επικοινωνίας) πάντα εκτιμάται ακόμα κι αν δεν οδηγεί σε λύσεις. Τουλάχιστον από μένα και σίγουρα και από το δικό μου παιδί. Δε μπορώ να ξέρω για όλα τα παιδιά του κόσμου αλλά εγώ σίγουρα όταν βρισκόμουν στην εφηβεία, θυμάμαι, την αλήθεια έψαχνα στους γονείς μου. Επίσης στην δική μας γενιά συνήθως δεν μιλούσαμε με τους γονείς μας για τίποτα απολύτως. Όλα τα κάναμε κρυφά και μόνες/οι μας. Η ψυχοθεραπεία , οι ψυχολόγοι κλπ ήταν άγνωστες λέξεις.
Βγάλτε τον εαυτό σας από τη συζήτηση. “Τί έκανα εγώ λάθος, τί έχει με εμένα” κλπ. Συζητήστε και κλείστε της ραντεβού σε παιδοψυχολόγο. Δική της απόφαση, δική σας μέριμνα.
εμενα με υπερκαλυψε το σχολιο του στεφανου, και για να μη σου γραφω για τη δικη μου εφηβεια, και γίνω χαρντκορ, σου στελνω αυτό:
https://www.youtube.com/watch?v=XFkzRNyygfk
(το οποίο, αν και η γενια της κόρης σου δε θα το ακουσει ποτέ μαλλον, η δικη μου το ακουγαμε όλοι τρελά τότε, γύρω στα 13-16)
Και μενα με καλυψε!
Κάτι σαν «αν χρειάζεσαι βοήθεια, εδώ είμαι εγώ». Και ναι πάρε την απόστασή σου, μην γίνεσαι ελεγκτική. Μάλλον οι βαθμοί θα πέσουν, ας το δεχτείς αυτό. Βεβαίως καμπανάκια όπως μικροπαραβατικότητα, ναρκωτικά, ελεγκτικοί σύντροφοι χρειάζονται δράση.
Δεν βλεπω τιποτα αυτοκαταστροφικο στη συμπεριφορα της
Βλεπω μια έφηβη που ζει την εφηβεια
Η επιστολή αυτή ακούγεται πολύ θαμπή, δε ξέρω πως αλλιώς να το εξηγήσω. Σαν να ξύπνησες σήμερα ή τον τελευταίο καιρό και η κόρη σου να είναι μεταμορφωμένη. Είσαι σίγουρη ότι ήσουν εκεί ενεργητικά και όχι παθητικά? Γιατί φαίνεται σαν να μην ξέρεις το παιδί σου και τους προβληματισμούς του στην ουσία, ή τουλάχιστον εδώ δεν τα απαριθμείς. Μιλάς πολύ γενικά για ένα παιδί που ζει στο σπίτι σου, και απλά μας λες, Ε νομίζω η εφηβεία τα έχει αυτά. Ναι οκ, αλλά πολλοί έφηβοι δεν υποφέρουν ντε και καλά επειδή είναι έφηβοι μόνο, πολλοί έχουν κάποιοι θέμα, πχ. η… Διαβάστε περισσότερα »
Wandering πίστεψέ με δεν “λείπει” τίποτα. Μεγάλωσα κι εγώ δυο παιδιά. Ένα “εύκολο” κι ένα “δύσκολο”. Το “δύσκολο” στην εφηβεία κυριολεκτικά μέσα σε μια μέρα, έγινε κάτι άλλο, διαφορετικό από αυτό που γνωρίζαμε μέχρι τότε. Και ναι, στη συνέχεια πέρασε μια ταραγμένη εφηβεία. “Ανήσυχη” όπως σου λένε και οι άλλες φίλες, ξεκίνα με βοήθεια ψυχολόγου. Ακόμα κι αν δεν θέλει να πάει η κόρη σου, να πας εσύ και να πάρεις κατευθύνσεις. Καλό κουράγιο! Να είσαι δίπλα της με κατανόηση και όλα καλά θα πάνε. Θα περάσει αυτή η δύσκολη περίοδος και κάποια μέρα το παιδί σου θα ισορροπήσει σε… Διαβάστε περισσότερα »
Το “δύσκολο” όμως, δε θα αντιμετωπίζει δυσκολίες και εκτός σπιτιού? Δε μπορώ να μιλήσω από τη θέση του γονέα προφανώς, εγώ μόνο από τη θέση του παιδιού που υπήρξα μπορώ να μιλήσω και πως δυστυχώς λόγω διαφόρων παραγόντων δεν υπήρχε η προσοχή και η επένδυση που χρειαζομουν. Φαντάζομαι ότι σε κάποιες καταστάσεις αυτά είναι δύσκολα να δοθούν στο βαθμό που χρειάζονται, πχ αν οι γονείς δουλεύουν δωδεκαωρα κτλ, γι’αυτό εξέφρασα την απορία μου. Καμιά φορά όσο και να προσπαθούν οι γονείς να προσφέρουν και να είναι εκεί, δυστυχώς μπορεί να μην φτάνει ή να μην είναι με το σωστό τρόπο… Διαβάστε περισσότερα »
Λέτε πολλά, αλλά μπερδεμένα. Γνωρίζετε τις παρέες της; …Κάνει παρέα με άτομα που δεν την αντιμετωπίζουν με σεβασμό… Πού το ξέρετε; Σας το είπε το κορίτσι; Το συμπεραίνετε εσείς; Πώς; Τί εννοείτε σεβασμό; …Παραμελεί το φαγητό της ή τρώει υπερβολικά; Έχετε ελέγξει αν παίρνει ναρκωτικά; Η κόρη σας δοκιμάζει τα όριά της, θέλει να πληγωθεί. Έχετε ρωτήσει τους καθηγητές, αφού λέτε ότι μιλάει επιθετικά. Τις φίλες της, δεν τις γνωρίζετε; Λέτε βαριές κουβέντες…ότι αξίζει να σωθεί… Να είστε δίπλα στο παιδί σας. Βγείτε, μιλήστε, ειλικρινά, δείξτε ενδιαφέρον για αυτά που έχει να πει. Πηγαίνετε σε θεραπευτή, εσείς, και μετά πηγαίνετε… Διαβάστε περισσότερα »