Καλησπέρα σας, παρακολουθώ εδώ και αρκετό καιρό τις δημοσιεύσεις σας εδώ και η αλήθεια είναι ότι με έχουν βοηθήσει κάποιες και άλλες όχι, αλλά όπως και να έχει βοηθάτε ο κάθε ένας, κάθε μία με τον δικό του/της τρόπο.
Θα ήθελα να θέσω έναν προβληματισμό που έχω το τελευταίο διάστημα.
Είναι όντως οι παρέες και οι φιλίες κυρίως δύσκολες στην ενήλικη ζωή ή μπορεί και εμείς οι ίδιοι λόγω δικών μας δυσκολιών, τραυμάτων (αν έχουμε) να εμποδίζουμε ασυνείδητα τον εαυτό μας να συνδεθεί; Εγώ θεωρώ πως είναι πολυσύνθετο το θέμα γιατί παίζουν αρκετά πράγματα ρόλο και πολλά αλλάζουν και κάθε λίγο καιρό αλλάζουμε και εμείς. Εγώ είμαι 27 ετών να σημειώσω.
Προσωπικά τον τελευταίο καιρό μέσω μιας δραστηριότητας που πηγαίνω προσπαθώ να ανοιχτω σε κάποια άτομα εκεί, η αλήθεια είναι πως δεν μου είναι καθόλου εύκολο γιατί εδώ και 2 χρόνια έχω συνηθίσει να είμαι μόνος μου στην καθημερινότητά κυρίως και κάπως συνήθισα, όχι ότι δεν μου αρέσει να περνάω χρόνο μόνος μου αλλά για πρώτη φορά μετά από καιρό το αισθάνθηκα μέσα μου και το πήρα απόφαση ότι ήθελα να αλλάξω και να προσπαθήσω να συνδεθώ με ανθρώπους που κάνουμε κάτι κοινό. Έχουν γίνει κάποιες συναντήσεις για καφέ και εκτός της κοινής δραστηριότητας, προσπαθώ και εγώ να μιλάω περισσότερο, αλλά γενικά θέλω να κρατάω μια ισορροπία γιατί ταυτόχρονα με κούρασε η πολύ κοινωνικότητα. Κάνω φυσικά και πράγματα για εμένα. Θεωρητικά είναι όλα μια χαρά αλλά ακόμα είμαι στην αρχή και κάποιες φορές δυσκολεύομαι ψυχολογικά γιατί εγώ έχω ανάγκη την σύνδεση και το να δημιουργήσω έστω μια φιλία αν προκύψει που φυσικά χρειάζεται χρόνο, προσπάθεια, επιμονή και αμοιβαιότητα φυσικά.
Αυτό γενικά που θέλω να πω είναι ότι θέλω και προσπαθώ επιτέλους να είμαι αισιόδοξος, πέρασα δύσκολα ως και προς άλλους τομείς και φυσικά και κάνω ψυχοθεραπεία εδώ και 2 χρόνια, δεν θέλω να δείξω υπερόπτης απλώς ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας και να ενθαρρύνω και εσάς και εμένα σε μια εποχή ατομικισμού και του εγώ και της ψηφιακής σύνδεσης να προσπαθήσουμε για το μαζί, για τις ανθρώπινες σχέσεις, να ακούμε, να είμαστε δίπλα σε όσους αγαπάμε και να προσπαθήσουμε για το καλύτερο.
Ελπίζω αυτά που είπα να βγάζουν κάπως νόημα και να μην σας είπα καμία βλακεία, ντρέπομαι λίγο γιατί είναι η πρώτη φορά που γράφω εδώ και προσπαθώ να προσέξω τι και πως γράφω. Σας εύχομαι τα καλύτερα!
ΑΠΟ ΤΟΝ – ΝΙΚΟΣ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Συμφωνώ με την Cookie Monster. Επίσης η mainstream κουλτούρα μας λέει συνέχεια να βάζουμε πρώτα εμάς, για self growth, self care, να αγάπαμε τον εαυτό μας, να βάζουμε όρια κλπ. που όλα αυτά φυσικά χρειάζονται, αλλά τα έχουμε πάρει και έχουμε τεντώσει, με αποτέλεσμα ο καθένας να είναι στον μικρόκοσμό του και να συμφωνεί με τον εαυτό του, αλλά να αδυνατεί να συνδεθεί, γιατί έχει κολλήσει στο μυαλό του ότι δεν κάνει εκπτώσεις και δεν πάει ένα βήμα πίσω για να έρθει κοντά με άλλους γιατί τότε θα προδώσει τον εαυτό του. Χρειάζεται να έχουμε τον πυρήνα μας σταθερό, αλλά… Διαβάστε περισσότερα »
Πέρα από τα προφανή (χρόνος/σκοτούρες) και τα πιο ακραία (τραύματα από προηγούμενες σχέσεις), θεωρώ ότι όσο μεγαλώνουμε αναπτύσουμε την προσωπικότητα μας και άρα τα κριτήρια για να συνάψουμε ουσιαστικές σχέσεις. Πιο νέος μιλάς για γκομενικά, ταινίες, και άντε αν πολιτικοποιηθείς για ιδεολογίες λίγο στον αέρα. Όσο μεγαλώνουμε, μπετώνουν οι αντιλήψεις και είναι δύσκολο να σχετιστείς με όποιον βρεις μπροστά σου. Δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά σίγουρα περιορίζει τις επιλογές.
γιατι εχω την αντιθετη εντυπωση? εγω μεγαλωντας νιωθω οτι γίνομαι πιο ευέλικτη. παντα πλαστελινη ήμουν, αλλά νομίζω μεγαλώντας το απολαμβανω ακομα περισσότερο. δεν ξερω πώς εξηγείται, αν εξηγείται καπως, παντως η συγκρότηση της ιδεολογιας και των αξιακων αντιληψεων δεν είμαι σίγουρη οτι ντετερμινιστικά οδηγει σε περιορισμό της ανοχης ή των ενδιαφεροντων
Νίκο η συμβουλή μου είναι αν κάποιος σου δείχνει ποιος είναι, πίστεψέ τον, μην αμφισβητείς την κρίση σου. Πρόσφατα συνειδητοποίησα (είμαι 30+) ότι μάλλον όλη μου τη ζωή βρίσκομαι σε “echo chamber” δηλαδή σε περιβάλλον (και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης) όπου έρχομαι σε επαφή μόνο με απόψεις που συμφωνούν με τις δικές μου. Οι αντίθετες φωνές αποκλειόταν κάπως μαγικά, με αποτέλεσμα οι πεποιθήσεις μου να ανακυκλώνονται και να ενισχύονται. Και ξαφνικά μπήκα σε δουλειά με άτομα που με απίστευτο παρτακισμό, που με πληγωσε βαθειά γιατί κανένας από την οικογένεια ή τους φίλους μου δεν είναι τέτοιος, έμαθα δηλαδή ότι υπάρχουν… Διαβάστε περισσότερα »
οι ανθρωποι και σημερα ειναι διπλα σε αυτους που αγαπανε
απλα δεν αγαπανε κανεναν
Θα έλεγα να πάψεις να είσαι ενοχικός και να απολογείσαι τόσο εύκολα. Δείξε δυναμισμό και αυτοπεποίθηση γιατί έτσι πρώτα αισθάνεσαι εσύ καλύτερα και έπειτα ελκύεις κόσμο γύρω σου. Προσωπικά όταν βλέπω άτομα ανασφαλή και προβληματισμένα – και πίστεψε με κάνουν μπαμ από μακρυά- δυσκολεύομαι να συνδεθώ μαζί τους γιατί μου μεταφέρουν αυτή την ενέργεια και δεν θέλω να γίνω μέρος της. Οπότε άλλαξε ψυχολόγια, ανέβασε διάθεση και όλα θα έρθουν!
Αν σου αρέσει η διασκέδαση, ξεκίνησε να παρτάρεις. Εκει να δεις πόσους φίλους θα κάνεις και θα περνάς και τέλεια.