Και τα χρόνια περάσαν και έφτασα 26!
Απ’ όταν θυμάμαι τον εαυτό μου ήθελα να φύγω από το χωριό που μεγάλωσα.
Και να, είμαι ακόμα εδώ.
Πέντε ολόκληρα χρόνια πηγαίνω σεζόν, το 2022 έκανα τη μετάβαση στη Μύκονο όπου επιτέλους ένιωσα πιο κοντά στον εαυτό μου. Αυτόν τον χειμώνα όπως και κάθε προηγούμενο είχα πλάνο να μετακομίσω Αθήνα, όμως πάντα τελευταία στιγμή έκανα σαμποτάζ στον εαυτό μου με φθηνές δικαιολογίες, μία οι τιμές στα ενοίκια, μία ότι δεν βρίσκω τη δουλειά που θέλω κτλ.
Αρκετά χρόνια σκεφτόμουν να γίνω πλήρωμα καμπίνας, έχω στείλει πολλές φορές το βιογραφικό μου σε aegean και emirates η δεύτερη με έχει καλέσει ουκ ολίγες φορές για συνέντευξη, ακόμα και τηλεφωνικώς που συνήθως δεν μπαίνουν καν στον κόπο, και δεν πήγα ούτε να προσπαθήσω από το φόβο μου. Όχι φόβο της συνέντευξης αλλά το να φύγω και να μπω στην ταλαιπωρία να φτάσω Αθήνα.
Τέλος πάντων έτυχε μια μέρα να στείλω για πλάκα το βιογραφικό μου σε μία ευρωπαϊκή αεροπορική και να σου, που μου είπαν να κάνω online interview.
Και τελικά με δέχτηκαν, με κάλεσαν να κάνω training στην Ιταλία πριν μου πουν τη βάση που θα μένω κιόλας. Δεν θυμάμαι τι δικαιολογία βρήκα και τους είπα μήπως μπορούσαν να μου αλλάξουν τοποθεσία και να με βάλουν πιο μετά.
Με έβαλαν Δανία, πάλι βρήκα δικαιολογία και τους είπα ότι αν γινεται να με μεταφέρουν για πιο μετά. Πριν 4 μέρες λοιπόν μου έστειλαν μύνημα ότι ξεκινάω training στη Γερμανία και μετά θα μείνω για τουλάχιστον 6 μήνες Δανία για δουλειά. Μου έχουν κοπεί τα πόδια, το σκέφτομαι μέρα νύχτα.
Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς φοβάμαι, ήταν κάτι που ήθελα αρκετά χρόνια και πόσο μάλλον Δανία που είναι μία πιο ανοιχτή κοινωνία.
Ακόμα προσπαθώ να τα ζυγίσω και να δω μήπως απλά πάω πάλι Μύκονο απ την άλλη θέλω τόσο πολύ να πάω Κοπεγχάγη.
Φοβάμαι που φέυγω από εδώ, που αφοίνω πίσω τη μάνα μου, το σκυλάκι μου, τους δικούς μου, τη σιγουριά του σπιτιού μου…
ΑΠΟ ΤΝ – Αλέξανδρος
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Και το plot twist ήταν στο ονομα και δεν μπορεί να εξηγήσω γιατί θεώρησα ότι το γράμμα το έγραψε νεαρή γυναίκα. Μάλλον επειδή έβλεπα τον εαυτό μου πριν 20 χρονια. Όταν ήταν να φύγω για σπουδές εξωτερικό στα 18 έτρεμα από φόβο όχι για το τι αφήνω αλλά για το τι θα βρω. Πως θα ψάξω για σπίτι, πως θα βρω που είναι το πανεπιστήμιο, τα αγγλικά μου είναι χάλια, πως θα καταλαβαίνω τους καθηγητές, πως θα τα πάω με τους συγκατοίκους, μήπως χαθώ στο αεροδρόμιο, μήπως πάρω λάθος αεροπλάνο. Ναι, άγχος τεράστιο πριν φύγω, στο ταξίδι, μετά στην καθημερινότητα.… Διαβάστε περισσότερα »
Στα 18 τέτοια ωριμότητα, εγώ μπράβο θα σου έλεγα. Εγώ την πρώτη φορά που πήγα να ζήσω εξωτερικό (και πρώτη φορά στην ζωή μου που ταξίδευα εξωτερικό γενικός) στα 25 μου, πήγα χωρίς κανένα άγχος. Ούτε που να μείνω είχα, ούτε την τοπική γλώσσα ήξερα, ούτε και κανέναν εκεί ήξερα. Μπήκα στο αεροπλάνο μες στην τρελή χαρά και ούτε που μου έιχε περάσει από το μυαλό το πως θα βρω σπίτι να μείνω, πως θα συνεννοηθώ, πως θα μετακηνηθώ κλπ. Ολοκληρωτική άγνοια κινδύνου! Σχεδόν 20 χρόνια και 5 χώρες μετά, αυτή η άγνοια κινδύνου μου λείπει!
Αλέξανδρέ μου, από όσο καταλαβαίνω, φοβάσαι πολύ να αφήσεις τον confort zone σου. Μαγική λύση δεν σου έχω δυστυχώς, αλλά αυτό που μπορώ να σου πω με βεβαιότητα, είναι ότι για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση και να μην φοβάσαι τόσο πολύ τις αλλαγές στην ζωή σου, είναι απλώς να εκτεθείς σε αυτές! Θα μου πεις καλά τα λες εσύ στα λόγια, ρώτα κι εμένα που θα το κάνω…γι’ αυτό σου είπα ότι δεν έχω μαγική λύση. Δεν είσαι, όμως, ο μοναδικός. Όλοι μας φοβηθήκαμε να αφήσουμε το confort zone μας. Κι εγώ κάτοικος εξωτερικού είμαι, που κάποια στιγμή χρειάστηκε να αφήσω… Διαβάστε περισσότερα »
Έλα Χριστέ και Παναγιά! Σαν να σου έχουν επιτέλους σερβίρει την αγαπημένη σου πάστα, για την οποία σου έτρεχαν τα σάλια επί ώρες, κι εσύ αντί να ορμήσεις κάθεσαι και την κοιτάς, και στριφογυρίζεις το πιατάκι, και παίζεις με το κουτάλι… Όρμα ρε Αλέξανδρε στην Κοπεγχάγη να δεις το φως σου! Κι αν τυχόν αλλάξεις γνώμη, δε σ’αρέσει, δε σου κάνει, θα πας αλλού, ή πίσω στο χωριό, ή στη Μύκονο, ή στο Τζιμπουτί, που λέει ο λόγος… Καλή επιτυχία και καλές πτήσεις! 🤞🍀😘
Επίσης, ήθελα να συμπληρώσω ότι αφού σε έχουν δεχτεί για την εκπαίδευση, θα σου προτείνουν και πού να μείνεις ή θα σε βοηθήσουν σε αυτό, θα έχεις ένα σημείο αναφοράς και πού να στραφείς για στήριξη γενικότερα, δεν πας στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, να ψάχνεσαι μόνος σου από το μηδέν. Εσύ ψήθηκες χρόνια στη Μύκονο, και ανησυχείς για την Κοπεγχάγη; Πίσω γατάκια Δανοί και σας έφαγα, πρέπει να λες μέσα σου 😜 Να σκέφτεσαι ότι ο συνονόματός σου ο Μέγας ο Μακεδών δεν κάθησε να κάνει μια ζωή τα μπάνια του στη Χαλκιδική, αλλά διέσχισε με τα στρατά… Διαβάστε περισσότερα »
Ζήταω προκαταβολικά συγνώμη για το σκληρό μήνυμα που θα ακολουθήσει. Για μένα δεν είναι φόβος αυτό που περιγράφεις, βόλεμα είναι… Έχεις καραβολευτεί στα σίγουρα και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα παραπέρα. Αν όλος ο κόσμος βολευόταν, δεν θα έγραφες στο ιντερνετ την ιστορία σου γιατί δεν θα υπήρχε το ιντερνετ. Ή πάρτο απόφαση και ξεβολέψου ή μείνε εδώ και μην έχεις όνειρα για κάτι άλλο. Βόλεμα και όνειρα δεν πάμε μαζί εκτός και αν το βόλεμα σου είναι το όνειρο σου οπότε πάσο.
Βόλεμα=φόβος
Το εξωτερικό δεν είναι για όλους. Σκέψου το, αν περνάς καλά εκέι που είσαι αν σε γεμίζει δεν υπάρχει πρόβλημα. Μας γράφεις ότι ούτε στην Αθήνα δεν πας για μια συνέντευξη. Μήπως κατά βάθος δεν θέλεις;
Αλεξανδρε φοβασαι το αγνωστο, το ξεβολεμα, και την εξοδο απο το μικροκοσμο σου, πιυ σε κανει να αισθάνεσαι προστατευμενος. Παρε μια ανασα και βουρ, σε περιμενει μια ολοκληρη ζωη εκει εξω. Η αρχη ειναι δυσκολη, το ξερω, σε νιωθω, αλλα θα δεις που ολα θα πανε καλα.
Όνειρα κάνουμε ολ@. Ποσ@ όμως έχουμε την ευκαιρία να τα ζήσουμε; Ακόμα και αν δεν καταλήξουν όπως φανταζόμασταν. Αν το θέλεις πραγματικά, τόλμησέ το. Αν δεν σου βγει, μπορείς να ξαναγυρίσεις στη σιγουριά του σπιτιού σου.
Εφόσον υπάρχει σταθερά μέσα σου αυτό το εσωτερικό εμπόδιο που σε κάνει να σαμποτάρεις τον εαυτό σου και να χάνεις τις ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται, σε συμβουλεύω να ζητήσεις βοήθεια από ειδικό.
Από τα γραφόμενά σου φαίνεται ότι έχεις όλα τα τυπικά προσόντα να κάνεις όμορφα και συναρπαστικά πράγματα, τα οποία μάλιστα τα διεκδικείς μέχρι ένα σημείο. Η βοήθεια που θα λάβεις θα συμβάλλει καθοριστικά ώστε να γκρεμίσεις τα δικά σου εμπόδια και να εκπληρώσεις τα όνειρά σου!
Εύχομαι γρήγορα να τα καταφέρεις!
Φοβάσαι να πας αλλά δεν ντράπηκες να διεκδικήσεις, 2 φορές κιολας, να σε βάλουν πιο μετά. Το λέω όχι σαν κριτική, αλλά επειδή μου έκανε πολλή εντύπωση αυτή η αντίθεση! Είμαι και μιλλενιαλ εγώ και όχι gen z, ίσως κι αυτό παίζει το ρόλο του 😝
Στα δικά σου τώρα, εγώ θα σου πρότεινα να πας, κι αν δε σου ταιριάζει, γυρνάς πίσω στην Ελλάδα. Άλλωστε και οι εταιρείες στην Ευρώπη σε παίρνουν πάντα δοκιμαστικά στην αρχή. Μπορεί να μη σου κάνουν αυτοί, μπορεί να μην τους κανεις εσύ. Αν δεν πας, δεν πρόκειται να το μάθεις.
Just do it…