00Αγαπητή Ρένα και αναγνώστριες,
Έχω καταγωγή από ένα χωριό και λόγω επαγγέλματος έχω αρκετές διακοπές.
Στο παρελθόν περνούσα εδώ τα καλοκαίρια μου και είχαμε και μεγάλη παρέα..με τα χρόνια όλο αυτό άλλαξε, μεγαλώσαμε, δεν ταιριάζαμε όλοι με όλους και έτσι έγιναν κάποια “πηγαδάκια” των 3-4 ατόμων. Οπότε όταν ερχόμουν κανόνιζα να δω αυτούς και να βγούμε βόλτες ή να πάμε θάλασσα.
Παρόλα αυτά μιας και παιδιά του χωριού οι περισσότεροι εντόπιζα ότι είχαν περίεργες συμπεριφορές..ήταν πολύ πιεστικοί στο να βγούμε, να τα κάνουμε όλα μαζί, δεν δέχονταν από όχι, μαζεύονταν σπίτι μου ακάλεστοι…γενικά είχε δημιουργηθεί ένα κλίμα που ένιωθα ότι δεν μπορώ να βάλω όρια.
Έτσι άρχισα σιγά σιγά να ελαττώνω τις επαφές, να έρχομαι λιγότερο κτλ. Το αποκορύφωμα ήταν πριν δύο χρόνια που κάποιος απ’την παρέα (που θεωρούσα φίλο) μου έκανε ολόκληρη ερωτική εξομολόγηση σε ένα πλαίσιο ξεμοναχιάσματος και από τότε ξέκοψα τελείως.
Στο σήμερα ενώ έχω ανάγκη να πηγαίνω στο χωριό μου φοβάμαι μην πέσω πάνω τους, μη μου γίνουν πάλι κολιτσίδα, μήπως δεν μπορώ να τους αποφύγω κτλ.
Γενικά μου κοστίζει αυτή η μοναξιά, αλλά θα ήθελα να περνάω ήρεμα τον καιρό των διακοπών μου ακόμα και μόνη με τα βιβλία μου παρά να αγχώνομαι για το πώς θα διαχειριστώ αυτήν την παρέα.
Νιώθω ότι δεν μπορώ να διεκδικήσω τον χώρο μου εδώ, να εμφανιστώ δημόσια και να μη με νοιάζει, να κυκλοφορώ χωρίς να δίνω λογαριασμό. Απλά φοβάμαι πολύ και δεν ξέρω πως να βάλω όρια.
Τι μου προτείνετε να κάνω; Δεν μπορώ να χαραμίζω τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο μου γι’αυτούς.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ανέμελη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
“Έχω έρθει λίγο να ηρεμίσω και να ξεκουραστώ απο τον χειμώνα. Να ‘στε καλά”. Αυτό.
Η λύση είναι η εξής: Θα ανταλλάξεις χωριά με άλλον που περνάει την ίδια κατάσταση με σένα. Ήδη εκφράσανε κι άλλοι ότι έχουν το ίδιο πρόβλημα. Οργανωθείτε για ανταλλαγές!
εγώ δεν έχω πρόβλημα με το χωριό καταγωγής μου, έχω κρατήσει σχέσεις με τα άτομα που θέλω ευτυχως. αλλά για όποιον ενδιαφέρεται ανταλλάσω διαμονή στο χωριό του άντρα μου με την πεθερά μου απο κάτω. Μοναδικη εμπειρία που κάθε άνθρωπος πρέπει να ζήσει, ειδικα αν γουστάρει τα extreme πράγματα 🤣🤣🤣
Τα εχουν τα χωρια αυτα. Ακαλεστοι να μπουκαρουν στο σπιτι σαν μουσαφιρηδες. Κουραστικο. Το βιωσα και εγω στην αδεια μου. Τωρα που γυρισα Αθηνα αισθανομαι τη μοναξια μεγαλυτερη. Και αυτο κουραστικο.
Αυτό που κάνεις ήδη. Απόφυγέ τους. Αν τα θέλει έτσι η ζωή, ίσως κάποτε με κάποιους τα ξαναβρείτε…
Πολύ άγχος χωρίς λόγο. Δε θα πήγαινα. Έχω ζήσει σε χωριό και είναι κλειστοφοβικά, δε μπορείς να αποφύγεις κανεναν και αν η ιδεα σου για καλές διακοπές είναι μονη με τα βιβλια, το κανεις μια χαρά και απο το σπίτι. Ή σιγα σιγα μάζεψε λεφτα για να πας στο μελλον αλλού που δε θα σε ξέρουνε και δε θα πρήζουνε.
Και στη Μάλτα μπορείς να πας με ένα βιβλίο
χαχα «το αποκορύφωμα» λες
μα για αυτούς αποτελεις πάντα ερωτικο στόχο, ενώ εσυ τους έχεις διαγράψει για κάτι τέτοιο. Όλα γίνονται για δυο πράγματα , το σεξ και το χρήμα. Αν πάψουν οι πιθανότητες για αυτά τα δυο, δεν θα σε ενοχλεί κανένας ούτε εσενα ούτε τα βιβλία σου
Έχω μια φίλη που έχει ακριβώς αυτό, μικρό χωριό σε ένα υπέροχο μέρος (πραγματικά πανεμορφο) θα ήταν κρίμα να ξαναπάει δηλ, μεγάλη παρέα στην οποία υπήρχαν και διάφοροι συγγενείς βέβαια (ξαδέρφια).
Όταν είμασταν μικρές ήταν πολύ ωραίο γιατί εκεί είχε πάντα παρέες, κανονίζανε διάφορες δραστηριότητες-ότι μπορείς να φανταστείς από επιτραπέζια μέχρι πεζοπορίες και μπάνιο σε ποτάμι.
Όσο μεγαλώναμε όμως μου φαινόταν φοβερά υπερενεργητικο και πιεστικο. Θα συμφωνήσω μαζί σου. Θα πρέπει να σπάσεις αυγά και να γίνεις “η περίεργη” που φοβάσαι.
Δεν νομίζω ότι υπάρχει άλλη λύση, εφόσον εντός παρέας υπάρχουν άτομα με διαφορετικό drive για κοινωνική αλληλεπιδραση.
Ακριβώς, να τους αποφύγεις. Μεγαλώνοντας αλλάζουμε
Είμαι από επαρχία και καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς. Γενικά η λύση είναι απλή, δεν ενημερώνεις κανέναν από την παλιά παρέα ότι έρχεσαι στην πόλη σου και αν τύχει να τους βρεις στο δρόμο και σε πιέσουν να βρεθείτε, απλά προφασισου ότι δεν ξέρεις τι θα κάνεις και ότι θα μιλήσετε για να κανονίσετε. Αν και εφόσον θελήσεις να βρεθείς μαζί τους κάνε εσύ το contact όταν και όπως θες.
Α μπράβο. Η ατάκα: “καλά.. μιλάμε αργότερα κ βλεπουμε” θα σου γίνει φωμοτυρι. Μια, δύο, τρεις, θα το πιάσουν το νόημα. Θα σε πουν περίεργη, ψωναρα, φαντασμενη. Ετοιμάσου. Κ μετα αυτό ήταν. Απλά έχε στο νου σου ότι δύσκολα στο μέλλον θα αντιστρέψεις αυτή την κατάσταση αν το θελήσεις.
Αν είναι να περνάς μόνη με τα βιβλία σου,για ποιο λόγο να πας στο χωριό ?
Δεν καταλαβαίνω…
Οι τόποι έχουν να κάνουν και με τους ανθρώπους,εάν δεν τους θέλεις,ξεκοβεις και δεν πας ξανά
αν ήταν να πας καπου , θα πήγαινες σε ένα μέρος ή έναν άνθρωπο ;
Απέφυγε τους. Ετοίμασε δικαιολογίες στο κεφάλι σου. Πάω και εγώ διακοπές στο χωριό μου και έχω τέτοια άτομα και χειρότερα μην σου πω. (Έχω μια που καυχιέται για το ότι σπούδασε ιατρική, δεν συνέχισε σε ειδικότητα, αλλά βαράει ρε παιδάκι μου το ότι ήταν άριστη στο σχολείο και ότι περασε στους πρώτους ιατρική και μπλα μπλα μπλα. Και μου πετάει και υπονοούμενα για τις δικές μου ενασχολήσεις. Ε βαριέμαι και την αποφεύγω) Μην το παίρνεις στραβά μπορεί μα κανόνισαν για διακοπές αλλου, τι ατο καλό δεμένοι για πάντα θα μείνουν;