Έμεινα έγκυος στα 40, λίγο μετά την απόλυσή μου και δεν ξέρω τι να κάνω

Αγαπητή Ρένα και κοινότητα του Αμπα,

Θέλω να σας γράψω γιατί αυτές τις μέρες βιώνω μια πολλή δύσκολη κατάσταση που δεν έχω μοιραστεί με κανέναν πέρα από τον άντρα μου.

Να σας πω οτι είμαι λίγο πριν τα 40 κι ο άντρας μου 4 χρόνια μεγαλύτερος. Εχουμε ένα 5χρονο παιδάκι και είμαστε μια αγαπημένη οικογένεια με τα πάνω και τα κάτω μας. Πριν 2 χρόνια προσπαθήσαμε για 2ο παιδάκι αλλά μετά από μήνες προσπαθειών κι ένα θέμα υγείας του άντρα μου σταματήσαμε.

Κι από τότε είμασταν αρκετά διχασμένοι για το αν είμασταν έτοιμοι για ένα δευτερο παιδάκι. Στο δια ταύτα, εγώ έχοντας ένα ορμονικό θέμα, σταμάτησα τα αντισυλληπτικά για να κάνω κάποιες εξετάσεις και είπαμε με τον άντρα μου μήπως να εκμεταλλευόμασταν αυτούς τους 2 μήνες για να κάνουμε μια τελευταία προσπάθεια για παιδί και μετά τέλος. Αυτούς του δύο μήνες λοιπόν σε μια εξέταση ρουτίνας που έκανα ο γιατρός είδε έναν μικρό όγκο που δεν του φάνηκε και τόσο καλός και με έστειλε να κάνω βιοψία (ακόμα περιμένω απότελέσματα αν και η γιατρός που την έκανε είπε οτι φαίνεται καλοήθης), μια εβδομάδα αργότερα η εταρεία που εργάζομαι τα τελευταία 12 χρόνια έκανε μαζικές απολύσεις και με πήρε κι εμένα η μπάλα και την προηγούμενη εβδομάδα έμαθα οτι είμαι έγκυος!

ΣΟΚ, εχω τόσο συναισθήματα και δεν ξέρω τι να κάνω. Η εγκυμοσύνη αν και ξέραμε οτι θα μπορούσε να συμβεί ήταν απρόσμενη λόγο των ορμονικών προβλημάτων που ίσως είχα (ηλικία, πρότερη αποτυχημένη προσπάθεια.) Το timing είναι πολύ κακό, θα είμαι άνεργη και αν κάνω κι άλλο παιδί θα μείνω τουλάχιστον ένα χρόνο εκτός αγοράς εργασίας. Ο τομέας που εργάζομαι είναι το μάρκετινγκ, είναι αρκετά ανταγωνιστικός κι ένας χρόνος εκτός αγοράς εργασίας θα ήταν λίγο καταστροφικός για την καριέρα μου.

Εχουμε ελάχιστη εώς καθόλου βοήθεια με το παιδί τώρα, με δύο δεν ξέρω πως θα τα καταφέρουμε αν ξεκινήσω μια νέα δουλειά που δεν ξέρω πως θα είναι τα ωράρια (στην παλιά δουλειά είχα καλό ωράριο και ήταν σχετικά κοντά στο σπίτι μας) δεν ξέρω τι θα κάνουμε με δύο παιδιά. Το logistic μου φαίνεται ακατόρθωτο τώρα. Και τώρα που είναι πραγματικότητα αρχισα να σκεφτομαι οτι τώρα που έχουμε βρει τα πατήματά μας με το παιδί θα ξεκινήσουμε πάλι με τα ξενύχτια, τις ρουτίνες ύπνου, πάνες, παιδικούς σταθμούς, αρρώστιες κλπ.

Από την άλλη σκέφτομαι οτι θα ήταν ωραίο να έχει η κόρη μας ένα αδερφάκι, όχι για να παίζουν τώρα αλλά για οταν θα είναι ενήλικες. Ξέρω οτι υπάρχουν αδέρφια που δεν μιλιούνται, όμως υπάρχουν και αδέρφια που στηρίζουν το ένα το άλλο και εμείς θα θέλαμε δυο παιδιά, θεωρητικά τουλάχιστον. Εχω την αίσθηση οτι δεν είμαστε έτοιμοι, οτι το θέλουμε αλλά όπως και σε μια σχέση η αγάπη και το θέλω μόνο δεν φτάνουν.

Η οικονομική ανασφάλεια με φοβίζει, το να μην δώσουμε στην κόρη μας αυτό που αξίζει. Μεγάλωσα σε φτωχή οικογένεια, είμασταν χαρούμενοι και αγαπημένοι, δεν στερηθήκαμε φαγητό όμως στερήθηκα ως παιδί άλλα πράγματα και δεν θα ήθελα το ίδιο για το παιδί μου.

Να πω εδώ οτι ζούμε στο εξωτερικό και η μόνη βοήθεια που έχουμε περιστασιακά είναι η πεθερά μου που έχει κι αυτή κάποια θέματα υγείας.

Ο άντρας μου, μου λέει οτι εκείνος θα είναι χαρούμενος είτε είμαστε 3 είτε 4, το σημαντικο για εκείνον είναι να είμαι εγώ καλά και υγιής (στην προηγούμενη εγκυμοσύνη είχα ένα σοβαρό θέμα υγείας που υπάρχει περίπτωση να επαναληφθεί αλλά είναι ελεγχόμενο). Ο άντρας μου πραγματικά με στηρίζει όμως την απόφαση πρέπει να την πάρω εγώ. Και δεν ξέρω, απ την μια νιώθω αχάριστη που ήρθε στην ζωή μας κατι που πριν 2 χρόνια το ήθελα πολύ από την άλλη όμως, τώρα που είναι τόσο απτό, δεν ξέρω αν είναι η σωστή απόφαση για την οικογένειά μας.

Ξέρω οτι ειναι μια προσωπική απόφαση αλλά δεν ξέρω πως να την πάρω

ΑΠΟ ΤΗΝ – Διχασμένη