Διάβασα μόλις την ιστορία της Κ.Σ και κάτι με έκανε να γράψω. Μαμά, μεγάλος αγώνας για να υπάρξει αυτό το σποράκι. Όλα καλά, κατά ένα μαγικό τρόπο. Και πάνω που αρχίζω να συνειδητοποιώ την έλευσή του, καρκίνος! Εκεί που το θήλαζα, εκεί πάνε όλα. Ευτυχώς, καλά. Τώρα καλά. Έμπαινα για χειρουργεία και έκλαιγα.
Για ‘μένα, για ένα κομμάτι μου που έχασα, για μία αρρώστια που δεν καταλάβαινα ότι είμαι άρρωστη. Γιατί αντί να ζω το όνειρο, ζούσα έναν εφιάλτη. Γιατί δεν ξέρω και εγώ το γιατί! Τρομακτικά ρεαλιστικές συζητήσεις με τον σύντροφό μου. Από αυτές που σε στιγματίζουν. Φοβάμαι. Φοβάμαι ότι θα ξανάρθει. Φοβάμαι, δεν ξέρω και εγώ η ίδια πλέον τι φοβάμαι. Ίσως αυτό, το ότι ποτέ τίποτα δεν θα είναι ξανά το ίδιο. Ο φόβος θα είναι πάντα εκεί. Δεν έχω αφήσει τον εαυτό μου να το διαχειριστεί. Ή έστω έτσι νομίζω. Ίσως πάλι το διαχειρίζομαι με τον δικό μου τρόπο. Άλλωστε πάντα έτσι δεν κάνω; Το μωρό, η δουλειά, η νέα πραγματικότητα. Ναι, μέσα σε όλα μου αρέσει και η δουλειά μου. Δεν θα άφηνα κανέναν να με ορίσει ως δεύτερης κατηγορίας γιατί μου έτυχε αυτό.
Και βάλε πείσμα να μη μείνει πίσω. Ο καρκίνος έγινε μέρος του «to do list» μου, μηχανισμός επιβίωσης κι αυτός.
Νομίζω με έχω χάσει και κάποιες φορές απλά θα ήθελα να ζήσω το παραμύθι, αυτό των διαφημίσεων. Εκεί που όλα είναι τέλεια, μαγικά. Και εύκολα. Κυρίως εύκολα.
Τώρα είμαι καλά. Έτσι νομίζω, τουλάχιστον. Να σας αγαπάτε και να σας προσέχετε. Και πρόληψη. Ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό για τον καθένα μας!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
