Γεια σας αγαπημένες μου,
Σας γράφω με πολύ βαριά καρδιά (όχι ότι δεν ήθελα να γράψω εδώ, κάθε άλλο, αλλά πραγματικά νιώθω την καρδιά μου βαριά και πικρή). Λυπάμαι για όσα θα γράφω κι αν θα βγάλω στεναχώρια ή μιζέρια αλλά θέλω να εκφράσω το συναίσθημά μου και να ακούσω τις απόψεις σας.
Είμαι λίγο πριν τα πρώτα -άντα και ο αδερφός μου λίγα χρόνια μικρότερος, χάσαμε τη μαμά μας πριν κάποια χρόνια. Κάτι που φάνηκε αμέσως και φαίνεται κάθε μέρα μα κάθε μέρα, είναι ότι η μαμά μας ήταν ο βράχος της οικογένειας – από κάθε άποψη. Όλα πήγαιναν ρολόι και περνούσαν από το χέρι της, αυτό αποδείχτηκε περίτρανα. Από όταν έφυγε ήρθε σταδιακά το χάος. Να ξεκαθαρίσω ότι κι εγώ κι ο αδερφός μου έχουμε φύγει από το πατρικό εδώ και χρόνια και ζούμε ο καθένας μόνος, όμως έχουμε σχέσεις με τον πατέρα μας και αρκετά πράγματα (πρακτικά και διαδικαστικά) μας συνδέουν και σε πολλά μας χρειάζεται. Δεν είναι ηλικιωμένος, είναι κάτω των 60. Έχει κληθεί να κάνει επιλογές για κληρονομικά (όχι της μητέρας μου), οικονομικά, πρακτικά κι άλλα θέματα και πραγματικά λυπάμαι που το γράφω, έχει αποδειχθεί ανεπαρκής. Έχουμε προσπαθήσει να συμβουλεύσουμε αλλά είναι ξεροκέφαλος και κάνει τρύπες στο νερό, με αποτέλεσμα αυτό να φέρνει άγχος, στεναχώρια, συγκρούσεις, κούραση και έξοδα.
Επιστρέφω σε αυτό που έλεγα ότι όσο ζούσε η μαμά μου όλα ήταν ρόδινα. Ζούσαμε σε μία ποιότητα, ήμουν φοιτήτρια τότε δεν εργαζόμουν αλλά θυμάμαι ότι είχαμε τα χαρτζιλίκια μας και δεν μας έλειπε τίποτα. Τώρα είμαστε ανεξάρτητοι δεν περιμένω από τον πατέρα μου να με χαρτζιλικώνει φυσικά, αλλά με πιάνει μια πίκρα. Δεν είχα μάθει να ζω έτσι, μες στο ζόρι και την ταλαιπωρία. Δεν μιλάω για τρελά λούσα και πολυτέλειες, μην πέσετε να με φάτε, μιλάω για μια κανονική άνετη ζωή που κάναμε όλη η οικογένεια.
Στο σήμερα εγώ ας τα λέμε καλά γιατί έχω έναν καλούτσικο μισθό (που βγαίνει με αίμα βέβαια και πολύ άγχος) και συγκατοικώ κιόλας, ο αδερφός μου κάνει 2 δουλειές ρε παιδιά και βάζει στην άκρη γιατί θέλει να κάνει κάτι δικό του μελλοντικά, αλλά ζορίζεται τρομερά, δε θέλω να μπω σε λεπτομέρειες αλλά τον βλέπω και στεναχωριέμαι. Βλέπω άλλα παιδιά στην ηλικία μας οι γονείς τους αγοράζουν σπίτια, αυτοκίνητα, τους ανοίγουν μια δουλειά, κι εμείς κυνηγάμε τον πατέρα μας να μην τα θαλασσώσει κι άλλο και βρεθούμε και μπλεγμένοι. Περιμένει από εμάς αλλά δεν έχει και πολλά να δώσει.
Με πιάνει μια αδικία και μια στεναχώρια. Βλέπω τον αδερφό μου να παλεύει με μια καθημερινότητα πολύ δύσκολη, κοπιαστική, και παράλληλα να είναι εκεί για όλους, και σκέφτομαι ότι αν η μαμά μου ζούσε δεν θα επέτρεπε να τραβάμε τέτοια ταλαιπωρία. Θα φρόντιζε ο αδερφός μου να νοικιάσει ένα καλύτερο σπίτι, εγώ να έχω ένα καλύτερο αυτοκίνητο κι όχι ένα που ψοφολογάει κάθε μέρα. Όχι ότι θα μας αγόραζε το Penthouse και το Lexus αλλά ρε παιδιά μια στήριξη από τον γονιό, μου λείπει αυτό το πράγμα. Έχουμε μόνο ο ένας τον άλλον με τον αδερφό μου. Έχω αρχίσει να υποψιάζομαι και να κάνω άσχημες σκέψεις, ότι ο πατέρας μου ξοδεύει πολύ. Για τζόγους, γυναίκες, ναρκωτικά τα αποκλείουμε, δεν είναι τέτοιος με τίποτα. Αλλά ξοδεύει σε ρούχα, σε διακοπές και καλά κάνει, αλλά σα να μην του πηγαίνει το μυαλό να βοηθήσει λίγο γιατί όπως το έχουμε συζητήσει και εδώ αρκετές φορές η κατάσταση με την εργασία, το στεγαστικό και τους μισθούς είναι πολύ δύσκολη.
Πριν κάποια χρόνια είχα μείνει άνεργη για μήνες και δεν με ρώτησε ποτέ (ο πατέρας μου) πώς τα βγάζω πέρα, αν θέλω μια βοήθεια, τίποτα απολύτως. Στο ίδιο διάστημα είχε χαλάσει πάλι το αυτοκινητάκι μου και ήθελε 1000 ευρώ να φτιαχτεί τα οποία είχα ζητήσει σαν δανεικά και αρνήθηκε. Δεν είναι φτωχός, έχει μια κανονική οικονομική κατάσταση.
Δεν είναι το πρόβλημά μου τα λεφτά, είναι η στήριξη που είναι ανύπαρκτη, δεν υπάρχει θέληση να βοηθήσει, ειδικά σε σύγκριση με τους γονείς των φίλων που συνδράμουν και βοηθάνε να μην ταλαιπωρούνται τα παιδιά τους. Νιώθω λες και είμαστε παρίες.
Δεν ξέρω πού θέλω να καταλήξω, αλλά πραγματικά έχω πίκρα και λύπη. Θα ήθελα να ακούσω τις απόψεις και τις συμβουλές σας ή αν έχετε κι εσείς τέτοια ζητήματα με γονείς.
Πολλά φιλιά
ΑΠΟ ΤΗΝ – Charis
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
δεν υπάρχει συμβουλή…σου κλήρωσε αυτός ο πατέρας.
θα στηριχθείς μόνο στα δικά σου πόδια..και θα είσαι δίπλα στον αδερφό σου.
για τα κληρονομικά,μιληστε με δικηγόρο.Αν είχε περιουσία η μητέρα σου είναι κρίμα να φαγωθεί μόνο από τον πατέρα σας.Εχετε και εσείς δικαίωμα.
Ποιά είναι αυτά τα παιδιά που οι γονείς σήμερα τους ανοίγουν μαγαζιά,τους αγοράζουν σπίτια,αμάξια?
Με την φτωχοποίηση που υπάρχει δεν είναι αυτή ενδεικτική εικόνα.
Στο δια ταύτα θα χρησιμοποιήσω μια έκφραση λαϊκή αλλά μαγική,”τα σπίτια ορφανεύουν απο μάνα”.
Ο πατέρας σας πολλά μπορεί αλλά το επικρατέστερο να ξαναέφτιαξε την ζωή του.
Ό σταρχιδισμός είναι ανδρικό προνόμιο,αποδεχτείτε το γεγονός κοιτάξτε αν μπορείτε να διασφαλίσετε την οικογενειακή περιουσία αν υπάρχει και τέλος.
Δεν είναι όλες οι οικογένειες όπως νομίζεις, γι’αυτό μη σε πιάνει το παράπονο. Υπάρχουν λογής λογής προβλήματα. Εμένα οι δικοί μου γονείς μου έπαιρναν κανονικά στην αρχή όλο το μισθό, κι ύστερα μεγάλο μέρος του, και στο τέλος, επειδή δεν συμβιβαζομουν με τη θρησκοληψία και την καταπίεση τους, με πετάξανε χωρίς δεκάρα, όχι σπίτια και αυτοκίνητα, αλλά ούτε σεντ. Και τα έδωσαν όλα στον αδερφό μου που δεν τους έχει δώσει ποτέ δεκάρα, αλλά αντιθέτως τους έχει ξεζουμισει. Οπότε μην τα σκέφτεσαι αυτά, το σημαντικό είναι να είμαστε δυνατές και να στεκόμαστε μόνες μας στα πόδια μας. Μόνη σου θα… Διαβάστε περισσότερα »
Μου θύμησες που όταν πέθανε η μάνα μου έψαχνα τα χρυσαφικά μου που είχα αφησει στο πατρικό και έμαθα οτι πουλήθηκαν για να καλύψουν ανάγκες του αδερφού μου.
Σκληρές σκέψεις αλλά αληθινές.
Έχεις τον αδερφό σου όμως και μη το θεωρείς δεδομένο. Όπως άλλοι γονείς δίνουν απλόχερα, έτσι υπάρχουν και αδέρφια που σκοτώνονται για τα κληρονομικά, δε μιλιούνται, έχουν κακές σχέσεις κτλ. Δυστυχώς δε μπορείς να κάνεις και πολλά. Κάποια στιγμή απλά θα αποβάλεις όποια σκέψη για βοήθεια από αυτόν.
Να σου πω ότι καταλαβαίνω απόλυτα πως νιώθεις. Αλλά μην νομίζεις… σιγά σιγά, όσο σου ανοίγονται άλλοι άνθρωποι, θα καταλάβεις πόσοι είναι στην ίδια θέση. Είναι κομμάτι της ενηλικιώσης να φας στα μούτρα τα ελαττώματα των γονιών σου. Φυσικά κάποιοι είναι πιο τυχεροί αλλά και εσύ τυχερή είσαι που υπάρχει ο αδερφός σου, είναι καλά, και έχετε αυτή τη σχέση. Καλά κάνεις και τα βγάζεις από μέσα σου.
Σε καταλαβαίνω, ζούμε και στην Ελλάδα των δύο ταχυτήτων, της απουσίας κράτους και της αναγκαστικής βοήθειας από οικογένεια αν θέλεις να πετύχεις κάτι. Ξέρω πως είναι να βλέπεις άλλους να ξεκινάνε με άνεση, με γραφεία , ιατρεία, που φυσικά πληρώνουν οι γονείς στην αρχή και για αρκετά χρόνια, γιατί αλλιώς πως; Άσε τον εφκα – φόρο. Είμαι δικηγόρος, μετά από επιμονη των γονιών να γίνω, που όμως όταν έμαθαν ότι υπάρχει εφκα (πρώην νομικών ) την έτζασαν, με αποτέλεσμα να μη γίνεται εγώ να μπορώ να πληρώσω αν και σκιζομουν σε δικηγορικό γραφείο όπου η αμοιβή (όχι μισθός, έχει σημασία)… Διαβάστε περισσότερα »
Κοπέλα μου ακούγεσαι πολύ άξια κι εσύ κι ο αδερφός σου. Ήρθαν τα πάνω κάτω με το θάνατο της μανούλας. Ήταν ο βράχος, όπως λες, που στήριζε την οικογένεια. Έχετε στηριχτεί από νωρίς στα δικά σας πόδια, εσύ κι ο αδερφός σου, αυτό είναι πολύ θετικό. Σου λείπει αυτό το στήριγμα, έχεις δίκιο. Δεν το έχουν όλοι. Πολλοί έχουν πολύ χειρότερες εμπειρίες από γονείς. Ο πατέρας σου είναι αρκετά νέος, θα εργάζεται. Γνωρίζεις αν έχει κάτι νέο στη ζωή του; Αυτό, που λες, για δημιουργία χρεών κι έξοδα, δυστυχώς δε μπορείς να το ελέγξεις. Οι δυσκολίες είναι μέσα στη ζωή.… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι πολύ για την απώλεια της μητέρας σου. Δεν ξέρω όμως πόσοι είναι οι γνωστοί σου που έχουν την οικονομική δυνατότητα να παίρνουν σπίτια, αυτοκίνητα και να ανοίγουν επιχειρήσεις στα παιδιά τους, αλλά στο δικό μου περιβάλλον οι περιπτώσεις αυτές είναι ελαχιστότατες. Ούτε έχουν όλοι οι γονείς τη δυνατότητα να στηρίξουν οικονομικά τα παιδιά τους στην ενήλικη ζωή τους (π.χ. τα αδέρφια μου κι εγώ κάναμε μεταπτυχιακά ενώ δουλεύαμε παράλληλα, καθώς οι γονείς μας δεν μπορούσαν να μας βοηθήσουν σε αυτό). Σε κάθε περίπτωση η πραγματικότητα με τον πατέρα σου είναι αυτή που είναι, όμως είναι πάρα πολύ σημαντικό το… Διαβάστε περισσότερα »
Charis μου, Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνδρες δεν θα δώσουν αν δεν ζητήσεις. Δυστυχώς σε αυτούς συγκαταλέγονται πολλοί πατεράδες. Εσύ ζήτησες από τον πατέρα σου μια μικρή βοήθεια για το αυτοκίνητο και αρνήθηκε. Λυπάμαι πραγματικά διότι σε κανέναν δεν αξίζει αυτό. Δεν ξέρω αν θα αλλάξει η στάση του πατέρα σας και αυτό πρέπει να το αποδεχτείτε μέσα σας. Σκληρό αλλά λυτρωτικό για εσένα και τον αδελφό σου. Τον σύζυγο μου τον βοήθησε πολύ όταν στα 20-22 του αποφάσισε να ξεγράψει την όποια οικονομική στήριξη από τον πάμπλουτο πατέρα του. Φυσικά υπάρχουν πρακτικά θέματα που μπορεί να σας βοηθήσουν.… Διαβάστε περισσότερα »
Τι να πω τώρα, καλώς ήρθες στην ενήλικη ζωή; Κάτι τέτοιο νιώθω από όλο το γράμμα σου, από αυτά που αναπωλείς και από αυτά που ζηλεύεις στους άλλους, ότι ήσουν προστατευμένη και προσγειώθηκες απότομα. Δυστυχώς η μαμά σας έφυγε και λίγο με ξένισε που το μόνο που λες γι αυτήν είναι ότι όταν ήταν εν ζωή όλα πήγαιναν ρολόι. Απλήρωτη γυναικεία εργασία βέβαια, να τα λέμε κι αυτά. Στο δια ταύτα, σιγουρέψου ότι από κληρονομικά είναι όλα τακτοποιημένα από τη μεριά της μητέρας σου, ότι έχεις ό,τι δικαιούσαι κι εσύ και ο αδερφός σου, εφόσον ο πατέρας σου δείχνει σπάταλες… Διαβάστε περισσότερα »