Αγαπητό αμπα και αμποπαρεα, βιωνω στα 34 μου επαγγελματική απογοήτευση και βρίσκομαι σε αδιέξοδο.
Εξηγώ : Σπουδασα στα 25 μου περίπου μαγειρικη και από τότε εως και τώρα είμαι στις κουζίνες. Εχω μετά από τόσα χρόνια αρκετή εμπειρία και γνώση πανω στο αντικείμενο μπορώ να πω .
Πριν από έναν χρόνο πήρα την απόφαση να συμμετάσχω σε γνωστό τηλεοπτικό μαγειρικό ριάλιτι στο οποίο μπήκα κατ ευθειαν. Καθησα κάπου 2 μισή μήνες όλους μαζι και αποχωρησα αρκετά πιο νωρίς από ότι περίμενα για τις ικανότητες μου καθώς εκεί μέσα δεν πέρασα καθόλου καλά ( αυτό όμως είναι ένα άλλο μεγάλο κεφάλαιο) και μπορώ να πω πως βίωσα κ μια μικρή κατάθλιψη λόγω του ανταγωνισμου, της έντασης και της πίεσης από την παραγωγή.
Βγαίνοντας από εκεί, πιστευα πως η πορεια μου στον τομέα αυτόν θα εξελισσόταν προς το καλυτερο, με την έννοια πιο ανοιχτές πορτες, προτασεις για δουλειές με καλυτερα χρήματα κ.ο.κ… Αμ δε όμως που συνέβει αυτό… Αντιθέτως δεν με αναγνωρίζει κανένας! Σχεδόν από όλους ακουω ότι δεν βλέπουν τηλεόραση και δεν με θυμουνται ποια είμαι… Στον χώρο της κουζινας κ της εστίασης τώρα όλο αυτό…
Εν πάση περίπτωση, εγώ κ από πριν τον διαγωνισμό αυτόν είχα φτάσει σε ένα ψυχολογικό αδιέξοδο με τις δουλειές στην εστίαση . Πολλές οι ώρες, τα λεφτά οκ αλλά στη ζυγαριά με τα υπόλοιπα θεματα όχι οκ. Δώρα δεν έχω πάρει σχεδόν ποτε, ένσημα σχεδόν πάντα μισά. Απλώς λίγο πιο καλός ο μισθός από τον βασικό και τίποτε άλλο, που όμως για να βγει πρεπει να σου βγει το λάδι.
Οι λόγοι γνωστοί. Εντασεις, φωνές, πιεση , βάρη, πολλες ώρες. Όλα αυτά μου δημιουργησαν μια βαριά πλεον διάθεση έως κ σχεδόν πλεον φόβο να πάω στη δουλειά. Του στυλ ωχ τι θα ακουσω παλι, ωχ ποση δουλειά παλι έχω να βγάλω μόνη μου, ωχ παλι ο σεφ μου θα κάθεται κ εγώ θα τρέχω ( πολυ συχνό φαινόμενο) η παλι θα φωνάζει κ ποιος τον ακουει και τα σχετικά.
Εγώ κάπου με όλο αυτό ήρθα κ μπουκωσα. Συν τις συχνές απογοητευσεις του στυλ ότι δεν αισθάνομαι ότι έχει αναγνωριστεί αρκετές φορές η συνησφορα μου και η εργατικότητα μου. Κανείς 10 καλά κ μόλις κανεις ένα λάθος σε βγάζουν όλο λάθος. Αυτό παθαίνω εγώ επί σχεδόν 10 χρόνια τώρα. Συνήθως αυτό που γίνεται στο τέλος είναι εγώ που τρέχω για όλους κ για όλα μόλις πλεον έχω κουραστει κ είτε ζητήσω κάτι ( μια άδεια πχ , η μια αυξηση, η λίγη παραπανω βοήθεια) ειτε εμφανιζεται καποιος με λιγότερες απαιτήσεις κ τελικά με αντικαθιστά ( συνήθως εγώ δηλώνω παραίτηση γτ πλεον κουράζομαι κ δεν έχω άλλες δυνάμεις να δώσω κάτι άλλο) . Ειτε κάποιος που δεν μιλάει πολυ κ γλυφει περιμένει στην γωνία ποτε εγώ θα γκρινιαξω η θα ζητήσω κάτι με έντονο υφος κ παλι βρίσκομαι εγώ σέντρα κ αυτός μέσα στη θέση μου. Συνήθως με λιγότερες ικανότητες κ γνώσεις αλλά οκ αυτό δεν θα το κρίνω εγώ.
Θέλω λοιπόν να καταλήξω ότι στα 34 μου πλεον πήρα την απόφαση να φυγω απο την κουζίνα, απλά επειδή δεν έχω καποιο άλλο πτυχιο η γνώση πιστοποιημένη, είπα να πάω να δοκιμάσω την τυχη μου σε κάτι κοντινό που είναι μάνατζερ κουζινας σε γνωστή αλυσίδα με μπέργκερ. Πάω λοιπον εκεί για εκπαίδευση, ειμαι τώρα 2 βδομάδες, κ πάλι δεν περνάω καλά!
Τα καθήκοντα πολλα, οι βαρδιες 10 ώρες τις πιο πολλες φορες, οι συνθήκες όχι φουλ οκ ( δουλευω μες το κρυο κ ουτε μια σομπα δεν μας έχουν για λόγους οικονομίας) , τα βράδια κλείνουμε πολυ αργά για εστίαση ( 2 μισή τη νυχτα φευγουμε από το κατάστημα) , η πιεση μεγάλη όταν έχει όγκο από παραγγελιες ( καθυστερήσεις στις παραδόσεις, λάθη, παραπονα κ μετα πιεση από τους από πάνω γτ συνέβησαν όλα αυτά)
Αφου λοιπόν σας ζάλισα με την επαγγελματική μου πορεια έως τώρα, θέλω να καταλήξω στο ότι, τι στο καλό να κάνω, που να παω να δουλέψω να ηρεμήσει το κεφάλι μου λίγο? Ολες οι δουλειές έτσι είναι? Έχω πολυ άγχος λόγω φόβου ότι θα χω βαρδιες του τρόμου κ με ποναει το στομάχι μου, συνεχεια ενώ δουλευω βουρκώνουν τα μάτια μου, με πιάνει απελπισία όταν αισθάνομαι ότι η δουλειά δεν βγαίνει ( ενώ δεν φταίω εγώ κ το ξερω), μιλαω απότομα όταν πιέζομαι σε όποιον μου λέει κάτι και γενικά καμια υπομονή κ καμια δυνατότητα διαχείρησης κρίσεων πλεον .
Αναρωτιέμαι πως μπορεί να λυθεί αυτό το θέμα κ να μην είμαι κάθε μέρα με νευρα κ τόσο χάλια. Ειμαι φουλ απαισιοδοξη πιστευω οτι δεν θα βρεθεί κάποια λυση για, εμένα. Άλλη δουλεια δεν ξέρω να κάνω κ από τις κοινές κ απλές ( πχ πωλήτρια) οι μισθοί ειναι τραγικά χαμηλοί κ δεν μου φτάνουν τα χρήματα για να ζησω. Βοήθεια από γονεις μηδέν. Ίσα ίσα εγώ βοηθάω.
Το μόνο που βλέπω σαν ελπίδα αλλά όχι τώρα ακόμη για πιο μέλλον, είναι να κάνω κάτι με αισθητική ( βλεφαρίδες, φρυδια, νυχια) κλπ γτ βλέπω όλες εκει το χουν ρίξει κ βγάζουν πολλα λεφτά.
Για τώρα όμως ώστε να την παλεψω τι να κάνω? Σας παρακαλώ καμια συμβουλή για να την βγάλω. Ευχαριστώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελεονώρα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εχεις σκεφτεί το εξωτερικό;
Στη Γαλλία για παράδειγμα, ψάχνουν σαν παλαβοί.
Και εκεί, όπως διαβάζω, υπάρχουν πολλά παράπονα από τους εργαζόμενους, αλλά ενδεχομένως, οι “κακές εργασιακές συνθήκες” σε μια σοβαρή χώρα να είναι σχετικά ανεκτές για άτομο που προέρχεται από τα ελληνικά εργασιακά κάτεργα.
Χωρις να είμαι κ βέβαιη φοβάμαι οτι δεν είναι… ενας συντροφός μου ήταν μάγειρας σε καλά εστιατόρια (Γερμανία) κ χτυπούσαν έως 13ωρα. Ο ιδιος δε, ειχε δηλώσει οτι παθαίνει κρίσεις επιληψίας αλλά δεν πτωουσε κανέναν αυτό- ούτε στη λεκτική κακοποίηση, την πιεση χρόνου, καταμερισμό εργασίας, τήρηση ωραρίων, ΤΙΠΟΤΑ. Ώσπου έπεσε και του γύρισαν τα μάτια κ μελανιασε κ τα έπαιξαν. 😨 αλλά παλι άλλαξαν αυτόν όχι τη νοοτροπία τους.
13 ώρες; Καλά ήταν, πολύ λάιτ.
Ε όχι δεν είναι καλύτερα για αυτό ψάχνουν σαν παλαβοί, γιατί κανένας δε δέχεται να πάει. Επίσης χαλιά είναι και σε ΗΒ, Βέλγιο και Ελβετία. Χαλιά είναι και Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία, και ακόμη χειρότερα Αμερική. Νομίζω από αυτές τις χώρες έχω πληροφορίες από μέσα, δεν μου έρχεται καμία άλλη.
Α και Ολλανδία είναι χάλια.
Λοιπόν μια από τις τρεις μου καριέρες (η 2η) 😛 ήταν σεφ για περίπου 9 χρόνια, ξεκίνησα λόγο κρίσης, και είναι και ο λόγος που έπαιρνα αντικαταθλιπτικά. Το έκανα καλά βέβαια. Ήμουν σε μέρη με μισελεν πάντα και τα τελευταία χρόνια το μενού σε μεγάλο βαθμό δικό μου. Πρέπει να πάω στην καινούρια μου δουλειά τώρα αλλά θα επανέλθω το βράδυ με λεπτομέρειες. Πάντως βρε καλή μου δυσκολεύομαι να πιστέψω που λες ότι πηγές σε ριάλιτι και σου κάνει εντύπωση ότι σου λένε στη δουλειά ότι δε σε θυμούνται. Δηλαδή όταν εσύ δούλευες κανονικά, είχες χρόνο να βλέπεις τηλεόραση και… Διαβάστε περισσότερα »
Συνήθως ο κόσμος θυμάται αυτούς που έκαναν την περισσότερη φασαρία πχ Κατερίνα (η οποία έγινε viral όταν είπε ότι “είναι ηλιθιοι όλοι εδώ μέσα, γελάω με την ηλιθιότητα που επικρατεί σ αυτό το σπίτι και το χαμηλό το επίπεδο”), Μπόμπαινας, Γεωργία (στο φετινό Masterchef, έχει σχολιάσει όλους του παίκτες του σπιτιού με όχι τόσο κολακευτικά λόγια, έχει ανοιχτά μέτωπα με τους περισσότερους). Γι αυτό άλλωστε λέγεται reality, δεν ειναι καθαρά μαγειρικός διαγωνισμός
Λοιπόν ακολουθεί δοκίμιο. Θα προσπαθήσω να δημιουργήσω μια αναλογία με τον αθλητισμό του τι σημαίνει να δουλεύεις στην κουζίνα και πόσο απέχει κουζίνα από κουζίνα. Ας πούμε, ότι αυτοί που έχουν μπει μόνο ως πελάτες σε εστιατόριο είναι αυτοί που βλέπουν τον αγώνα από το σπίτι. Αυτοί που δουλεύουν σε καφενεία, σε ταβέρνες κλπ, είναι αυτοί που βγαίνουν να τρέξουν στο πάρκο 1-3 φορές την εβδομάδα, αυτοί που δουλεύουν σε εστιατόρια είναι αυτοί που παίζουν επαγγελματικά σε εθνικό επίπεδο, αυτοί που δουλεύουν fine dinning είναι αυτοί που παίρνουν μέρος και σε αγώνες του εξωτερικού, αυτοί που μπαίνουν στην σφαίρα των… Διαβάστε περισσότερα »
https://codefirstgirls.com/
Ο οργανισμός που έλεγα. Δεν νομίζω ότι έχουν θέσεις για Ελλάδα, είναι κυρίως για Βρετανία αλλά καμία φορά έχουν θέσεις για άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σίγουρα έχω δει για Πολωνία και Ελβετία. Όλο το πρόγραμμα είναι remote, αλλά επειδή για να πληρώνουν τους εργαζόμενους τους και τους δασκάλους, βασίζονται στο να χρεώσουν του εργοδότες των κοριτσιών που εκπαιδεύουν, δεν βγαίνουν να εκπαιδεύουν άτομα από χώρες που δεν μπορούν να τους βρουν δουλειά. Αν κάποια είναι Βρετανία πάντως και ενδιαφέρεται…
Μότο τους “Give women the (un)/fair advantage”.
Α, εκπαιδεύουν γυναίκες, ομοφυλόφιλους και non binary.
Εγώ προν δώσω κατατακτηριες ξεκίνησα προγραμματισμό από δωρεάν μαθήματα στο διαδίκτυο, μετα αγόρασα και 2-3 στο udemy. Είχα προτάσεις για δουλειά πριν καν μπω στη σχολή αλλά μόνο remote μπορουσα γιατι οι περισσότερες εταιρίες είναι στις μεγάλες πόλεις. Επειδή έχω εμπειρία εστιαση θυμάμαι το χαμό που γινόταν στις κουζίνες με τους σεφ και ενώ κάποια στιγμή το σκεφτόμουν να παω για μαγειρική κατευθείαν η σκεψη έφευγε αμέσως.
Το επάγγελμα που διάλεξες είναι πάρα πολύ δύσκολο και άκρως επικίνδυνο για την ψυχική (και όχι μόνο) υγεία. Έχω αρκετούς φίλους, πλέον μεγάλους και φτασμένους σεφ, που την βγάζουνε (από τα πρώτα χρόνια της καριέρας τους) με χαπια και τα νεύρα τους είναι μονίμος σπασμένα. Σίγουρα δεν είναι για όλους αυτή η δουλειά και δεν αντέχουν και όλοι. Αν βλέπεις ότι δεν μπορείς να το διαχειριστείς σίγουρα θα πρέπει να βρεις κάτι άλλο να κάνεις. Η μόνη λύση που μπορώ να σκεφτώ, μακρυά από κουζίνες, είναι να μάθεις κάποια άλλη τέχνη (όπως το σκέφτεσαι κι εσύ) ή να σπουδάσεις κάτι… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί δεν κάνεις κάτι δικό σου; Δεν αναφέρομαι σε μαγαζί μιας και δεν θα έχεις το κεφάλαιο εκτός αν πείσεις κάποιον να το χρηματοδοτήσει. Θα μπορούσες όμως είτε να διοργάνωνες δείπνα με εισιτήριο μέσω Meetup (αν και δεν ξέρω πόσο θα πετύχαινε στην Ελλάδα), ειτε να είσαι προσωπικός σεφ σε κάποιον πλούσιο, είτε να προσφέρεις σε 10 πελάτες, σπιτικό φαγητό ή πιο εκλεπτυσμένο ή να εστιαστείς σε διατροφικό niche πχ γεύματα χαμηλών θερμίδων, ή για αθλητές κλπ. Θα μπορούσες επίσης να ξεκινήσεις catering, είτε καμιά καντίνα που είναι πιο φθηνή από εστιατόριο. Υπάρχουν τόσα πολλά παραπλήσια πράγματα που μπορείς να… Διαβάστε περισσότερα »
Νομίζεις ότι είναι πολλοί οι μη άνεργοι ή οι μη άεργοι κάτω των 60 που παρακολουθούν τακτικά τηλεόραση και θα παθιαστούν με κάποιο παίκτη από τα ριάλιτι;
Αυτό. Ειδικά στην εστίαση δεν προλαβαίνεις να πιεις νερό οχι να δεις ριαλιτυ. Είχα δει παλιά 2-3 επεισόδια επειδη ήταν μια γνωστή μου, δε θυμάμαι κανέναν παίχτη.
Φιλενάδα, την κατάσταση ακριβώς που περιγράφεις την έζησα μια 5ετια πριν…….. Μάγειρας 15 χρόνια (στον τουρισμό κυριως) , εργατικός, φιλότιμος, αδικημένος. Μισά τα ένσημα, πολλή δουλειά, αναγνωρισιμοτητα και εξέλιξη μηδέν! Κορονοϊος, ανεργία και αλλαγη πορείας….. εργάτης στη βιομηχανία, ανειδίκευτος εργάτης σε εργοστάσιο, από την αρχή πάλι στα 36 μου, 3 χρόνια μετά, είμαι άλλος άνθρωπος. Δες το σοβαρά αυτό που σου γράφουν καποιοι για ”αλλαγή κατεύθυνσης”………. Ξέρεις από ότι φαίνεται τι σημαίνει δουλεια-εργασια. Θα σου φανεί νηπιαγωγείο μια δουλειά σαν τη δική μου…….Είσαι στα χαμένα τώρα, το ξέρω, και μπορεί να πάρει λίγο καιρό να βρεις την ευκαιρία να ανασάνεις… Διαβάστε περισσότερα »
Δούλεψα 5 χρόνια εστιαση σε διάφορα ποστα κι άλλα 3 αργότερα (λιγες ωρες τη μέρα) στο μαγαζί της πεθεράς μου. Ήμουν αρκετά καλή στην κουζίνα αλλά θυμάμαι τι γινόταν η πίεση πολύ μεγάλη οι χριστοπαναγιες πήγαιναν βροχή και οι μαγειρες και οι βοηθοί την έβγαζαν με χάπια κι αλκοόλ. Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο δύσκολο πόστο. Βλέπω τον άντρα μου σε εργοτάξιο ηλεκτρολόγος και μηχανολόγος, μπορεί να κουράζεται πολύ σωματικά αλλά τελειώνοντας τη δουλειά δεν εχει άγχος για τιποτα, ο μισθός τα ένσημα κλπ όλα κανονικά στην ώρα τους.
Έχω τραβήξει ζόρια σε άλλες δουλειές όμως, ραδιόφωνο, ΜΜΕ και θέατρο. Οπότε λίγο πολύ όλοι οι χώροι τα έχουν αυτά. Αυτά που έγραψες μου θύμισες τη δική μου πορεία στους δικούς μου τομείς. Είμαι 35+. Στο κομμάτι της αισθητικής. Παν πολλές αλλά αν δεν σου αρέσει δεν θα είναι πεταμένα λεφτά; Προτείνω να παρακολουθήσεις πρώτα βίντεο στο YouTube ή όπου αλλού θες σχετικά μαθήματα, ούτως ώστε να δεις αν σου κάνει μην απογοητευτείς πάλι. Θα είναι και κορεσμένο με τόσες κοπέλες, δεν ξέρω. Πάντως φίλη που τελείωσε νύχια τα παράτησε διότι 2-3 πελάτισσες είχε και είναι σε καφέ. Τώρα την… Διαβάστε περισσότερα »
Έλεονωρα, δεν ξερω πως θέλεις τη ζωη σου αλλά εχω δουλέψει βοηθητικά σε κουζίνες σε οικοκοινότητες κ ειδικά στην Ελβετία κάποιοι έκαναν τη σεζόν τους και έφευγαν. Υπάρχει πιο χαλαρο κλίμα από τα εστιατόρια αλλά κ παλι όλοι οι μάγειρες κάτι έβρισκαν βα παραπονεθούν. Ποτέ όμως κανένας δεν ασκούσε επάνω τους λεκτική βία ή παραβίαση ωραρίων ή να μην κολλούσαν ένσημα κλπ. Αν εχεις γνωση ξένων γλωσσών μπορείς ίσως να παρακολουθείς τις αγγελίες που ίσως δημοσιεύουν τέτοιου είδους οργανώσεις (ας το πούμε). Αλλιώς ίσως bistro να σου ταίριαζαν πιο πολύ (;) ή μέρη που έχουν ethical base. Δεν είναι όλα… Διαβάστε περισσότερα »
Η δουλειά στις κουζίνες αλλα και στο χώρο του φαγητού γενικά είναι πολύ σκληρή και δύσκολη, έχει πολύ μπουλινγκ και δεν το αντέχουν όλοι. Αυτό που μου κάνει εντύπωση όμως είναι που πέρασαν 10 χρόνια για να το αντιληφθεις πως δεν κάνει για,σένα. Στα πρώτα ήδη χρόνια δεν το ειδες; Περίμενες κάτι να αλλάξει ή νόμιζες πως φταίει ο εργοδότης; Επίσης, σε αυτά τα ριαλιτι είναι γνωστό πως μονοι όσοι φτάνουν στο τελικό ή ξεκατινιαζονται πολύ μπορεί και να γινουν διάσημοι και να έχουν ευκαιρίες. Κι αυτο παίζεται. Στους 2μιση μήνες που έμεινες λίγο δύσκολο να σου ανοίξουν όλες οι… Διαβάστε περισσότερα »