Γεια χαρά!!!
Με τη σχέση μου συγκατοικούμε, είμαστε αγαπημένοι, τα πάμε μια χαρά και έχουμε βρει τους ρυθμούς μας.
Αυτό που με προβληματίζει κάπως είναι η μαμά του, που είναι περίεργος και πικρόχολος άνθρωπος. Κάθε φορά που γυρνάει από συνάντηση μαζί της, είναι πεσμένη η ψυχολογία του.
Λέει γενικώς κάτι τρελά πράγματα και τον παίρνει άπειρες φορές τη μέρα τηλέφωνο (ο ίδιος μου το λέει, ότι το πρωί που είμαστε στις δουλειές τον βομβαρδίζει – μετά που σχολάμε και είμαστε μαζί σπάνια θα πάρει), χωρίς να υπάρχει κάτι να συζητήσουν απλά για το : τι κάνεις; και τον ενοχλεί αυτό, δυσανασχετεί. Δεν της λέει όμως κάτι.
Εν τω μεταξύ εκείνος έχει 5 χρόνια που έφυγε από το πατρικό του και τους βλέπει μαξ μια φορά τη βδομάδα, το οποίο στην αρχή μου φαινόταν λίγο, πλέον το εκτιμώ και το αντιλαμβάνομαι. Τις προάλλες έτυχε να έιμαι και εγώ παρούσα και μας έλεγε ότι με αυτά που τρώμε θα πάθει αιμορραγία το στομάχι μας(εν τω μεταξύ τρώμε μια χαρά, ισορροπημένα), ότι μήπως πάθουμε τοξόπλασμα από το κατοικίδιο μας και δεν μπορούμε να κάνουμε παιδιά και δίσταζε να μας φιλήσει γιατί λέει κουβαλάμε πάρα πολλά μικρόβια (δεν είναι ηλικιωμένη, ούτε έχει κάποιο θέμα υγείας) κι εμείς από όσο ξέρω κουβαλάμε όσα μικρόβια κουβαλάει ένας μέσος άνθρωπος.
Όταν νοικιάσαμε το σπίτι έλεγε ότι είναι πολύ παλιό και θα καταρρεύσει η πολυκατοικία και θα σκοτωθούμε ή ότι επειδή βάλαμε κάδρα θα το μάθει ο ιδιοκτήτης και θα μας πετάξει έξω με έξωση!
Τώρα κλείσαμε ένα ταξίδι και χθες τον είδα down πάλι και μου είπε ότι η μαμά τον ρωτούσε καλά που βρήκες λεφτά; πήρες δάνειο ε; ή μήπως τζογάρεις; έβγαλες πιστωτική; Εν τω μεταξύ ο ίδιος είναι μετρημένος άνθρωπος. Και σε μένα έχει πει η γλυκούλα 1-2 κακιούλες για τις οποίες εξέφρασα παράπονα έπειτα σε εκείνον και της έκανε παρατήρηση, κι έκτοτε είναι ας πουμε πιο μαζεμένη με εμένα.
Θυμάμαι επίσης να μου λέει ότι η μαμά του σιχαινόταν μία κοπέλα με την οποία είχε σχέση 6 χρόνια στα φοιτητικά χρόνια και μου είχε κάνει πολλή εντύπωση… γιατί σιχαίνεται μια 50άρα ένα κορίτσι 20-25 ετών;
Τις προάλλες του είπα, να την πάρει λίγο στο τρολλάρισμα με αυτά που του λέει, και μου λέει ναι έχεις δίκιο, δεν γίνεται. Επίσης τα αδέρφια του έχουν φύγει και τα δύο στο εξωτερικό και πιστεύω ότι είναι σε μεγάλο βαθμό λόγω του οικογενειακού περιβάλλοντος, στην αδερφή του έκανε πολύ άσχημα σχόλια για την εμφάνιση της.
Θα κάνατε κάποια πιο ανοιχτή κουβέντα στη θέση μου; είναι λεπτό το ζήτημα που αφορά τους γονείς και δεν θέλω να δείξω ασέβεια ή να χωθώ, απλά βλέπω ότι ακόμη και η περιορισμένη επαφή που έχει μαζί της τον χαλάει, του ρίχνει την ψυχολογία και τον αγχώνει, ενώ από τη φύση του είναι άνθρωπος πολύ αισιόδοξος και φωτεινός, και πραγματικά απορώ πως και, με τέτοια μάνα.
Ευχαριστώ πολύ για όποια απάντηση!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μαρίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Νορμάλ βλέπω και εσάς και τον σύντροφο, καλό κουράγιο σε σας, 10x καλό κουράγιο σε εκείνον. Η μαμά είναι επιεικώς βαρεμένη.
Τι βαρεμενη βρε παιδιά, η γυναίκα έχει ψυχιατρικό θέμα πιθανότατα (το OCD φωνάζει από χιλιόμετρα). Μήπως να προσέχουμε με τους χαρακτηρισμούς;
Το OCD, έχει περίπλοκα διαγνωστικά κριτήρια που εμπεριέχουν τον αποκλεισμό άλλων διαταραχών που τα προκαλούν πχ αγχώδης διαταραχή. Οπότε καλύτερα να προσέχουμε τις διαγνώσεις του %$^ από 10 σειρές κείμενο και μάλιστα με την οπτική κάποιου 3ου.
“Πολύπλοκα διαγνωστικά κριτήρια, αποκλεισμός άλλων διαταραχών”, tell me about it, ασθενής με OCD εδω, διεγνωσμένη από ειδικό μετά από χρόνια λάθος διάγνωσης γενικευμένης αγχώδους διαταραχής. Σίγουρα πάντως δεν είμαι βαρεμένη, όπως ούτε και η πεθερά της γράφουσας, χαρακτηρισμό που όπως βλέπω τον κάνατε γαργάρα εστιάζοντας στο δικό μου σχόλιο διαμαρτυρίας. Εγώ λοιπόν από τη μεριά μου θα έλεγα ότι χαρακτηρισμοί όπως “βαρεμένη” είναι του %$^ (όπως πολύ ευγενικά είπατε) και επιπλέον προσθέτουν στο στίγμα των ψυχικών νοσημάτων.
Το ότι είσαι δειγνωσμένη δεν σε κάνει ψυχίατρο αλλά και ψυχίατρος να ήσουν δεν μας έγραψε καν ο ασθενής (που και να έγραφε μιλάμε για μια επιστολή). Μίλησε ένας άνθρωπος για έναν άλλον που βλέπει μια φορά το μήνα. Θα μπορούσε να είναι βαρεμένη, ψυχωτική, με ocd, με αγχώδη διαταραχή, ή τίποτα από όλα αυτά. Σίγουρα πάντως δεν “φωνάζει” καμία διάγνωση μέσα από επιστολή τρίτου.
Btw, τι παίζει με το ΕΣΡ βρε παιδιά; Κ*λος έγραψα. Ένα αξιολάτρευτο μέρος της ανατομίας μας 😂 To κωλαρίνι περνάει;
Είπα εγώ πουθενά ότι με κάνει ψυχίατρο η διάγνωσή μου; Διαμαρτύρομαι όμως και εξακολουθώ να διαμαρτύρομαι για τον χαρακτηρισμό σε μία γυναίκα που δείχνει μία παθολογική συμπεριφορά (που κατά τη γνώμη μου εμπίπτει σε ψυχιατρική διάγνωση). Το βαρεμένη συνεχίζουμε να μην το σχολιάζουμε, αντιθέτως το αναφέρουμε ξανά; Τέλεια! Εξαιρετικοί χαρακτηρισμοί γι αυτό το σάιτ! Αύριο μεθαύριο όμως θα διαμαρτυρόμαστε σε άλλο ποστ για το στίγμα στους ασθενείς με ψυχικά νοσήματα, έτσι για να κάνουμε και το επαναστατικό κομμάτι μας.
Η επιστολή που στάλθηκε λέει πολλά για τη Μαρίνα.
Τελεία και παύλα.
Η Μαρίνα μας λέει ότι βλέπει τον σύντροφό της να γίνεται χάλια ψυχολογικά εξαιτίας της παράνοιας της μάνας του και προφανώς ανησυχεί μην επηρεαστεί η σχέση τους από όλη αυτή την καταστροφολογία και την αρνητικούρα που κουβαλάει αυτή η γυναίκα. Η Μαρίνα τι φταίει; ίσα ίσα διακριτική φαίνεται
Μπα, πολλές λεπτομέρειες, εν είδει κουτσομπολιού.
Γιατί δε μας λέει για τα καλά;
Γιατί δε μας λέει για τους δικούς της;
Ποιο κουτσομπολιό βρε lucid dream, αφού δεν ξέρουμε ούτε θα μάθουμε ποτέ τα άτομα της ιστορίας! και με αυτή τη λογική, όλες οι ιστορίες κουτσομπολιά είναι. Είπε ότι με το αγόρι της τα πάνε καλά και γενικά ότι είναι εντάξει άνθρωπος και προσπαθεί να τα βγάλει πέρα, γιατί αυτό που περιγράφεται είναι πολύ δυσάρεστο, με τη μάνα του που είναι αρρωστοφοβική και με εμμονές κακές σκέψεις. Και εμένα θα με επηρέαζε σε κάθε βήμα να είναι αυτή και να λέει: θα πέσει το σπίτι, θα πεθάνετε κλπ. Εσύ γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στην κοπέλα που γράφει την ιστορία;
Αυτή εστιάζει εκεί που θέλει.
Διαφορετική ανάγνωση.
Τους προβληματισμούς τους εκφράζουν στις επιστολές. Δεν μας στέλνουν την ιστορία της ζωής τους. Εσύ πάλι αν θες, στείλε την ιστορία της ζωής σου.
Αυτό λέμε… το “παθολογική” συμπεριφορά είναι δική σου ανάγνωση. Επειδή το βλέπεις εσύ έτσι, δεν σημαίνει ότι ισχύει ή ότι βλέπουν και άλλοι έτσι.
Συγγνωμη, αλλα εξακολουθω να μην καταλαβαινω απο που προκυπτει οτι εχει ψυχικο νοσημα, αρα ο χαρακτηρισμος “βαρεμενη” αναπαραγει το στιγμα.
Προς υπεράσπιση της lio, το «θα πέσει το σπίτι και θα πεθάνετε», «θα φάτε αυτό, θα πάθει αιμορραγία το στομάχι σας», η σιχαμάρα και σε συνδυασμό μαζί και με μικροβιοφοβια και γενικά αυτές οι ακραίες σκέψεις είναι πολύ συχνές σε άτομα με ocd, απλώς δεν τις εξωτερικεύουν όλα τα άτομα. Δεν είναι ocd (μόνο) όλα αυτά τα εμμετικά που νομίζουν πολλοί και λένε με ύφος καρδιναλίων λες και θα πάρουν κάνα παράσημο «αχ μωρέ, μ αρέσει να τακτοποιώ τα πράγματα μου σε συγκεκριμένη θέση, μ αρέσει να καθαρίζω, είμαι ψυχαναγκαστικ@” Ειλικρινά είναι μια διαταραχή που θα έπρεπε να έχουμε σαν… Διαβάστε περισσότερα »
Φαντασου, ειχες παει σε γιατρο, ειχες μιλησει μαζι του και εβγαλε λαθος διαγνωση. Εσυ ομως βγαζεις διαγνωση διαβαζοντας κειμενο 150 λεξεων.
Σαν τι πιο ανοιχτή κουβέντα να έκανες? Να του πεις να ξεκοψει τελείως?
Γιατί ο άνθρωπος βλέπεις έχει περιορίσει όσο μπορεί τις επαφές του. Να μην ανακατευτεις. Είναι προσωπικό του θεμα με τους γονείς του, ξέρει τι τραβάει, είναι δύσκολο, είναι η μητέρα του. Εσυ να είσαι υποστηρικτικη. Αν τυχόν σε ρωτήσει την γνώμη σου πες του, αλλά όχι να του πεις από μόνη σου να ξεκοψει την μάνα του.
Ακριβώς. Προφανώς έχει κάποιο ψυχιατρικο ή ψυχολογικο θέμα. Οπότε απλά υποστηρίζει το σύντροφο ,εφόσον μάλιστα δεν ενοχλεί τόσο την ίδια , αφού ο σύντροφος της έβαλε όρια όταν χρειάστηκε, και χρησιμοποιεί και λίγο χιούμορ.
Φαίνεται ότι έχει θεματάκια η μητέρα του. Αλλά δεν νομίζω ότι έχει νόημα να κάνει κουβέντα. Αυτή είναι. Ενοχλητική δεν λέω αλλά δεν προκαλεί κάποιο σοβαρό πρόγραμα εφόσον την γράφετε όλοι μαζί.
Οπότε αφήστε την να τα λέει ως η γραφική συγγενής και ρίξτε το στην πλάκα.
Επειδή και η δική μου μητέρα κάνει παρόμοια χαριτωμένα, η λύση που βρήκαμε τα αδέλφια μου κι εγώ είναι 1. δίνουμε όσο λιγότερες πληροφορίες γίνεται (δε μιλάμε ποτέ για ταξίδια παρά μόνο εκ των υστέρων, για νοσοκομείο ούτε λόγος, δεν αρρωσταίνουμε ποτέ κτλ) 2. κάνουμε αντιπερισπασμό των ερωτήσεων με φόκους σ εκείνη, πχ α κουρεύτηκες, ωραία μπλούζα, καλέ πως σου πάνε αυτα τα γυαλιά (δεν την κοπλιμένταρε ποτέ ο μπαμπας και αυτό της αρέσει και τη κάνει να ξεχνιέται οπότε λέμε κυριολεκτικά άλλα λόγια να αγαπιόμαστε) και 3. μετριάζουμε πάρα πολύ την επαφή -τηλεφωνικά γιατί δε μένουμε κοντά της- στο… Διαβάστε περισσότερα »
Απαπά αρνητίλα η κυρία! Εγω (έξω απ το χορό βέβαια) θα την έπαιρνα στην πλάκα. Κάθε φορά που θα έλεγε κάτι αρνητικό θα της απαντούσα «Μα κυρία απαυτούλα μου, η ζωή είναι ωραία! Να ακούστε τα πουλάκια τι ωραία που κελαηδάνε κλπ κλπ».
Η πεθερά μου έχει ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχή και κατάθλιψη. Ήταν κάτι που προφανώς είχε από πάντα, απλά τα πάλι χρόνια ,τότε που δεν υπήρχαν διαγνώσεις (όχι τουλάχιστον εύκολα ) κι ούτε θεραπείες ,την έλεγαν απλά μανιακή με τον έλεγχο και πολύ νευρική. Παρότι λειτουργική για τον εαυτό της, έβγαλε όλη αυτή την ψυχασθενεια στα παιδιά της. Ο σύντροφος μου της μισές φορές που της μιλάει ή θα νευριάζει ή θα στεναχωριέται γιατί ή θα τον τρελάνει με κάποια εμμονή ή θα τον μαυρίσει με κάποιο ζοφερό σενάριο. Με τον άλλο γιο η σχέση είναι πια συνεξαρτησης. Ο σύντροφος μου ψιλοαποφευγει την… Διαβάστε περισσότερα »
Εγω παλι ξερω ατομο που εχει παρομοια συμπεριφορα με την μανα της επιστολης (δηλαδη ως και για το τοξοπλασμα εχει αναφερει), αλλα η καταστροφολογια του εχει αλλα κινητρα [που εχει ενδιαφερον, αλλα δεν ειναι της παρουσης να αναλυσω]. Θελω να πω οτι ναι, ειναι πιθανον να μιλαμε για ατομο με ψυχικο νοσημα, αλλα ας μην ψυχιατρικοποιουμε τα παντα. [Ακομη και να ξεραμε οτι παιζει καποιο θεμα, δεν γινεται ετσι διαφορικη διαγνωση).
Δεν χρειάζεται να αναλώνεστε πολύ. Μπορείτε να λέτε “άρχισες πάλι την καταστροφολογία;” “σταμάτα να λες συνέχεια αρνητικά πράγματα”, “τι είναι αυτά τα χαζά που λέτε” και να τελειώνει εκεί η κουβέντα. Και φυσικά ο φίλος σου να μην κάνει ούτε δευτερη σκέψη για αυτά που του λεει η μάνα του. Αυτοί οι ανθρωποι δεν είναι ποτέ ευχαριστημένοι οπότε να κάνετε ότι σας αρέσει. Καλή κουβέντα δε θα ακούσετε ποτέ.
Ναι, δεν είναι καλά στα μυαλά της σίγουρα. Αυτή βλέπει φαντάσματα και απειλές παντού. Εγώ θα προσπαθούσα να τον ενθαρρύνω με ρεαλιστικό και θετικό τρόπο σκέψης, για να μην μαυρίζει μέσα του με τις μαλακίες που του λέει. Είναι πολύ θετικό και ώριμο ότι έχει πάρει απόσταση. Στήριζέ τον, είναι πολύ δύσκολο να έχεις τέτοιον γονιό.
Αφού δεν σε ενοχλεί εσένα είναι δικό του θέμα. Αφού είναι θέμα του αγαπημένου σου και τον νοιάζεσαι ναι μεν δεν μπορείς να κάνεις κάτι άμεσα για αυτό, αλλά μπορείς να συζητήσεις μαζί του ότι βλέπεις ότι τον ρίχνει κάθε φορά η επαφή μαζί της, θα ήθελε αυτό να αλλάξει, έχει σκεφτεί όλες τις επιλογές, μαζί σου μάλλον δεν θα θέλει να το συζητήσει, μήπως θα του έκανε καλό να το συζήταγε με έναν ψυχολόγο; Είναι συνηθισμένο για τα παιδιά να δυσκολεύονται να βάλουν όρια στους γονείς τους, ειδικά όταν έχουν τέτοιους είδους γονείς. Το θέμα είναι θέλει αυτός να… Διαβάστε περισσότερα »
Να διευκρινήσω ότι μπορείς να του μιλήσεις και για άλλες επιλογές, πχ να διαβάσει αντίστοιχα βιβλία, άρθρα κλπ. Το θέμα είναι ότι συνήθως οι άνθρωποι εγκλωβιζόμαστε σε μία κατάσταση και δεν βλέπουμε πιθανή διέξοδο. Οπότε συζήτησε μαζί του, αν θέλει φυσικά, τι θα τον βοηθήσει να χειρίζεται καλύτερα για τον ίδιο την υπόθεση, ανέφερε διάφορες επιλογές, ώστε να ξεκολλήσει λίγο το μυαλό του.
Να βγεί απο την ποδιά της μανούλα του να του πείτε,κόβουμε τον θηλασμό οταν βγάζουμε δοντάκια.
Έχετε πρόβλημα και αν προχωρήσει η σχέση σας θα εστιάσει σε σας και τα σχόλια θα τα επωμίζεστε εσείς.
Σειρά σας να φορτώσετε.
Είσαστε άδικη, ο συγκεκριμένος φαίνεται να έχει βγει απ την πόδια της μανουλας, εξου και η κοπέλα λέει ότι έχουν μια ισορροπημένη σχέση. Αυτό φαίνεται κι από ότι επιδιώκει την επαφή μια φορά την εβδομάδα και γενικά ότι δείχνει ότι αυτή η συμπεριφορά της μητέρας του τον ενοχλεί. Το πρόβλημα του είναι ότι έχει μια τοξική μάνα, και παλεύει με αυτό.
“Δεν της λέει όμως κάτι”…
Η σιωπή δεν λύνει το πρόβλημα το διαιωνίζει.
Ο σύντροφος μου ,του οποίου μητέρα έχει ψυχιατρικής φύσεως ζήτημα, έχει όχι απλά πει, αλλά έχει ουρλιάξει για θεραπεία, σωστό χειρισμό κτλ κτλ. Μάντεψε … Ένας ηλικιωμενος άνθρωπος που ζει χρόνια με την ασθένεια του και ποτέ δεν τη διαχειρίστηκε ως τέτοια, απλά ήταν “χαρακτήρας” ,”παραξενιές” κτλ, δύσκολα θα καταλαβει και θα παραδεχτεί ότι πάσχει από κάποια ψυχιατρικής φύσεως ασθένεια, ποσω μάλλον ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια ή γενικα. Την χειρίζεται, έχει βάλει όρια, θέλει απλά κι αυτός στηριξη, είναι δύσκολο να έχει τέτοιο γονιό.