Είπα να γράψω στην ομάδα σας, μήπως και καταφέρω να διατυπώσω το ερώτημά μου κάπως περιεκτικά (δεν το κατάφερα) και δω μερικές διαφορετικές οπτικές για το θέμα μου.
Συνοπτικά το πρόβλημά μου είναι ότι, στα πλαίσια ενός σχεδόν 20ετούς γάμου, δεν μπορώ να εκτιμήσω αν η δυσφορία που νιώθω αξίζει να καταλαμβάνει το χώρο που καταλαμβάνει στο μυαλό μου ή αν οι συνθήκες που την προκαλούν είναι νορμάλ οπότε θα έπρεπε να βρω άλλο τρόπο αντίδρασης και αντιμετώπισης.
Είμαι 44, ο σύζυγός μου 58, έχουμε 2 κόρες στην εφηβεία, δουλεύουμε ως ελεύθεροι επαγγελματίες μαζί . Ο σύζυγος πάντα είχε και έχει την εργασία του σε προτεραιότητα και ο τρόπος που λειτουργεί επαγγελματικά χαρακτηρίζεται από μόνιμο ρίσκο και συνακόλουθο στρες και νεύρα, που λεκτικά εκτονώνονται σε εμένα. Όταν ξεπεράστηκε το όριο μέχρι το οποίο μπορούσα να παραβλέπω την ταπείνωση στο επαγγελματικό κομμάτι της σχέσης μας, επηρεάστηκε και το προσωπικό επίπεδο της. Βρεθήκαμε συντροφικά και ερωτικά να είμαστε στο μηδέν, αφού έπαψα να έχω τη διάθεση να παίρνω την πρωτοβουλία για όμορφες καταστάσεις σε προσωπικό, ακόμη και οικογενειακό, επίπεδο.
Κάνω ψυχοθεραπεία εδώ και ένα χρόνο μήπως ξανακουρδίσω τον εαυτό μου, αλλά παραμένει επίμονα η δυσφορία λόγω της έλλειψης συντροφικότητας και η ηρεμίας. Του έχω εκφράσει τους προβληματισμούς μου με διάφορους τρόπους κατά περιόδους και, μετά το αρχικό στιγμιαίο σάστισμα, επανερχόμαστε στον προηγούμενο τρόπο λειτουργίας.
Από την άλλη, σκέφτομαι ότι ίσως υπερβάλω, ότι περνάω κρίση μέσης ηλικίας, ότι βλέπω τα πράγματα πολύ ιδεαλιστικά, ότι είμαι αχάριστη κλπ κλπ γιατί αφενός η συντροφικότητα ίσως είναι κάτι εξορισμού χαμένο σε ένα μακροχρόνιο γάμο, ενώ αφετέρου η ηρεμία θα μπορούσε να αναζητηθεί με ένα άλλο κούρδισμα ατομικά σε ψυχολογικό ή πρακτικό επίπεδο. Οπότε, οφείλω να αντέχω τις δυσκολίες και να υπομένω τις ελλείψεις . Παράλληλα, να αναφέρω ότι για τα μάτια ενός εξωτερικού παρατηρητή, έχουμε όλο το πακέτο, τικάρουμε όλα τα κουτάκια, εργασία, οικογένεια, ηθική κλπ κλπ
Πείτε μου, λοιπόν, πότε επιτρέπει κανείς σε αυτά που λείπουν σε μία σχέση να γίνονται βαρύτερα από αυτά που υπάρχουν? Και τι κάνει τότε?
ΑΠΟ ΤHΝ – άνευ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Η μία πλευρά του γάμου είναι αυτό που περιγράφεις ο μακροχρόνιος συνεταιρισμός, τα παιδιά, οι οικονομικές σχέσεις και η ευρύτερη οικογένεια. Η άλλη πλευρά του γάμου, είναι η επικοινωνία και η αγάπη και είναι τόσο αναγκαία όσο ο αέρας που αναπνέουμε. Δεν είναι εύκολο να ζεις στο ίδιο σπίτι με κάποιον και να μην έχεις τίποτα να πεις και τίποτα να κάνεις. Λες τη λέξη ταπείνωση και από αυτό κατανοώ ότι έχεις υποχωρήσει για πολύ καιρό και σε πάρα πολλά ζητήματα. Ρωτάς πότε επιτρέπει κανείς σε αυτά που λείπουν σε μία σχέση να γίνονται βαρύτερα από αυτά που υπάρχουν. Εξαρτάται… Διαβάστε περισσότερα »
Παρα πολυ ωραια απαντηση. Να συμπληρωσω τα εξης: αγαπητη “ανευ”, φαινεται οτι εισαι ανθρωπος που ψαχνει την ισορροπια και την ευτυχια σε οικογενειακο αλλα και προσωπικο επιπεδο. Πολυ καλα κανεις. Βλεπεις τον κινδυνο του να “θυσιαστει” μια γυναικα για την οικογενεια της. Βλεπεις οτι εχεις δυστυχως ξεπερασει τα ορια του απλου συμβιβασμου και κρουεις τον κωδωνα του κινδυνου στον εαυτο σου. Απο τα γραπτα σου φαινεται να εχετε φτασει σε ενα επικινδυνο σημειο, και καλα κανεις και πας σε θεραπευτη. Και συντροφικοτητα και ερωτας μπορουν, και θα επρεπε, και ειναι δυνατον να συνεχισουν να υπαρχουν σε γαμο δεκαετιων. Μιλαω εκ… Διαβάστε περισσότερα »
αχ αχ.. κριμα
κριμα στα νιατα σου, κριμα στις προσπαθειες σου που πεφτουν στον τοιχο μπας και γινει η αλλαγη σε μια κατασταση που εδραιωθηκε χρονια τωρα.
Οτι δεν λυνεται, κοβεται
Ο έρωτας είναι αναπόφευκτο να χαθεί σε ένα μακροχρόνιο γάμο. Όχι η συντροφικοτητα. Αν δεν έχουμε ούτε αυτό, γιατί να παντρευομαστε; Καθόμαστε και μόνες μας. Πόσους συμβιβασμους ακόμα να δεχτούμε; Δεν είσαι ούτε υπερβολικη ούτε αχάριστη, η δυσφορία σου είναι απόλυτα δικαιολογημενη. Αλλά τι περίμενες από τη στιγμή που δουλευατε μαζί και ξεσπουσε πάνω σου τα νεύρα του; Να πάει καλά ο γάμος σου; Ήταν αναπόφευκτη αυτή η εξέλιξη. Δεν ξέρω ούτε ένα ζευγάρι σε μακροχρόνια σχέση που να του βγήκε σε καλό μακροπροθεσμα το ότι δούλευε μαζί με το σύντροφό του. Θέλει τρομερές ισορροπίες. Επίσης, λες δύο φορές να… Διαβάστε περισσότερα »
Μας λες ότι ο σύντροφος σου ξεσπάει πάνω σου.
Είναι κακοποιητικος δηλαδή.
Και σε νοιάζει η συντροφικοτητα?
Όχι ότι το ρεμάλι που παντρευτηκες αντι να πάει σε ψυχολογο να λύσει το θέμα με τα νεύρα του,σε έχει κάνει σάκο του μποξ ?
Έχεις πολύ πιο σοβαρό πρόβλημα στο γάμο σου αποτι νομίζεις.
Ενημέρωσε τον γιατρό σου για την ψυχολογική κακοποίηση που δέχεσαι.
Εννεοις ότι ο σύζυγος σε κακοποιούσε λεκτικά,τα έριχνε στο ότι φταίει η δουλειά και όλα μέλι γάλα;
Η εννοείς ότι ούσα 44 ετών είναι προδιαγεγραμμένο να μην κάνεις πια όνειρα,να μην αποφασίζεις πως θέλεις να είναι η ζωή σου, χωρίς έναν που δεν σου προσφέρει καλό σεχ και συντροφικότητα;
Καταρχας η συντροφικοτητα ειναι αυτο μενει σε μια μακροχρονια σχεση. Γι αυτο το λογο επενδυουμε σε εναν ανθρωπο, γιατι τον θεωρουμε συνοδοιπορο και συντροφο της ζωης μας. Οποτε το να σου λειπει ειναι απολυτα φυσιολογικο, δεν ειναι ουτε κριση ηλικιας, ουτε δικο σου προβλημα. Επισης λογικο ειναι να σταματησεις καποια στιγμη να ανέχεσαι κακοποιητικες συμπεριφορές που σε ταπεινωνουν, ουτε αυτο ειναι κριση ηλικιας (εκτος αν σκεφτείς το too old for this shit). Γενικα μου ακουγεσαι δυστυχισμένη στο γαμο σου, κι απλα προσπαθεις να το δεις σα δικο σου προβλημα, μια δυσκολη προσωπικη φαση που θα περασει ενω στην πραγματικότητα, εχεις… Διαβάστε περισσότερα »