Είμαι πράγματι κακιά ή με πείθει ότι είμαι;

Δεν μπορώ πλέον να σκεφτώ καθαρά.

Είμαι διαζευγμένη εδώ και 4 χρόνια και έχω 2 παιδιά. Συγκατοικώ με τον σύντροφο μου τα τρία από αυτά, κι εκείνος διαζευγμένος με ένα παιδί. Πριν από το διαζύγιο, είχα διαγνωστεί με κατάθλιψη χωρίς να χρειάζεται να πέρνω κάποια αγωγή, δυστυχώς όμως με το χωρισμό τα οικονομικά μου δεν σήκωναν την θεραπεία και σταμάτησα. Ο σύντροφός μου εχει κι εκείνος κατάθλιψη και παίρνει αγωγή χωρίς όμως ψυχοθεραπεία.

Στο προκείμενο, αν και τα συναισθήματά μας είναι πολύ δυνατά, κάθε διαφωνία, μικρή ή μεγάλη, καταλήγει σε πόλεμο. Δεν μιλιόμαστε για μέρες, πάρα μόνο τα βασικά, κι αυτό αν είναι τα παιδιά μπροστά. Εγώ μέσα στην δική μου κατάσταση, δυσκολεύομαι πολύ να βάλω όρια στα παιδιά, κι ενώ πολλές φορές εχω ξεκινήσει ρουτίνες για να τα βοηθήσω, στην πορεία κάπως αμφιβάλλω για την απόφαση που πήρα και τελικά κάνω πίσω, χαλαρώνω και δεν βγάζει πουθενά αυτή η κατάσταση. και μετά πάλι από την αρχή, δυναμώνω εσωτερικά, λέω πως το κάνω για το καλό των παιδιών και μετά από λίγο, κάτι θα συμβεί και θα κάνω πίσω. Φαύλος κύκλος.

Όπως καταλαβαίνετε, η κατάθλιψη μου είναι καθαρά λόγω προσωπικών εμπειριών, καθόλου αυτοπεποίθηση, αδυναμία λήψης αποφάσεων, αίσθημα ανεπάρκειας. Μόνο μία φορά αίσθανθηκα αποδοχή για τα συναισθήματα μου, όταν μυ είπε με ζεστή φωνή ότι θεωρεί πως είμαι “κλειδωμένη συναισθηματικά” και θα προσπαθήσει να με ξεκλειδώσει. Από την άλλη μεριά εκείνος λέει πως τα δικά του προβλήματα είναι εξωτερικά, και αν υπήρχε αγάπη, θα διόρθωνα όλα τα θέματα. Εκείνος δηλαδή με τον εαυτό του τα έχει μια χαρά, οι υπόλοιποι έχουμε το πρόβλημα που δεν αναλαμβάνουμε ευθύνες και αναγκάζεται να επωμίζεται εκείνος όλο το βάρος. Οι κατηγορίες προς εμένα είναι πολλές, ότι δεν προσπαθώ αρκετά, ότι εκείνος ενδιαφέρεται περισσότερο από εμενα για τα παιδιά μου, ότι δεν πρόκειται να γίνει ποτε καλά, εφόσον το περιβάλλον παραμένει προβληματικό. Ότι δεν θέλει να με παντρευτεί αν δεν αλλάξω.

Να σημειώσω εδώ όμως, ότι τα τελευταία 2.5 χρόνια κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει καθόλου, μόνο και μόνο για το μισθό και επειδή εχω την δυνατότητα να δουλεύω από το σπίτι. Εκείνςο άνεργος.

Προσπαθεί εδώ και 2 χρόνια να πετύχει σε έναν κλάδο που είναι πολύ δύσκολος, αλλά χρήματα στο σπίτι δεν έχει φέρει ακόμα. και φυσικά ο λόγος που δεν έχει πετύχει είμαι εγώ, γιατί δεν παίρνω τα βάρη από πάνω του ώστε να “μεγαλουργήσει” ανενοχλητος. Όλα εξαρτούνται από μενα, την διατροφή και τα επιδόματα που δικαιούμαι. Αν κάνω αναφορά στο ότι θέλω να φύγω από την δουλειά, να πάω αλλού να δουλεψω, λέει πως δνε τον καταλαβαίνω και τον πιέζω, είμαι και αφέλης οπότε το πιθανότερο να μπλέξω σε ιστορίες και να δώσω δικαιώματα.

Αν δεν καταφέρω να βάλω όρια στα παιδιά, τότε αυτό σημαίνει ότι δεν τον αγαπάω, δεν είναι προτεραιότητα μου και δεν τον σέβομαι. και γώ βουλιάζω όλο και πιο βαθιά στο βούρκο. Φίλες να συζητήσω δεν έχω καμία. ούτε καν γνωστή. πλέον προσπαθώ μεσω ΑΙ να βγάλω μία άκρη. είμαι εγώ τόσο κακιά και τοξική ώστε να εκμεταλλεύομαι τους ανθρώπους, να υπόσχομαι ότι θα αλλάξω αλλά να μην τα καταφέρνω? ή είναι τόσο χειριστικός εκείνος? έχω τόσο φόβο μέσα μου που δεν ξέρω πλέον τι είναι σωστό και λάθος.

Τρέμω να πάρω την απόφαση να χωρίσω, υπάρχει ανοικτή απειλή ότι θα κάνει τα πάντα να χάσω τα παιδιά. Σήμερα, είναι πάλι μία από εκεινες τις μέρες που είμαστε χάλια, για ασήμαντη αφορμή. Όταν του ανέφερα πως εγώ εχω πρόβλημα με τον εαυτό μου και προσπαθώ να τον δυναμωσω για να γίνω η μάνα και η γυναίκα που αξίζει, και πως εκείνος έχει πρόβλημα με οτιδήποτε δνε μπορεί να ελέξγει με ειρωνεύτηκε ότι είμαι προφέσσορας και να του πάω τα διαπιστευτήρια μου. Και η καινούρια η απειλή, μόλις πιάσω γερά λεφτά θα φύγω από εδώ μέσα. Κι επειδή ξέρω ότι η ερώτηση σας θα είναι γιατί είμαι ακόμα εδώ, νιώθω ότι του χρωστάω.

Ξόδεψε κάποτε όλες τις οικονομίες του, αρκετά χρήματα, ώστε να ανοίξουμε μαζί ένα μαγαζάκι με υπηρεσίες ομορφιάς, αλλά πήγε τόσο χάλια που κλείσαμε πριν το χρόνο. Οπότε, ναι του χρωστάω.Δεν ξέρω τι περιμένω να πείτε, εγώ εχω δίκιο ή εκείνος. Δεν έχει σημασία πια… είναι τόσες οι πικρές κουβέντες που μου έχει πει που πλέον δεν πιστεύω λέξη από όσα λέει. Οι μαύρες σκέψεις είναι πολύ συχνές μέσα στο κεφάλι μου.

Το ΑΙ λέει πως δεν είμαι εγώ που θα τον κάνω καλά, ούτε εκείνος εμένα, μόνο υποστήριξη μπορούμε να δώσουμε ο ένας στν άλλο. Από την άλλη, προσπαθώ να είμαι αντικειμενική ώστε να βλέπω κάπως καθαρά τα πράγματα, αλλά μπερδεύομαι περισσότερο.

Μ’αγαπάει ή με χειρίζεται ? Κι ενώ είχαμε συμφωνήσει να πάμε σε συμβουλευτική μαζί ώστε να δουλεψουμε και θέματα της σχέσης μας, και ο καθένας για τον εαυτό του, σήμερα μου έδωσε άκυρο, γιατί λέει θα γίνουμε ρεζίλι με τα “ήξεις και αφήξεις” μου. Το μόνο που είπε ότι θα κάνουμε, είναι να πάμε μαζί στο ψυχίατρο του ώστε να ακούσω με τα ίδια μου τα αφτιά τον γιατρο να λέει πως “δεν μπορεί να περιμένει σωτήρια όσο γυρνάει στο ίδιο προβληματικό περιβάλλον” δηλαδή εμένα.

ΑΠΟ ΤHΝ – Καμία ελπίδα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News