Είμαι 5 χρόνια σε σχέση, αλλά νιώθω το τρίτο πρόσωπο στη ζωή του

Γεια σας.

Είναι η πρώτη φορά που σας γράφω απλά θα ήθελα τη δική σας γνώμη. Είμαι σε μία σχέση εδώ και 5 χρόνια και πλέον είμαι κοντά στα 30.

Ο φίλος μου είναι συνομήλικος μου. Από την αρχή η σχέση μας είχε σκαμπανεβάσματα αλλά το πιο ανησυχητικό πράγμα είναι πως αυτός είναι εξαρτημένος από ένα φίλο του ο οποίος είναι πολλά χρόνια μεγαλύτερος του.

Στην αρχή που τον γνώρισα δεν έδινα σημασία αλλά με τα χρόνια με έχει ενοχλήσει που είναι συνέχεια προσκολλημένος σε αυτόν και όλη τη μέρα είναι στο σπίτι του . Όταν δε δουλεύει ξενυχτάει μαζί του.

Γενικά δεν έχει καλή σχέση με τους δικούς του αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το γεγονός ότι είναι στο σπίτι ενός τρίτου συνέχεια. Εκείνος είναι ανύπαντρος οπότε δεν υπάρχει κάποιο υπαρκτό εμπόδιο για εκείνον.

Ο φίλος μου δεν έχει σταθερή δουλειά και όταν ξεμένει από χρήματα του δίνει ο φίλος του-βασικά τον καλύπτει σε οποιαδήποτε ανάγκη. Θεωρώ ότι αυτή είναι ένδειξη ότι δε είναι ώριμος και έχει βολευτεί με την όλη κατάσταση και όπως ξαναλέω με ανησυχεί αυτή η βαθιά συναισθηματική σύνδεση. Ακόμα και όταν βρισκόμαστε αντί να βγούμε έξω προτιμάει να πάμε στο σπίτι του φίλου του γιατί νιώθει πιο άνετα.

Θα βγούμε έξω μόνο με παρακάλια και για ελάχιστη ώρα γιατί προτιμάει να κάθεται μέσα. Το πιο σημαντικό που σκέφτομαι είναι αν πάμε να συγκατοικήσουμε ,τι θα γίνει? Θα λείπει συνέχεια και θα είναι στο σπίτι του φίλου του?

Τώρα δικαιολογείται λέγοντας πως έτσι κι αλλιώς προς το παρόν δε μπορούμε να συγκατοικήσουμε λόγω του ότι κανείς από τους 2 δεν έχει την οικονομική δυνατότητα για κάτι τέτοιο.

Με κατηγορεί πως συνέχεια γκρινιάζω και ότι κάτι με πειράζει όλη την ώρα αλλά εγώ πραγματικά δε νιώθω υπερβολική όταν αναλογίζομαι πως αυτά που ζητάω είναι τα αυτονόητα σκεπτόμενη πως άλλη γυναίκα δε θα άντεχε αυτή την κατάσταση.

Μπορεί να αλλάξει κάτι?

ΑΠΟ ΤΗΝ – διχασμένη

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News