Είμαι 41 και νιώθω ότι έχασα το τρένο της καριέρας
Καλησπέρα σε όλη την παρέα.
Τον τελευταίο καιρό διάβασα αρκετές ιστορίες αντίστοιχες με τη δική μου. Θέμα επαγγελματική εξέλιξη. Εχω γράψει ξανά πιο παλιά αλλα θα τα ξαναπώ. Εχω σπουδές σε 2 αντικείμενα θετικων-τεχνολογικων σπουδών και μεταπτυχιακό που τα συνδέει και μάλιστα αυτη την περίοδο θεωρούνται hot 
για την αγορά εργασίας, υποτίθεται υπάρχει τεράστια ζήτηση και δε βρίσκουν εργαζομενους. Παντρεύτηκα όμως στα 23 και ζω επαρχία. Οταν ήμουν έγκυος στο δεύτερο παιδί ηρθε η κρίση. Το ενα παιδί ειναι αμεα που μέχρι μια ηλικία δεν μπορούσε να αυτοεξυπηρετηθει οπότε ηταν αδυνατον να εργαστώ εκτός σπιτιού.
Για αρκετά χρόνια έκανα ιδιαίτερα και εργασίες σε φοιτητές απο το σπίτι. Εδω και 5 χρόνια εργάζομαι σε τηλεφωνικά κέντρα, παλι remote, με εξαίρεση ένα μικρό διάστημα που δούλεψα παράλληλα και στο αντικείμενο του δεύτερου πτυχίου μου για να εχω σχετική εμπειρία με σύμβαση ορισμένου χρόνου για κάποιους μήνες, μετα δεν με χρειαζοντουσαν αλλο.
Λόγω της δουλειάς του συζύγου μετακινουμαστε ανά λίγα χρόνια, πάντα όμως επαρχία.
Όπου είμαστε λοιπόν οι δουλειές που βρίσκω όχι μόνο δεν ειναι σχετικές με τις σπουδές μου αλλα δεν δίνουν ουτε όσα ορίζει ο νόμος. Σε αυτές που οντως θελω να παω δεν με καλούν ούτε για συνέντευξη. Στα τηλεφωνικά νιώθω εγκλωβισμένη καθως για τους remote δεν υπάρχει καμία προοπτική εξέλιξης. Μου πρότειναν μια καλη θεση στην εταιρία που είμαι τωρα αλλα ειναι Αθήνα.
Δεν ξέρω τι να κάνω. Τα παιδιά πανε ακομα σχολείο. Στο μέρος που είμαστε τωρα εχουν προσαρμοστεί μια χαρά οπότε θεωρώ θα ηταν λαθος να τα παρω να πάω Αθήνα ή Θεσσαλονίκη, δεν παίρνουν πλεον με τηλεργασια οπως πριν λιγα χρόνια.
Δεν υπάρχει βοήθεια απο συγγενής και στο σύζυγο δε μπορω να βασιστώ γιατι εχει περίεργα ωράρια και ταξίδια. Έτσι ουτε μόνη μπορω να πάω.
Νιώθω να πνίγομαι, πληρώνομαι το βασικό (συν μια 3ετια), είμαι απο χτες 41 και μου φαίνεται οτι εχω χασει το τρενο.
Ήδη απο τα 30 μου σε πολλές δουλειές με απέρριπταν γιατι “ήμουν μεγάλη”, πιο πριν που ζούσαμε στο χωριό του άντρα μου με απέρριπταν γιατι ειχα μικρά παιδιά (οταν ζεις σε μικρό μερος δεν μπορείς να κρύψεις πράγματα) γενικα εχω φάει τόση απόρριψη σε αυτο το θέμα που έφτασα να κανω άσχημες σκέψεις για τον εαυτό μου. Για να τσεκάρω αν ειναι τόσο χάλια το βιογραφικό μου έστειλα σε εταιρίες εκτός Ελλάδος και σε 2 ευρωπαϊκούς οργανισμούς, εκανα και συνεντεύξεις και ειχα κάποιες καλές προσφορές. Μάλιστα ήταν για τηλεργασια αρκει να βρίσκομαι εντος χώρας. Εδω γιατί δεν τους κανω?
Τι κάνω λάθος? Τι χρειάζεται να κάνω για να βρω μια αξιοπρεπή εργασία στην Ελλάδα? Μπαίνω στο LinkedIn και με πιάνει απελπισία.
Συχνά με πιάνει κατάθλιψη. Δεν αντέχω άλλο.
Ευχαριστώ που μπήκατε στον κόπο να το διαβάσετε.
ΑΠΟ ΤΗΝ – Σ*
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Δεν ξέρω αν βοηθάει πάντως εγώ έχω κόψει το linkedin. Αυτό που ο καθένας προμοτάρει το παραμικρό λες και βρήκε μόλις τη θεραπεία του καρκίνου το βρίσκω λίγο εμετικό. Και καταλαβαίνω απόλυτα ότι σε ρίχνει ψυχολογικά. Έχω λογαριασμό στο linkedin με τα πολύ βασικά, μπαίνω 3 φορές το χρόνο μαξ. Το πλεονέκτημα είναι ότι όταν κάνω κάπου αίτηση δεν με ξέρουν όλοι ως τον μαϊντανό του linkedin που σπαμάρει το feed τους και υπάρχει και το στοιχείο της έκπληξης.
Κι εγω. Μια παρέλαση απο ναρκισσους που δεν τους ξέρει ουτε η μάνα τους που διαφημίζουν ποσο σουπερ πετυχημένοι ειναι και αλληλοσυγχαιρονται. Οι δε αγγελίες, οι ίδιες κ οι ίδιες 2-3 χρόνια που ανεβοκατεβαινουν κάθε μήνα.
Άστε κορίτσια, εμετός δεν λες τίποτα. Ο ένας προωθεί τον άλλον: “Τον συστήνω ανεπιφύλακτα”, γράφουν στα ποστς τους και δεν φτάνει αυτό, υπάρχουν και άτομα που γλείφουν την εταιρεία που δουλεύουν πατώντας διαρκώς like ή share κάθε κουταμάρα που ανεβάζει η εν λόγω εταιρεία. Έχει καταντήσει κάτι σαν fb του επαγγελματικού κόσμου.
Η αλήθεια είναι ότι όσα ζευγάρια γνωρίζω (και γνωρίζω πολλά) που η εργασία του ενός από τους δύο έχει συχνές μετακινήσεις και ο άλλος έχει σπουδάσει και θέλει να κυνηγήσει καριέρα πάνω στον τομέα του, εκτός από ελάχιστες περιπτώσεις (πχ να είναι και οι δύο δημόσιοι υπάλληλοι ή η εργασία του δεύτερου να είναι ελεύθερο επάγγελμα που να μην τον συνδέει με έναν τόπο), ζουν χωριστά. Αυτός που η εργασία του επιβάλει συχνές μετακινήσεις, μετακινήται μόνος του, και ο άλλος μένει μαζί με τα παιδιά σε ένα σταθερό μέρος όπου χτίζει και την καριέρα του. Αλλιώς δεν βγαίνουν τα μαθηματικά.… Διαβάστε περισσότερα »
Κι εγω έτσι είμαι, οι συνάδελφοι του άντρα μου οι περισσότεροι φεύγουν μόνοι τους, λίγοι μαζί με την οικογένεια και οι γυναίκες σε παρόμοια φάση, ακομα κι όσες μένουν πίσω ζορίζονται ακομα περισσότερο γιατί εχουν την πλήρη ευθύνη, όπως κι εγω παλιότερα που δεν ακολουθούσα, και τρέχουν απο το πρωί ως το βράδυ. Τουλάχιστον οταν ακολουθεί η γυναίκα κ τα παιδιά μπορούν να έχουν κοντά τον πατέρα τους να μην τον νιώθουν ξένο. Εμάς λειτούργησε ως προς τη σχέση του με τα παιδιά.
Ναι είναι δίκοπο μαχαίρι. Στις περισσότερες περιπτώσεις που ξέρω που η οικογένεια έμενε πίσω τα παιδιά δεν δέθηκαν ιδιαιτερα με τον γονιό που έλειπε. Για αυτό είναι δύσκολες αυτές οι δουλειές και δεν είναι και για όλους.
Η μεγάλη δίνει πανελλήνιες φέτος και μετα ακολουθεί ο γιος. Αν τα έβλεπε 2 φορές το μηνα θα τον ειχαν ξεχάσει. Βέβαια ενας ακομα βασικος λογος που ήθελα να φύγουμε εμείς ηταν τα πεθερικά. Ένας ξάδερφος μου πάντως που είναι στρατιωτικος και κάθε 2-3 χρόνια ειχε μετάθεση κατέληξε να χωρίσει γι αυτο το λόγο. Και σκέψου ως δημόσιος υπάλληλος έπαιρνε αυτις τις άδειες ανατροφής κλπ. Αλλα η γυναίκα του δεν άντεξε αυτη την κατάσταση.
Για να κάνεις καριέρα (όπως καταλαβαίνω ότι το εννοείς), εσύ και η δουλειά σου πρέπει να είστε προτεραιότητα. Από αυτά που μας περιγράφεις μέχρι τώρα επιλέγεις με βάση τις ανάγκες των υπολοίπων. Για να γύρει η ζυγαριά, πρέπει να γίνουν μεγάλες αλλαγές κατά βάση μέσα σου.
Αν απλά θελεις μια δουλειά στον τομεα σου, πιστεύω οτι ειναι εφικτό. Στείλε στείλε βιογραφικά, κάτι θα κολλήσει.
Κι εδώ θα διαφωνήσω. Συγχωρήστε σήμερα είμαι στριμμένη και κυνική, όλο διαφωνώ. Οι αλλαγές δεν πρέπει να γίνουν μέσα της αλλά πρέπει να τις κάνει αυτός που επωφελείται τόσα χρόνια από της θυσίες που κάνουν άλλοι. Που ξέρεις. Όταν αποφασίσει να ασχοληθεί ο κύριος περισσότερο με τα παιδιά του και λιγότερο με τη δουλειά μπορεί να καταλάβει ότι η καριέρα δεν είναι το παν και ότι η πραγματική ευτυχία για έναν άντρα βρίσκεται στην οικογένεια. Και χάρη θα του κάνει δηλαδή η αγαπητή μας Σ.
Επιπόλαια όλα αυτά.
Στηρίζεται μια ολόκληρη οικογένεια σε μια δουλειά κυρίως.
Δεν είναι καπρίτσια, έχουν συμφωνηθεί όλα αυτά, υπάρχει μια ζωή που κυλάει.
Δεν τα φέρνουμε όλα τούμπα, έτσι…
Προφανώς υπάρχουν ανησυχίες, προβληματισμοί σε όλους, σε όλες τις φάσεις της ζωής μας.
Έχουμε τα δεδομένα, βάζουμε κάτω τα θέλω, τις δυνατότητες κι αποφασίζουμε.
Είναι ζευγάρι.
Κανένας “κυριος” δεν θα κάνει τις αλλαγές από μόνος του. Εδώ τόσα χρόνια υπάρχει ένας μπούσουλας. Ένα μέρος με δουλειά που απαιτεί μετακίνηση και ένα που φροντίζει κατά βάση τα παιδιά και βρίσκει δουλειά που να προσαρμόζεται τα προηγούμενα. Αν θέλει να βρει δουλειά για “καριέρα” πρέπει να αποφασίσει ότι θα βρει δουλειά με βάση τη δουλειά και τα υπόλοιπα θα προσαρμοστούν σε αυτήν. Αυτό σημαίνει ότι τα παιδιά προσαρμόζονται και σταματούν να είναι απόλυτη προτεραιότητα (και αυτό νιώθω ότι θα την εμποδίσει μέσα της περισσότερο) και ότι πρέπει να βρεθεί ένα balance με τη δουλειά του συζήγου (δύσκολο αν… Διαβάστε περισσότερα »
To να ζητάς συμβουλές χωρίς να λες τι ακριβώς έχεις σπουδάσει, δε βοηθά. Ομως κοίτα- δεν είναι win-win η κατάσταση, όταν έχεις τόσες παραμέτρους υπεράνω των δυνάμεων σου. Αν με τίποτα δε θέλεις να θυσιάσεις: την ιδέα να δουλέψεις σε αυτό που σπούδασες ή τη βολή των παιδιών σου στην επαρχιακή πόλη τότε οι λύσεις είναι: 1. να τεστάρεις την σχέση σου με τον άντρα σου προτρέποντας τον να δηλώσει στη δουλειά του πως για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους δε μπορεί να μετακινειται τόσο συχνά. 2.Να εξασφαλίσεις μισθό τόσο καλό Αθήνα/Θεσσαλονικη που να μπορείς να πληρώσεις σπίτι εκεί και φύλαξη παιδιών… Διαβάστε περισσότερα »
Κατσε να στο διορθώσω λιγο: 1. να αποκτήσει @@ ο άντρας σου και να πει στη δουλειά ότι για σοβαρούς οικογενειακούς λόγους δεν μπορεί να κάνει τόσα πολλά ταξίδια και υπερωρίες. Ορίστε το φτιαξα. Με γλώσσα την οποία δεν χρησιμοποιώ γενικώς, αλλά πιστεύω ότι γίνεται κατανοητή. Δεν είναι ευθύνη της αγαπητής μας Σ να σκεφτεί ότι αν απαιτήσει τα αυτονόητα θα τεστάρει τη σχέση της. Δουλειά του άντρα της είναι στα 40+ κι εφόσον έχει γίνει απαραίτητος στη δουλειά του να πατήσει επιτέλους πόδι. Δεν μιλάω εκ του ασφαλούς. Κι εμένα ο σύζυγος 1. βγάζει περισσότερα οπότε θα είχε πατημα… Διαβάστε περισσότερα »
Και μένα πάντως που είμαστε σε αντίστοιχη φαση αρνείται να παμε αλλού, αλλα τον ψήνω έστω για Θεσσαλονίκη. Προσωπικά πλέον σταμάτησα να κυνηγάω ιδιωτικό τομέα, χτες συζητούσαμε το θέμα σε μια παρέα που κάποιοι ηταν παλιοί συμφοιτητές μου και πετάγεται ένας τύπος και λέει “εσείς το παίζετε αριστεροί εγω που πήγα στον τάδε μια χαρά με χώνει σε δουλειές”. Εν τω μεταξύ τον παίρνουν σαν “εμπειροτεχνη” ενω για όσους εχουν πτυχίο πανω σε αυτο ζητανε την Άρτα κ τα Γιάννενα
Κάποιες δουλειές έχουν αυτή την παράμετρο by default πάντως. Δεν είναι θέμα γεννητικών οργάνων και έλλιψης τους.
Εγώ φοβάμαι να σου απαντήσω για τα επαγγελματικά γιατί κάποια στιγμή στο παρελθόν που έγραψα επαγγελματικές συμβουλές σε μια κοπέλα που δεν ήθελε να μιλάει με τους συναδέλφους της, δεν σου άρεσαν αυτά που έγραψα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω γιατί σου συμβαίνει αυτό ακριβώς, μπορώ να σκεφτώ κάποιους λόγους και τους γράφω μόνο επειδή βρισκόμαστε σε καθεστώς ανωνυμίας, πιθανόν δε θα σου τα έλεγα πρόσωπο με πρόσωπο αυτά. 1. Δεν υπάρχουν δουλειές με αύξουσα παραγωγική δυνατότητα που να πληρώνουν καλά στην επαρχία. Κάθε φορά που χρειάζεται να κοιτάξω δουλειές εκτός των 2 μεγάλων πόλεων και εκτός τουρισμού, με… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπημένη, Χρόνια σου Πολλά, να τα εκατοστήσεις, με υγεία για σένα και την οικογένειά σου.
Μην πέφτεις σε κατάθλιψη, έχεις κάνει τόσα πολλά, αυτά τα χρόνια, σπουδές, οικογένεια.
Τίποτα δεν τελειώνει στα 40.
Ζείτε επαρχία, υπάρχουν μετακινήσεις, οικογενειακές υποχρεώσεις.
Θέλεις μια δουλειά, που να σε γεμίζει και να σου αξίζει.
Η καριέρα, δεν έχει και πολύ ουσία.
Κάνεις όλες τις απαραίτητες ενέργειες.
Είδες, είναι θέμα συγκυριών κι αποφάσεων.
Θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου.
Το κυνηγάς και θα το πετύχεις.
Το εύχομαι.
Δεν είναι αργά, σταμάτα να βάζεις του άλλους πάνω από σένα πάντα. Καταλαβαίνω οτι με ένα μικρό παιδί ΑΜΕΑ είναι δύσκολο να δουλέψεις εκτός σπιτιού αν ζεις σε χωριό και δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές. Ομως τώρα τα παιδιά σου πρέπει να βρίσκονται στην εφηβεία και σε λίγα χρόνια να ενηλικιωθούν. Αν βρεις μια δουλειά που σε ενδιαφέρει σε κάποια άλλη πόλη και το μόνο που σε εμποδίζει είναι το αν θα προσαρμοστούν τα παιδιά σου ρίσκαρέ το. Τα παιδιά σου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα φύγουν από το σπίτι σε λίγα χρόνια, θα πάνε για σπουδές. Οπως λες το… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν κάνεις κάτι λάθος, πέραν ίσως του ότι (με ή χωρίς προηγηθείσα συζήτηση) έχει δοθεί οικογενειακώς απόλυτη προτεραιότητα στις επαγγελματικές ανάγκες του συζύγου. Χωρίς παιδιά θα ήταν ευκολότερο να το διαχειριστείς, απλά θα ζούσατε χωριστά ανά διαστήματα, μπορεί να στεκόταν με αμοιβαία δέσμευση και σεβασμό. Από τη στιγμή που υπάρχουν τα παιδιά και ο σύζυγος μετακινείται μόνιμα, δε μπορώ να σκεφτώ κάποια εύκολη βιώσιμη λύση να σου προτείνω. Δεν είναι θέμα ηλικίας, οι συνθήκες είναι το δυσκολότερο στην περίπτωσή σου. Και εγώ η ίδια ύστερα από δύο παιδιά που απέκτησα μεταξύ 40-43 ετών, με πολύ κόπο και upskilling άλλαξα καριέρα… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν κάτι δεν γίνεται λόγω συνθηκών (και είναι προφανές ότι φταίνε πρώτιστα οι εξωτερικές συνθήκες και έπειτα οι ειδικές σου συνθήκες) τότε ή αποδεχόμαστε την μοίρα μας ή δημιουργούμε εμείς δικές μας ευκαιρίες. Δεν ξέρω το αντικείμενό σου αλλά ή θα κοιτάξεις να βρεις δουλειά remote από εξωτερικό ή freelancing ή θα ανοίξεις δική σου επιχείρηση online ή με φυσική παρουσία.
Δες αν μπορείς να προσφέρεις υπηρεσίες ως freelancer! Σχεδόν όλοι οι κλάδοι έχουν ενίοτε ανάγκη για έκτακτους, κι εκεί η ηλικία δεν παίζει ρόλο. Αν είναι αληθινή επιθυμία να κάνεις καριέρα και όχι ένα γ@μωτο που κουράστηκες με σπουδές και δεν μπήκαν σε εφαρμογή (το διαχωρίζω γιατί μπορεί να βρεθείς να περνάς πιο άσχημα, χαχα), ήρθε η ώρα να ζητήσεις να αλλάξουν οι οικογενειακές συνθήκες έτσι ώστε να διευκολύνουν τη δική σου εργασία, όχι του άντρα σου. Έχεις δικαίωμα σ’αυτό. Και χρόνια σου πολλά! : )