Είμαι 39 και νιώθω παγιδευμένη: Η δουλειά με εξαντλεί και η σχέση μου δεν προχωρά

Είμαι 39 ετών και έχω σπουδάσει Φιλολογία, με μεταπτυχιακή εξειδίκευση στην Ειδική Αγωγή.

Για αρκετά χρόνια προσπάθησα να βρω επαγγελματική αποκατάσταση στο αντικείμενό μου στον ιδιωτικό τομέα, όμως οι ευκαιρίες είτε ήταν περιορισμένες είτε δεν προσέφεραν τη σταθερότητα που χρειαζόμουν για να καλύψω τις οικονομικές μου ανάγκες. Ακόμη και όταν εργάστηκα σε ιδιαίτερα μαθήματα, αυτό δεν μπορούσε να εξασφαλίσει μια σταθερή και επαρκή οικονομική βάση.

Με την πάροδο του χρόνου, και καθώς οι συνθήκες δεν βελτιώνονταν, χαμήλωσα τις επαγγελματικές μου προσδοκίες και άρχισα να αναζητώ εργασία και εκτός του αντικειμένου μου. Έτσι εργάστηκα σε διάφορες θέσεις ανειδίκευτης εργασίας. Από αυτές κάποιες τις άφησα, είτε επειδή ο μισθός δεν επαρκούσε, είτε επειδή το εργασιακό περιβάλλον δεν ήταν κατάλληλο.

Τελικά, βρήκα μια χειρωνακτική εργασία που προσφέρει σχετικά καλές αποδοχές και ένα ικανοποιητικό περιβάλλον, όμως είναι ιδιαίτερα απαιτητική σωματικά και έχει ασταθές ωράριο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να επιστρέφω από τη δουλειά εξαντλημένη, χωρίς ουσιαστική ενέργεια ή χρόνο για άλλες δραστηριότητες. Παράλληλα, δεν βλέπω ρεαλιστικές προοπτικές διορισμού στο δημόσιο, καθώς οι πίνακες στην ειδικότητά μου είναι ήδη κορεσμένοι.

Παρότι έχω καταφέρει να έχω ένα σταθερό εισόδημα αυτή την περίοδο, δεν μου αρέσει η δουλειά μου και την βιώνω ως εξαντλητική. Ταυτόχρονα, νιώθω άβολα με την ιδέα να δηλώνω ότι είμαι “άνεργη”, παρόλο που οικονομικά δεν εξαρτώμαι αποκλειστικά από την εργασία μου, καθώς έχω και δύο διαμερίσματα που νοικιάζω και μου αποφέρουν ένα σταθερό εισόδημα. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω ότι στα μάτια της κοινωνίας θα παραμένω πάντα “η άνεργη”, κάτι που με επηρεάζει ψυχολογικά και με κάνει να αμφιβάλλω για τις επιλογές μου. Η απόφαση να παραμείνω σε αυτή τη δουλειά ή να φύγω δεν είναι εύκολη, γιατί αν την αφήσω θα νιώσω ότι ούτε το κομμάτι της εργασίας μου είναι τακτοποιημένο στη ζωή μου, κάτι που με αγχώνει.

Σε προσωπικό επίπεδο, βρίσκομαι σε σχέση εδώ και 4,5 χρόνια με έναν άνθρωπο που έχει μεγαλώσει κάτω από δύσκολες συνθήκες, χωρίς γονεις, κάτι που τον έχει επηρεάσει βαθιά. Αντιμετωπίζει ένα ψυχικής φύσεως ζήτημα, το οποίο ρυθμίζει με φαρμακευτική αγωγή, και δεν μπορεί να εργάζεται σταθερά. Κατά καιρούς έχει εργαστεί περιστασιακά και έχει προσπαθήσει να αναπτύξει δική του επαγγελματική δραστηριότητα, η οποία όμως δεν έχει σταθερότητα.

Στην αρχή της σχέσης τον είχα στηρίξει οικονομικά, όμως με τον καιρό αυτό έγινε δύσκολο για μένα και το συζητήσαμε, οπότε πλέον η οικονομική στήριξη γίνεται μόνο όταν μπορώ και το επιλέγω.

Έχουμε μιλήσει για το ενδεχόμενο δημιουργίας οικογένειας στο μέλλον, χωρίς όμως να υπάρχει κάτι συγκεκριμένο ή χρονικά προσδιορισμένο. Επίσης, έχει τεθεί το θέμα της συγκατοίκησης· έχουμε ήδη περάσει αρκετό χρόνο μαζί, ωστόσο λόγω του ωραρίου μου, ιδιαίτερα όταν δουλεύω βράδυ, επηρεάζεται ο ύπνος του συντρόφου μου και έτσι πολλές φορές αναγκάζομαι να επιστρέφω στο πατρικό μου.

Τον τελευταίο καιρό νιώθω ότι η σχέση μας δεν προχωράει όπως θα ήθελα, παρόλο που αγαπώ τον σύντροφό μου. Αυτό με στεναχωρεί και με φέρνει σε σύγκρουση, γιατί από τη μία θέλω να είμαι μαζί του και από την άλλη νιώθω ότι υπάρχει στασιμότητα και πίεση. Εκείνος με πιέζει να αφήσω τη δουλειά μου, λέγοντάς μου ότι δεν μου αξίζει και ότι έτσι δεν έχουμε αρκετό χρόνο μαζί, όμως εγώ δεν έχω ξεκάθαρη εικόνα για το τι θα ήταν το σωστό.

Γενικά νιώθω αρκετά μπερδεμένη και σαν να βρίσκομαι σε αδιέξοδο, τόσο στα επαγγελματικά όσο και στα προσωπικά μου. Δεν ξέρω ποια κατεύθυνση να ακολουθήσω, ούτε πώς να ισορροπήσω την ανάγκη μου για οικονομική και επαγγελματική σταθερότητα με την ανάγκη μου για μια πιο ουσιαστική και εξελισσόμενη προσωπική ζωή.

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στα χαμένα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News