Καλημέρα σας αγαπητη παρεα του Α,μπά
Σας ευχαριστω πολύ που φιλοξενειτε την προσωπικη μου ιστορια στον ιστοτοπο σας. Αισθανομαι ότι η διαφανεια σε τοσο λεπτα ζητηματα που δεν συζητιουνται ευκολα επωνυμα ,μας ενδυναμωνει και ειμαι ευγνωμων που μου δινεται αυτή η ευκαιρια μεσα από αυτην εδώ τη στηλη.
Απανταω παλι με στην αρχικη επιστολη με διευκρινήσεις, κι ελπιζω να δημοσιευτει ,γιατι οσο και να προσπαθησα δεν μπορεσα να συνδεθω και να απαντησω στα ερωτηματα.
Θελω να απαντησω στο ερωτημα « Γιατι ασκω κριτική σε όσους προτείνουν τη λυση της εξωσωματικής» της αναγνωστριας Calamity Jane, η οποία παρεμπιπτοντως κατανοησε επακριβως το νοημα του αρχικου κειμενου μου.
Θα απαντησω όσο πιο επιγραμματικά μπορω. Όταν παρουσιαζουμε σε καποιον μια λυση, οφειλει αυτή η λυση να είναι εφαρμοσιμη και εφικτή. Αλλιως είναι σαν να λεμε σε καποιον που δεν βρισκει εργασια σε καιρους ζοφερης ανεργιας να κανει μεταπτυχιακο στο Χαρβαρντ και τοτε θα βρει εργασια. Ο ανεργος που ηδη εχει εμπειρια και γνωση θα αισθανθει ότι τον κοροιδευουμε . Από την άλλη , ο απειρος νεαρος ανεργος /φοιτητης που ακουει τοσο συχνα αυτην την παραινεση δημιουργει την ψευδαισθηση ότι κατι τετοιο για να το λενε ολοι είναι ευκολο να γινει.
Το ιδιο αισθανομαι ότι γινεται και με τη λυση της εξωσωματικης όταν προτεινεται σε μονες γυναικες.
Ανρωτιεμαι αν τεινει να γινει πλεον ο κανονας και όχι η εξαιρεση. Και υποθετω οτι θα συμφωνησουμε οτι είναι πολυ πιο εφικτη λυση οικονομικα και κοινωνικα σε ζευγαρια και όχι σε μονες γυναικες. Είναι παραπλανητικο να την προσφερουμε ως μαγικη λυση στις γυναικες χωρις συντροφο, γιατι μας κανει να νομιζουμε ότι ειναι ευκολο, ακινδυνο και προσβασιμο. Επισης, πιστευω ότι όταν μια λυση προτεινεται θα πρεπει να είναι βιωσιμη και ωφελιμη όχι μονο για τη δικη μας μικρη ζωη, αλλα και τη ζωη των γυρω μας και των επομενων γενεων.
Και γιατι το αναφερω εδώ ως θεμα φεμινιστικό? Μα γιατι στην γυναικα ασκειται η πιεση για την αναπαραγωγή. Γιατι αυτή εχει πιο περιορισμενα αναπαραγωγικά περιθωρια, γιατι η ιδια κυοφορει, γιατι το γυναικειο σωμα και ο γυναικειος ψυχισμος κυρίως δεχεται τις επιπτωσεις της εξωσωματικης διαδικασιας, όχι οι αντρες . Και γι αυτό θελουμε ξεκαθαρη, εντιμη ,εγκαιρη και ειλικρινη ενημερωση από σοβαρο ιατρικο προσωπικο, όχι από τους μαιευτηρες θαυματοποιους των ιδιωτικων κλινικων γενετικης και τους διαφημιστες τους.
Επειδη με ρωτησατε προσωπικα ,θα σας απαντησω. Νιωθω εξαπατημενη. Νιωθω ότι εχασα παρα πολύ χρονο, εκανα λανθασμενη διαχειριση προτεραιοτητων, αφιερωσα τον εαυτο μου σε σχεσεις αδιεξοδες, γιατι βαυκαλιζομουνα με το «μαξιλαρακι» της εξωσωματικής.
Αν ηξερα νωριτερα τι εστι επακριβως ,θα εκανα άλλες διαπραγματευσεις. Παντου. Όχι μονο στις σχεσεις μου. Και στη δουλεια μου. Θα ειχα απεμπλακει από σχεσεις στις οποιες εμενα με την παραινεση των αλλων « ε,ετσι είναι οι αντρες ,δεν αποφασιζουν ευκολα, αλλωστε μικροι ειστε ακομα». Μεχρι στιγμης η εξωσωματική παρουσιαζοταν ως πανακεια. Ως μαγικη λυση για την αναπαραγωγη σε μεγαλυτερη ηλικια, η οποία ομως καλυπτοταν από ένα πεπλο μυστηριου και μια ομερτα.
Σε εμας εδω κατεβαιναν τα ζευγαρια Θεσσαλονικη ή Αθηνα και γυρνουσαν χαμογελαστα και ερωτευμενα κι εγω ας πουμε δεν ειχα ιδεα. Νομιζα ότι καναν διακοπες. Κανεις δεν τολμουσε πριν από 10-15 χρονια να μιλησει ανοιχτα. Και κανεις δεν τολμουσε να ρωτήσει. Για λογους διακριτικότητας ποτέ δεν ρωτουσαμε τους γονεις πού και πώς και με πόσες προσπάθειες τα καταφεραν ,ούτε ποσα χρηματα διέθεσαν,ουτε πως ενιωθαν
Αργοτερα βεβαια αρχιζαν πισω από τις πλατες τους τα ψιθυρισματα «εξωσωματική,ναι» , αλλα οι κουβεντες κοβοντουσαν εκει. Γιατι βεβαια για τους αντρες ηταν υποτιμητικο για τον ανδρισμο τους και παντα φορτωνοταν η γυναικα το άγος της «στερφας» , και γι αυτό επρεπε να υποστει αγογγυστα την θεραπεια και να μη μιλαει κιολας.
Αρχικά μαθαιναμε μόνο τα success story. Ουσιαστικά, κανεις δεν ελεγε τίποτα, ζουσε τον πόνο του βουβα. Κι αλλοι επισης στον περιγυρο βουβαινονταν για να μην πατουν σ αυτόν τον πόνο. Οσοι τα καταφερναν , λεγαν ένα συνοπτικο « δεν ξερεις όμως τι τραβηξαμε» και το λήγανε εκει ,γιατι , και τωρα πια το καταλαβαινω, θελαν οι ανθρωποι να ξεχασουν ολο αυτό το μαρτυριο. Επικεντρωνονταν στο παιδι και λεγανε ότι αξιζε η διαδικασια. Οσοι δεν τα καταφερναν, μπηκαν σε μια διαχειριση πενθους βουβη. Αυτό το ειδα με την ξαδερφη μου, η οποια μοιαζει σαν να εχει διαβρωθει ως προσωπικοτητα από αυτην τη διαδικασια και ο γαμος της πνεει τα λοισθια.
Αυτό που εγω νόμιζα μεχρι στιγμης είναι οτι απλα αν δυσκολευεσαι να κανεις παιδι , ή αν δεν στα εφερε η ζωη «να βρεις το τυχερό σου», δεν σε πηραν και τα χρόνια,κι ας είσαι 35.Απλα πας στον γιατρο ,κάνεις μερικες εξετασεις, σου χωνει εκει ένα μαρκουτσι και φευγεις περιχαρής και γκαστρωμένη. Νομιζα ότι είναι απλο, ότι είναι ακινδυνο, ότι είναι ευκολο. ( Παρεμπιπτοντως,τοτε δεν ξεραμε τιποτα για την κρυοσυντηρηση. Πολύ φοβαμαι ομως ότι η ιδια ψευδαισθηση της επιλογης για το παγωμα του χρονου προωθειται στις μερες μας. Ευχομαι να κανω λαθος).
Αυτό νόμιζα και για την υποβοηθουμενη αναπαραγωγη με σπερμα δοτη, που επισης τα τελευταια χρονια το ακουγα ολο και συχνοτερα ως μια άλλη πανακεια. Όταν βρεθηκα όμως να βαδιζω η ιδια σε αυτό ακριβως το μονοπατι και να ενημερωνομαι επακριβως για τους κινδυνους, τις πιθανοτητες εγκυμοσυνης, τις παρενεργειες ,το κοστος και τις δυσκολιες ενιωσα συντριβη.
Όταν ο γιατρος μου με απετρεψε, προτρεποντας με να περιμενω κι άλλο μηπως ζευγαρωθω «κανονικά» ,επεσα από τα συννεφα. Ενώ τοτε ημουν αποφασισμενη και αισιοδοξη. Στο μεταξυ διαστημα εχασα τον ενθουσιασμό μου, ματαιώθηκα, φοβηθηκα κι άλλο και πλεον το ηθικο μου είναι στο ναδιρ. Νιωθω μνησικακία και εξαπατηση. Νιωθω ότι με κοροιδεψανε. Μπορει αραγε να με καταλαβει κανεις?
Η επιθυμία μου για παιδια ήταν ηδη προφανης για μενα σπό παρα πολύ νωρίς. Δεν μπορουσα ουτε και μπορω να φανταστω τη ζωη μου χωρίς παιδια. Δεν είναι ότι εχω πεσει θυμα της πατριαρχιας, ουτε μου το εχουν πουλησει σαν παραμυθι. Νιωθω μια πηγαια, αυθορμητη και φυσική τρυφερότητα όταν ειμαι κοντα σε παιδια και τα παιδια ερχονται από μονα τους κοντα μου και επιδιωκουν την επικοινωνια μαζι μου. Ειμαι υπευθυνη, φροντιστικη, πως να το πω, εχω μητρική φυση. Είναι κατι το οποιο μαλλον το εχω εμφυτο.
Οσον αφορα το πρωτο κειμενο, νομιζω δεν εγινε κατανοητη η πολυπαραγοντικότητα και η συνθετοτητα του προβληματος, παροτι το εκανα και με απαριθμηση (1,2,3…). Το κεντρικο νοημα του κειμενου είναι ότι η εξωσωματικη είναι λυση μόνο για προνομιουχες γυναικες χωρις συντροφο, οταν εχουν τις συγκεκριμενες προυποθεσεις. Για καποιον λογο η εννοια του προνομιου συνδεεται στην αντιληψη πολλων με τα χρηματα, ενώ δεν είναι ετσι. Προνομιο είναι και η υγεια. Προνομιο και τα ψυχικα αποθεματα.
Για μια μονη γυναικα που θελει παιδι προνομιο αποτελει να μενει ας πουμε σε μια μεγαλη πολη. Με γιατρους , νοσοκομεια, σχολεια , παιδικους σταθμους ,μεσα μεταφορας, κενες θεσεις εργασιας, ανωνυμια και διακριτικότητα. Επειδη ακριβως δεν βλεπω το ζητημα από τη στενη μου οπτική γωνία τα παρεθεσα όλα και επειδη δεν μου αρεσει η περιπτωσιολογια όταν θιγουμε ένα ζητημα κοινωνικης ανισοτητας. Δεν αισθανομαι ότι ολοι πρεπει να ασχοληθουν με τη δικη μου κατασταση ,αλλα ουτε ότι ειμαι τυπικο δειγμα.
Αλλα, αφου ρωτηθηκα, ας απαντησω και σε αυτό. Το εξηγησα ότι προσωπικα βρισκομαι σε ένα μεγαλο διλημμα για το αν πρεπει να παρω η όχι αυτό το ρισκο. Ας παρω και τα επιμερους που δεν εξηγησα αναλυτικα ,γιατι τα θεωρησα καπως αυτονοητα. Εστω ας πουμε ότι κανω εξωσωματικη και πετυχαινει. Τραβαω το λουκι, τραβαω μπροστα ,ειμαι υγιης, ειμαι χαρουμενη. Όταν αρχιζει να φουσκωνει η κοιλια, σε μια μικρη κοινωνια που οι ανθρωποι ξερουν τον βιο και την πολιτεια σου, ρωτουν. Δεν μπορεις να κρυφτεις όπως στην μεγαλουπολη. Τι απαντω?
Για μια επταετια εφερα τη σταμπα της αρραβωνιασμενης του Ταδε και εδώ και 6-7 χρονια της καημενης που εμεινε στο ραφι. Πειτε μου τι απαντω? Και να σας πω ,εμενα πραγματικα δε με ενδιαφερει τι θα σκεφτει και θα πει ο καθενας. Αλλα στην ιδεα ότι αυριο μπορει να κοροιδεψει ή να υποτιμήσει καποιος το παιδι μου στο σχολειο, δυσανασχετω.
Κι αυτό ακριβως εννοω με το προνομιο της ανωνυμίας. Για να μπορεσω να κανω σπαγγατο μεταξυ εργασιας και εξωσωματικης ,χρειαζομαι λιγη ηρεμια, διακριτικοτητα, όχι ερωτησεις και κριτικη από το επικριτικο βλεμμα της κάθε θειας που αναρωτιεται στην αυλιτσα της τι θελω και τρεχω κάθε τρεις και λιγο στην πολη και γιατι φαινομαι πρησμενη τελευταια.
Σκεφτομαι σοβαρα να εξαφανιστω για καναν χρονο και να γυρισω με μωρο και μια ευφανταστη ιστορια, αλλα μετα προφανως δεν θα εχω δουλεια. Και γιατι να γυρισω? Γιατι μονο εδώ εχω υποστηρικτικο πλαισιο. Αλλα αντε και φευγω. Που θα παω? Ποιος θα νοικιασει το σπιτι του σε μια ανεργη?
Επισης σκεφτομαι να προσεγγισω καποιον ο οποιος να θελησει απλα να κανει παιδι μαζι μου, χωρις γαμο ή σχεση. Ωστοσο, εδώ το πρωτο πραγμα που σκεφτονται οι αντρες είναι ότι ανεξάρτητα του τι λέμε ,κατά βαθος θελουμε να τους τυλιξουμε για να τους φαμε τα κτηματα και την περιουσια. Χώρια που θα μας πρηξει η τοπικη κοινωνία. Και όχι, δεν θελω κανεναν πλεον στο κεφαλι μου, όπως μου καταλογιστηκε αυθαιρετα στα σχόλια, τους βαρεθηκα και αυτους και την συμπεριφορα τους.
Δεν θελω να ψεξω καμια γυναικα, ουτε να δημιουργησω ενοχες, θελω απλα να μπειτε στα παπουτσια μου. Για λιγο μονο. Να δειτε από τα ματια μου. Να περπατησετε στην γειτονια μου. Να κατσετε ως παρατηρητες στο διπλανο τραπεζι την ωρα που βγαινω ραντεβου. Να ζησετε με τα χρηματα της μισθοδοσιας μου. Να νιωσετε τα αισθηματα μου. Και μετα πεταξτε πετρες και ριξτε οσο αναθεμα θελετε.
Αλλα η παρηγορια μου είναι, ότι δεν ειμαι η μόνη μόνη. Ότι μπορει να μας διαβασουν κι άλλες γυναικες που αισθανονται το ιδιο. Γυναικες που βλεπουν το αδιεξοδο. Γυναικες που περασαν τις ιδιες ματαιοτητες και μπορουν να ταυτιστουν. Νεα κοριτσια που εχουν τη ζωη μπροστα τους και μπορουν να κανουν τις επιλογες ζωης που λαχταρουν. Να ξερουν την αληθεια από νωρις. Για να μην ετεροπροσδιοριζονται. Να μην περιμενουν κανεναν αντρα πότε ,και αν ,και τι θα αποφασισει. Να μη βαδιζουν παραπλανημενες όπως υπηρξα εγω. Να διεκδικησουν τον δικο τους δρομο ευτυχιας.
Εγκαιρα και με γνωση αληθινη και ουσιαστικη. Να μη μασησουν στο εμποριο ελπιδας. Να μη μασησουν γενικα.
Ευχομαι σε ολες και ολους σας να εχετε μια πληρη, ικανοποιητική και γεματη ζωη. Και μεσα σε αυτην να είναι και οι επιδιωξεις και τα ονειρα σας. Για το 2025 και περα…
ΥΓ. @Aphelia . Σε ευχαριστω τοσο πολύ για τον χρονο και την φροντιδα που αφιερωσες. Ευχομαι στο κοριτσακι σου και σε εσενα τα καλυτερα. Σε ολους τους τομεις. Τετοιο φως σε κειμενο ειχα καιρο να δω. Σε ευχαριστω.
ΑΠΟ ΤHΝ – Εγω πότε θα γίνω μανα?
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το κείμενό σου είναι καλογραμμένο, εύγλωττο, ακριβές, χωρίς ρομαντισμούς και υπερβολές, παρόλα αυτά με έναν διάχυτο πόνο. Σ ευχαριστούμε γι αυτό. Στις προηγούμενες τοποθετήσεις δεν είχα απαντήσει, ένιωθα ότι δεν έχω κάτι να πω. Νομίζω όμως ότι η ερώτησή σου έχει να κάνει με την αποδοχή. Πως αποδεχόμαστε ότι δεδομένων των καταστάσεων στις οποίες ζήσαμε, δεδομένης της ημιμάθειας, της σιωπής, της έλλειψης υποστήριξης, πήραμε κάποιες αποφάσεις μη αναστρέψιμες; Πως αναγνωρίζουμε τα εμπόδια που ηθελημένα ή άθελα βρέθηκαν στο δρόμο μας χωρίς να νιώθουμε πικρία; Ναι φταίνε οι αποσιωπήσεις, η έλλειψη παιδείας κι ενημέρωσης, ο επικριτικός και συντηρητικός κοινωνικός περίγυρος, οι… Διαβάστε περισσότερα »
Έγραψες μια απάντηση με την οποία συμφωνώ στο 120%. Πολύπλοκα θέματα δεν αντιμετωπίζονται με απαντήσεις σ ένα φόρουμ ενδυνάμωσης κι αν κάποια περιμένει κάτι σχετικό, θα αισθάνεται εξαπατημένη όπως η γράφουσα. Επίσης θα ήθελα να συμπληρώσω, ότι συχνά διαπιστώνω ένα “χαιδεμα” αφτιών σε απαντήσεις, οπότε αλίμονο αν κάποια επαναπαυθεί σ αυτές. Όσον αφορά τα σοσιαλ, πλήθος από υπερβολές, ανακρίβειες, αρλούμπες, αλίμονο (δις) αν κάποιος επαναπαυθεί σ’ αυτά που γράφονται εκεί. Μου άρεσε ιδιαίτερα αυτό που έγραψες για το θέμα που έχουμε με την γνώση της στατιστικής. Το διαπίστωσα πρόσφατα σε κάτι εξετάσεις που έδινα και φρίκαρα, τέτοια αδυναμία αντίληψης των… Διαβάστε περισσότερα »
Ποιο αδιέξοδο, αγαπητή κυρία; Ο άνθρωπος που παντού βλέπει εμπόδια, είναι σε αδιέξοδο, πάντα και σε όλα, όχι παιδί, ούτε χρυσοψαρο δεν μπορεί να αποκτήσει. Αλλα το θέμα είναι τώρα άλλο. Γιατι ρίχνετε το ηθικό, γιατί προσπαθείτε να αποτρέψετε όσες γυναίκες προσπαθούν να αποκτήσουν παιδί, με εξωσωματική, με δότη, με ο,τιδηποτε; Δεν μπορείτε λίγο να τις ενθαρρύνετε, αντί να τους μαυρίζετε την ψυχή, με την απαισιοδοξία σας, και να τις μειώνετε με τις επιφυλάξεις σας για βιοηθική, και τις ευθύνες τους απέναντι στις επερχόμενες γενεές; Γιατι αισθάνεστε εξαπατημένη, ποιος σας εξαπάτησε; Δεν σας βγήκαν ωρισμενα πράγματα στη ζωή σας, και… Διαβάστε περισσότερα »
Συμφωνώ απόλυτα σε όλα!
I second (or third 😂) that
Ε πως και συ την εξαπατήσαν. Επρεπε με την ενηλικώση να της δώσουν και ένα αναλυτικό μανιουαλ να ξέρει. Πότε κάνουμε κρυοσυντήρηση, πότε κάνουμε εξωσωματική πότε είναι η σωστή ηλικία για δότη. Που να τα ξέρει αυτά η γυναίκα μόνη της. Κάνεις και συ λες και υπάρχει κάτιτις μαγικό που το λένε ιντερνέτ και μπορεί να βρει κάποιος ότι πληροφορία ψάχνει.
Φίλη, λες πολλές αλήθειες στο κειμενό σου , πραγματικά. Δυστυχώς μια φορά ζούμε. Δεν είμαστε προετοιμασμένοι για τις δυσκολίες ,για το τί θα συναντήσουμε. Σε κάποιους έρχονται πιο εύκολα τα πράγματα και πολλές φορές δεν το καταλαβαίνουν. Η τεκνοποίηση είναι πολυπαραγοντικό θέμα και η εξωσωματική ,όπως είπες ,είναι και λίγο ομερτά. Δεν έχει νόημα να ανατρέχεις στο παρελθόν και στο τί θα μπορούσες να κάνεις διαφορετικά, αν “ήξερες “. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου, όταν είμαστε σε σχέση ελπίζουμε, περιμένουμε. Τώρα…ξεδιάλυνε στο μυαλό σου τί βαραίνει περισσότερο σε εσένα, τί έχει μεγαλύτερη σημασία. Διώξε τις ματαιώσεις και πάρε την απόφαση.… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι απελπισμένη και κουρασμένη τώρα, και τα βλέπεις όλα μαύρα. Καλά κάνεις μεν και προειδοποιείς ότι όλα αυτά είναι δύσκολα και θέλουν ψυχικό σθένος, χρήματα, υποστήριξη κτλ, αλλά κανένας αγώνας δεν είναι εύκολος, και σε κανέναν αγώνα δεν μπορείς να ξέρεις το αποτέλεσμα από την αρχή. Κατανοώ τον πόνο και την απογοήτευση σου, αν όμως δεν αγωνιστείς, ποτέ δεν θα μάθεις αν είναι νίκη η ήττα. Γι’αυτό όσες γυναίκες οδηγούνται σ’αυτήν τη λύση, το παλεύουν, τουλάχιστον για να μην έχουν μετά τύψεις ότι δεν έκαναν το μέρος τους. Αν κάνεις το κομμάτι σου και δεν πετύχει, τότε εντάξει, δεν μπορείς… Διαβάστε περισσότερα »
Δυσκολεύομαι πολύ να καταλάβω το νόημα του κειμένου , παρόλο που το έχω διαβάσει πολλές φορές. Τα βλέπεις όλα απαισιόδοξα και τα βάζεις με όλους επειδή δεν βλέπουν τα πράγματα με τη δική σου οπτική. Η εξωσωματική δεν είναι λύση μόνο για προνομιούχους, ούτε πανάκια , είναι ο άσσος στο μανίκι μας για τις περιπτώσεις που η φύση σηκώνει τα χέρια ψηλά. Είτε συμφωνείς , είτε διαφωνείς, αυτή είναι η αλήθεια! Για μένα είναι μεγάλη τύχη που έχουμε αυτή την εναλλακτική. υγ: Έχε υπόψη σου πως όσες γυναίκες καταφεύγουν σε αυτή τη λύση , δεν είναι ότι έτσι το είχαν… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ευχαριστώ και πάλι για τις ευχές σου και τα καλά σου λόγια. Ο πόνος σου για τη ματαίωση των ελπίδων σου είναι διάχυτος όπως σχολιάσανε και οι υπόλοιποι. Δεν είναι ότι δεν σε καταλαβαίνει κανένας. Ναι, είναι δύσκολο να κάνει κάποιος παιδί μόνος του, ειδικά στην Ελλάδα, κυρίως λόγω κόστους, αλλά και κοινωνικής κριτικής. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να προτείνεται σαν δυνατότητα. Δεν είναι Η ΛΥΣΗ, είναι απλά μία από τις λύσεις. Γιατί όσο προτείνεται τόσο γίνεται πλέον πιο αποδεχτό και κανονικό στην κοινωνία, γιατί όλο και περισσότεροι θα γνωρίζουν για αυτό, θα μαθαίνουν τι περιλαμβάνει,… Διαβάστε περισσότερα »
μπράβο σου!Πολύ το χάρηκα!Πήρες τη ζωή σου στα χέρια σου ,δεν έπεσες στη παγίδα “λάθος σύντροφό για να κάνω παιδί” μόνο και μόνο για το τι θα πει η κοινωνία.Θελει δύναμη και κουράγιο να μεγαλώνεις παιδί μόνη αλλά από την εμπειρία μου με γνωστούς ,καλύτερά single mother πάρα παιδί με λάθος σύντροφό.Γι’αυτο κι εγώ από τη μεριά μου ,βοηθάω αυτές τις γυναίκες έμπρακτα,οπότε μπορώ.Θα κρατήσω το παιδί για να κάνουν τι δουλειά τους,θα τους πάω ένα πιάτο φαι για να μη μαγειρεύουν ,θα τις εμψυχώσω όταν η μητρότητα τους χτυπάει ανελέητα και πελαγωνουν όπως όλοι μας σαν γονείς.Παλι μπράβο.
Πράγματι χρήσιμο θα ήταν οι γυναίκες να ενημερωνόμαστε αναλυτικά για τους περιορισμούς της εξωσωματικής. Επίσης, ακόμα πιο χρήσιμο θα ήταν να κάνουμε παιδιά όταν έχουμε πράγματι εξασφαλίσει κάποιες βασικές συνθήκες και όχι με προτεραιότητα να καλύψουμε τα δικά μας ψυχολογικά κενά με κάθε κόστος. Το να καταδικάζουμε εξαρχής ένα παιδί στη μονογονεϊκότητα για να καλύψουμε τα δικά μας υπαρξιακά με το στανιό, όπως και να το εκλογικεύσει κανείς, προς το συμφέρον του παιδιού που θα γεννηθεί δεν είναι. Ενδεχομένως αν ξεκινούσαμε με γνώμονα πάνω απ’ όλα το συμφέρον των παιδιών, να ήταν ευκολότερο να συμφιλιωθούμε με το γεγονός ότι πράγματι… Διαβάστε περισσότερα »
Πόσο σωστό το σχόλιο σου, με άγγιξε τόσο πολύ. Μεγάλωσα μόνο με τη μητέρα μου και και εγώ αλλά και όσοι άλλοι γνωρίζω που ήταν παιδιά σε μονογονεικη οικογένεια πραγματικά έχουμε να λέμε ακόμη για το πόσο δύσκολη υπήρξε αυτή η συνθήκη και πόσα σημάδια μας άφησε. Νομίζω δεν είναι αντιληπτό εξαρχής ότι το να μεγαλώσει ένα άτομο μόνο του ένα παιδί είναι από τα δυσκολότερα πράγματα που μπορεί να του τύχει. Όσοι είχαμε τέτοια εμπειρία αναγκαστήκαμε να στηρίζουμε τη μητέρα μας, παύεις να είσαι παιδί πάρα πολύ νωρίς. Ειδικά οι περιπτώσεις που ξέρω εγώ, οι ηλικίες και η ανωριμότητα… Διαβάστε περισσότερα »
Βρε κορίτσι μου, εστω ότι μπαίνουμε όλες στα παπούτσια σου. Και μετα; Οντως, πολλές γυναίκες είναι μόνες και σε αδιέξοδο, δεν είσαι μόνη σου. Και μετα; Τι νόημα έχει να καθόμαστε να κλαιμε ολοι μαζι; Το πρόβλημα είναι εκεί και σε κοιτάει κατάματα. Και τελικά δεν είναι ούτε τα λεφτά, ούτε η υγεία, ή τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτά (έχεις παραδεχτεί στον εαυτό σου ποιο είναι;..) Ο χρόνος δεν γυριζει πίσω, ο,τι έγινε έγινε. Κοίτα μπροστά, σκέψου καθαρά και κάνε ο,τι χρειάζεται για την προσωπική σου ευτυχία. Μόνο εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό το δώρο στον εαυτό σου, ούτε… Διαβάστε περισσότερα »
Αγαπητή γράφουσα, εκφράζεις φοβίες,σκέψεις,πραγματικότητες κάποιων από εμάς και των παρελθοντικών εαυτών μας. Η κάθε μία επέλεξε δρόμο με βάση των δεδομένων που είχε. Προσωπικά δεν με ενδιέφερε ποτέ ουσιαστικά το θέμα μητρότητα μέχρι που θέλησα 2ο. Τις μικρές του κύκλου μας συμβουλεύω να ενημερώνονται και για αυτό. Διότι σε μας ήταν ψίθυροι και λύπηση. Φάγαμε τα νιάτα μας να πιστεύουμε πως κερδίσαμε ισότητα,έστω στην Δύση. Η πραγματικότητα δυστυχώς είναι άλλη και ο δρόμος προς την ισότητα περνάει από τις μισογυνικές κοινωνίες μας. Βάζουμε πετραδάκια για τις επόμενες. Αλλά όποιο θέλω κι αν ονειρευτήκαμε μικρές, συνήθως αυτά που πραγματοποιούνται θέλουν κόπο.… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ σωστά τα λες, φίλη, όλες μας εξαπατηθήκαμε στο θέμα μητρότητα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, επειδή ακριβώς πιστεύαμε ότι στην ελεύθερη Δύση εχουμε ενημέρωση και πολλά έχουν κερδηθεί. Και να προσθέσω ότι καμιά μας δεν κατέφυγε στην εξωσωματική με ελαφρά καρδία και χωρίς να υποστεί πρώτα ένα σοκ. Και χωρίς να της κοστίσει ψυχικά, σωματικά και οικονομικά, μόνες ή με σύντροφο.
Τίποτα δεν είναι εύκολο και εγγυήσεις δεν υπάρχουν. Το μόνο σίγουρο. Καθεμιά προχωρά με τα δεδομένα της.
αυτό που λείπει σε όλες τις επιστολές σου είναι η ανάληψη ευθύνης. Οι άλλοι φταίνε που δεν ενημερώθηκες σωστά, οι άλλοι φταίνε που θα σε κουτσομπολεύουν, εμείς φταίμε που δεν σε καταλάβαμε και αναγκάζεσαι να εξηγείς τα αυτονόητα.. Εσύ που είσαι σε όλο αυτό να ψάξεις, να ενημερωθείς εγκαίρως, να υποστηρίξεις τις επιλογές σου στους τρίτους και να αναλάβεις τις ευθύνες σου; Και ξερεις κατι μάνα δεν είναι μόνο αυτή που γεννάει! Μπορείς να φροντησεις, να στηρίξεις και να δείξεις τον δρόμο σε παιδιά που το έχουν ανάγκη!