Και είσαι μικρή… Και δεν σκέφτεσαι ποτέ νυφικά και γάμους. Σκέφτεσαι μόνο ότι θες να γίνεις ΜΑΜΑ!!
Και γίνεσαι μεγάλη… Και έχεις όλα όσα ποτέ ονειρευτηκες. Όμως πνίγεται, κουράζεσαι, γκρινιάζεις κ είσαι μια μαμά που δε θα ήθελες να έχεις…
Να τα πάρω από την αρχή… Είμαι το μεγαλύτερο εκ των δύο παιδιών της οικογένειας -λεμε τώρα! Η μαμα-λεμε τωρα-εντονως ανταγωνιστική. Ο πατερας-τερας κακοποιητικος (σωματικως). Μετράω τα χρόνια μέχρι να τελειώσω το πανεπιστήμιο κ να φύγω από το σπίτι.
Πανευτυχής, μένω με τον ένα κ μοναδικό άντρα που γνώρισα, αγάπησα, δόθηκα κ που ακόμη είμαστε μαζί. 25 χρόνια! Όχι χωρίς προβλήματα… αλλά διαχειρισιμα.
Κάνουμε 2 παιδιά που είναι όλη μας η ζωή!! Μένω σπίτι από επιλογή. Αγοράζουμε το σπίτι των ονείρων μας, αλλά σε απομονωμένη περιοχή. Πνίγομαι! Δεν έχω να πάω πουθενά, εκτός από ένα πάρκο κοντά. Πνιγομαι! Δεν μπορούμε να έχω αυτοκίνητο για να ξεφεύγω λίγο. Πνίγομαι! Όλο το βάρος του σπιτιού είναι πάνω μου, χωρίς βοήθεια. Πνίγομαι! Ολη η φροντίδα των παιδιών είναι πάνω μου. Πνίγομαι!
Είμαι πολύ αδύναμη; Πολύ αχάριστη; Πολύ μυγιαγγιχτη;
Θέλω να μιλήσω σε κάποιον, αλλά δεν υπάρχει κανείς! Δεν πιστεύω σε φιλίες. Έχω πληγωθεί. Οικογένεια πατρική δεν υπάρχει για μένα. Κ ενώ σε όλα βγάζω άκρη με τον άντρα μου, στο…πνιξιμο δεν με καταλαβαίνει. Είναι όλη μέρα έξω στη δουλειά κ δεν καταλαβαίνει την κλεισούρα, την ανάγκη για το έξω. Αν κ όποτε μπορεί μες στην εβδομάδα θα πάμε παρέα έξω κ ας είναι κουρασμένος, αλλά αυτό γίνεται 2 φορές την εβδομάδα… Είμαι αχάριστη; Δεν αντέχω άλλο όμως… Θα σκάσω!!
ΑΠΟ ΤHΝ – Κάποια Μαρία 
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Το πρόβλημα ξεκινάει ότι όλα όσα ονειρεύτηκες δεν ήταν δικά σου όνειρα αλλά της πατριαρχικής κοινωνίας και οικογένειας μέσα στις οποίες γαλουχήθηκες. Εσύ όπως και πολλές, αν όχι οι περισσότερες, γυναίκες όρισες την αξία σου μέσα από τη μητρότητα. Προσκολλήθηκες στον πρώτο άνδρα που γνώρισες για να ξεφύγεις από το περιοριστικό, προβληματικό και, όπως λες κακοποιητικό, οικογένειακό σου περιβάλλον. Στην πραγματικότητα δεν είχες επιλογές και δεν γνώρισες πράγματα ή τον κόσμο, δεν απέκτησες εμπειρίες. Η επιλογή να μείνεις σπίτι δεν ήταν δική σου αλλά προκαθορισμένη. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιείς ότι δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό η ζωή και είναι λογικό. Ποτέ… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν καταλαβα γιατί περιμένεις τον άντρα σου να σε βγάλει έξω κ γιατί δεν μπορείτε να έχεις αμάξι. Αλλά ακόμα κ αν δεν μπορείς να έχεις, δεν υπάρχει κάποια στάση λεωφορείου εκεί κοντά? Να το πάρεις να πας την βόλτα σου, το περπάτημά σου, το μπάνιο σου στη θάλασσα ή κάποιο χόμπι γενικότερα? Ακόμα κ μια δουλειά part-time μπορείς να κανεις. Το ότι κάποτε επέλεξες να μένεις σπίτι, δν σημαίνει ότι πρέπει να το κάνεις για πάντα. Αν πλέον δν σε καλύπτει αυτο, προχώρα σε κάτι άλλο. Επίσης, “τα παιδιά είναι όλη σου η ζωή”. Μήπως φρίκαρες που μεγαλώνουν κ… Διαβάστε περισσότερα »
Λέει μένουν σε απομονωμένη περιοχή, φαντάζομαι δεν έχει κάποιο λεωφορείο εκεί κοντά.
Ε δν μπορεί! Κάτι θα υπάρχει. Που μένει πια? Στην Αρτοτίνα ή στην Γαύδο? Που κ εκεί κάτι υπάρχει να σε πάει σε “πολιτισμό” αν θέλεις. Που κ αν έμενε εκεί, το πιθανότερο είναι να είχε γίνει ένα με τη φύση κ να μην έστελνε ποτέ τέτοια ερώτηση. Μπορει να χρειάζεται να περπατήσει 15 λεπτά να πάει στη στάση. Να σου βάλω 20′? Είναι ακόμα πιο μακρυά? Ένα ποδήλατο? Ο άντρας που δουλεύει? Αν είναι, μπορεί να γλιτώνει τη μια διαδρομή με το να πηγαίνει ή να γυρνάει μαζί του. Λύσεις υπάρχουν, τα είναι μακρυά, δν εχει τπτ, κτλ δικαιολογίες… Διαβάστε περισσότερα »
Μπορώ να σκεφτώ πολλές περιοχές στην επαρχεία που δεν υπάρχει καθόλου συγκοινωνία για πολλά χιλιόμετρα. Κάποιες φορές δεν υπάρχει καν άσφαλτομενος δρόμος και πάει μόνο τετρακίνητο. Πόσα απομονωμένα σπίτια (συνήθως σπιταρονες) χτισμένα μες στα δάση στην μέση του πουθενά…
Για να εχει πάρκο κοντά, δν είναι τέτοια περίπτωση. Εγώ δν μπορώ να σκεφτώ πολλές περιοχές. Κάποιες ναι, υπάρχουν. Αλλά, πολλές? Επίσης, αν ζούνε τόσο απομονωμένα, πως πήγαιναν ή πηγαίνουν ακόμα τα παιδιά σχολείο? Ο άντρας που δουλεύει κ τι διαδρομές κάνει κάθε μέρα? Κ που πηγαίνουν 2 φορές την εβδομάδα? Σούπερ μάρκετ? Δν βλέπω να κάνει καποιο τέτοιο παράπονο Αν ήταν τέτοια περίπτωση, θα ήταν άλλος τύπος ανθρώπου. Θα ασχολιόταν με τη φύση, θα μάζευε χόρτα, ρίγανη, θα έφτιαχνε σάλτσες κ γλυκά κ το πιθανότερο να ένοιωθε γεμάτη. Κ όλο κ κάποιος συγχωριανός θα υπήρχε να την κατεβάσει στην… Διαβάστε περισσότερα »
εδω λες αηδιες τωρα. το χωριο της μητερας για παραδειγμα μου ΔΕΝ εχει καν συγκοινωνια. και να φανταστεις ειναι τουριστικο μερος. μου ακουγεται λιγο απολυτο το ‘ολο και κατι θα υπαρχει σε μια απομονωμενη περιοχη’
Κ πόσες οικογένειες κατοικούν μόνιμα εκεί?
200 κατοικους εχει ολο και ολο
Στον χάρτη υπάρχει τουλάχιστον?
ναι, ειναι τα Ηλια Αιδηψου
Δεν είναι πολύ ωραίο αυτό που λες ρε συ. Το νόημα του όλο και κάτι θα υπάρχει μάλλον είναι ότι ισως μπορούν να βρεθούν κάποιες λύσεις αν συμβούν ορισμένες αλλαγές σε συνηθειες και καθημερινότητα. Και ενώ στο τουριστικό μέρος μπορεί να μην υπάρχει συγκοινωνία υπάρχει όμως η θαλασσα; Το χιονοδρομικό; Μέρη να φάει κανείς; Δεν ξέρω. Σε μέρη σαν την Αρτοτινα ας πούμε δεν υπάρχουν ούτε καν αυτά. Και φυσικά ούτε η συγκοινωνία. Υπάρχει η πλατεία του χωριού και το ποτάμι πιο κάτω. Οπότε όντως εξαρτάται τί εννοουμε οταν λεμε απομονωμενη περιοχη. Κατά τα άλλα αν το όραμα ζωής κάποιου… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν μπορείς να μεγαλώσεις 2 παιδιά δίχως συγκοινωνία,σχολείο.
Που ζούμε στην κατοχή?
Συνήθως ναι, τα έχουν για εξοχικά, αλλά υπάρχουν και αυτοί που τα κάνουν μόνιμες κατοικίες για διάφορους λόγους. Το “πολλά” το λέω από την άποψη ότι όπου και να κοιτάξεις στην επαρχία, σε όποιο δάσος, βουνό και λαγκάδια θα δεις και από αυτά. Αν υπάρχει αυτοκίνητο δουλειά, σουπερμάρκετ και λοιπά δεν είναι πρόβλημα. Ένα 20-30λεπτο συνήθως σε επαρχιακό δρόμο με το αυτοκίνητο και είσαι στο κοντινό χωριό/πόλη. Πιο πολύ ώρα θα έκανες στην Αθήνα να πας στην δουλειά/ψώνια/δραστηριότητές σου. Τα προβλήματα ξεκινάνε όταν δεν υπάρχει αυτοκίνητο, το οποίο θεωρώ και αδιαπραγμάτευτη συνθήκη για να μείνει κάποιος σε απομονωμένο μέρος ακόμα… Διαβάστε περισσότερα »
Η μητέρα μου είναι από χωριό στην επαρχία όπου παρ όλο που δεν ειναι απομονωμένο, η συγκοινωνία περνά αραιά και που, μια φορά τη μέρα το χάραμα ένα λεωφορείο και δεν έχει το βράδυ για να γυρίσεις. Τα παιδιά πηγαίνουν με το σχολικό σε άλλο χωριό. Όλοι μετακινούνται με το αμάξι. Δεν είναι περίεργο στην επαρχία να μην υπάρχει τακτική συγκοινωνία ακόμα και σε μέρη οχι στο πουθενά. Η γράφουσα θα έπρεπε να μας έχει αναφέρει που μένει γιατί άλλο να είσαι επαρχία άλλο σε προάστιο της Αττικης απλά απομονωμένο το σπίτι. Επειδή λέει για πάρκο μπορεί να είναι και… Διαβάστε περισσότερα »
Λογικά εφόσον έχουν 2 παιδιά και μάλλον μεγάλα πλέον, γύρω θα υπάρχουν μέσα μεταφοράς αλλιώς πως μετακινουνται?
Ίσως τα παιδιά να είναι ενήλικα και να έχουν φύγει από το σπίτι ή τα πηγαινοφέρνει σχολείο ο πατέρας τους όπως πηγαίνει για δουλειά. Δεν λέω όμως ότι η γραφούσα ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Απλά λέω ότι υπάρχουν περιοχές όπου δεν υπάρχει συγκοινωνία. Εδώ στο σπίτι των γονιών μου που είναι μέσα στην Αθήνα και οικιστική ζώνη και η κοντινότερη στάση λεωφορείου είναι στα 2 χιλιόμετρα και το λεωφορείο περνάει και όποτε το θυμηθεί (τα παιδιά της γειτονίας που έχω δει πάνε σχολείο με σχολικό).
Λοιπόν ζω σε ένα προάστιο μεγάλης πόλης, ακριβώς στις παρυφές του ,μετά έχουμε το δάσος και τα σπίτια με 4 στρέμματα αυλή. Λεωφορείο υπάρχει στο κέντρο του χωριού (γιατί ένα χωριό είναι ουσιαστικά αυτό το μέρος) και σε διάφορα άλλα σημεία ,όμως είναι τέτοιο το σημείο που βρίσκεται το σπίτι μου (παρότι εντός σχεδίου κι εντός χωριού το τονίζω) που για να πάω σε μια στάση πρέπει να περπατήσω 15-20′ σε έναν ανηφορικό και μετά κατηφορικό δρόμο. Χωρίς αυτοκίνητο ούτε σούπερ μάρκετ η στο φούρνο δεν μπορώ να πάω. Και φυσικά για να πάω στη μεγαλούπολη, η απόσταση είναι 20-30′… Διαβάστε περισσότερα »
Να αναλάβετε τα ηνία της ζωής σας,μου ακούγεται σαν παραίτηση,η ενασχόληση σας με την οικογένεια αποκλειστικά σας στέρησε το δικαίωμα στην δημιουργία και προσωπική εξέλιξη.
Η ζωή μας δεν γεμίζει μόνο με βόλτες πάλι κενό θα νιώθετε και απομόνωση.
Να βρείτε μια επαγγελματική απασχόληση έστω ημιαπασχόληση.
Μην περιμένετε οι άλλοι να σας βγάλουν από το τέλμα,θα απογοητεύεστε διαρκώς.
Κουράστηκες
Άρχισε χόμπι…πάρε μμμ και πήγαινε μια βόλτα
Κρίμα να έχεις κλείσει στο θέμα της φιλίας.πάντα υπάρχουν άνθρωποι που ταιριάζουμε σε όλες τις ηλικίες.
Σορυ αλλά το 2 φορές την εβδομάδα για φαγητό έξω είναι πολυτέλεια για τους περισσότερους..
Μάθε να χαίρεσαι όσα έχεις.
Λίγο ισοπεδωτικο τα δύο τελευταία για έναν άνθρωπο που μας γράφει κοινωνικοποιειται κατά κύριο λόγο με παιδιά και σύζυγό.
Δε νομίζω το θέμα είναι το φαγητό έξω. Και στο παγκάκι να πήγαινε να κάτσει με κάποια γνωστή φίλη κτλ. νομίζω θα της έκανε. Μην πιανομαστε από λεπτομέρειες επειδή δε βρίσκουμε άλλο σημείο ομοιότητας. Όσοι δουλεύουμε σίγουρα κουραζόμαστε αλλά κάπως κοινωνικοποιουναστε στη δουλειά, η κυρία παραπάνω ούτε αυτό δεν έχει.
γράφει “Μένω σπίτι από επιλογή”/”Δεν πιστεύω σε φιλίες”
είναι όλο δικό της..πρέπει να αρχίσει να αγαπά αυτά που επιλέγει.
αν δεν προσπαθήσει να βγει από το σπίτι για ένα χόμπι,να γνωρίσει ανθρωοπους για ένα έχει παρέα να μιλήσει/βγει ποιος άλλος θα το κάνει?κανένας δεν θα τησ χτυπήσει το κουδούνι για καφέ.
δεν θα έρθει η μαγική λύση χωρίς να το προσπαθήσει η ίδια.
η κούραση την έχει κάνει να μην μπορεί να δει όλα αυτά που απέκτησε.
Εγώ κατάλαβα ότι το από επιλογή είναι επειδή ήταν νοικοκυρά και μεγάλωσε τα παιδιά. Οπότε έφτασα στο συμπέρασμα ότι δεν ξέρει κάτι άλλο πέρα από αυτό. Και τώρα μπορεί να είναι και δύσκολο (όχι ακατόρθωτο) να βρει κάποιου είδους απασχόλησης. Για τις φιλίες μου χτύπησε και μένα άσχημα δε μπορώ να πω. Χόμπυ και βόλτες χωρίς αυτοκίνητο μπορεί να μην γίνονται στην περιοχή της, καθώς αναφέρει ότι είναι απομονωμένη. Που ίσως εκεί αποφάσισαν να κάνουν οικογένεια λόγω οικονομικών. Αυτά που απέκτησε είναι τα συμβατικά, άλλοι τα αποκτούν με τα μάτια κλειστά και σε άλλους τα αποκτούν άλλοι για τους ίδιους.… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ λογικό μου φαίνεται αυτο που σας συμβαίνει..χωρις οικογενειακό κύκλο χωρις κανενα φίλο περιχαρακωμένη στην οικογένεια απομονωμένη και χωροταξικά..εφόσον φαντάζομαι είστε πλέον πανω απο 40 και τα παιδιάσας λογικά δεν είναι βρέφη αναζητήστε κάποιου τυπου επαγγελματική απασχόληση ακόμα και μεσω ιντερνετ.. το να έχετε δικόσας χρόνο και υποχρεώσεις περα απο τη φροντιδα τωνγύρω είναι κεφαλαιωδους σημασίας για την αυτοεκτιμηση σας…ενα δικο σας μεσο μεταφοράς ειναι δυστυχώς επιβεβλημενο.. δεν είστε inhouse help..ακομα και οι επαγγελματιες έχουν θεσμοθετημένα ρεπο!! έλεος!! τέλος συνεδρίες με ψυχολογο .. τα παιδικά σας τραυματα εχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη τροπή που έχει παρει η ζωή σας και μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Μαρία,
ξέρεις πόσες άλλες, κάποιες Μαρίες, Ελένες,…υπάρχουν εκεί έξω;
Δεν σε παρηγορεί προφανώς…
Έτσι είναι…δύσκολα.
Πνίγεσαι κι είναι κατανοητό.
Συζήτησε με το σύζυγο, ξανά και ξανά, βρείτε εναλλακτικές για να ξεφεύγετε.
Βρες κάποια απασχόληση δημιουργική που να σε γεμίζει, γνώρισε καλύτερα μαμάδες των φίλων των παιδιών σου, πείτε τα.
Είσαι σε μια καμπή, χρειάζεται ψυχραιμία και σωστή διαχείριση.
Δεν είσαι αχάριστη, να ζήσεις θέλεις λίγο…για σένα …
(ένα μικρό αυτοκινητάκι θα σου δώσει μια ανάσα)
Φίλη, ότι αυτά ονειρεύτηκες πριν από 25 χρόνια, δεν σημαίνει ότι πρέπει να σε ικανοποιούν σε όλη σου τη ζωή. Και αναφέρομαι κυρίως στο απομονωμένο σπίτι και στην απόφαση να μην δουλέψεις. Αν οι συνθήκες έχουν αλλάξει τώρα, γιατί να μην δουλέψεις; Θα σε ωφελήσει, κι όχι μόνο οικονομικά. Γενικώς, και τα δύο μπορείς να τα αντιμετωπίσεις, με αποφασιστικότητα κι έπειτα σε συνεννόηση με τον άντρα σου. Και δεν εννοώ να μετακομίσετε, αλλά να βρεις κι εσύ ένα μεταφορικό μέσο, ώστε να εξυπηρετείσαι, να μπορείς να ξεφεύγεις. Ποδήλατο θα είναι, αυτοκίνητο, λεωφορείο…κάπως πρέπει να το βρείτε. Να μοιράζεστε το αυτοκίνητο,… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ θα εντοπίσω το πρόβλημα στο σπίτι των ονείρων. Από το δεύτερο κύμα του φεμινισμού που ασχολήθηκε με το φαινόμενο των αμερικανικών προαστίων (Dolores Hayden μου έρχεται στο μυαλό) ξέρουμε πολύ καλά ότι το σπίτι των ονείρων έχει αποτελέσει παγίδα για εκατομμύρια γυναίκες. Το ότι όλος ο οικοδομικός κλάδος, από αρχιτέκτονες μέχρι κατασκευαστικές εταιρίες και μεσίτες πουλούσε και πουλάει ακόμα όνειρα μιας ετεροκανικής οικογένειας στους δικούς τις τέσσερις τοίχους, μακριά από τους τάχα μου κινδύνους της πόλης και μέσα στη φύση είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την πατριαρχία. Στα πρακτικά, το βλέπεις και η ίδια. Η χιλιομετρική απόσταση είναι τεράστιος παράγοντας,… Διαβάστε περισσότερα »
Το ‘μενω σπίτι από επιλογή’ δεν ξέρετε ότι κάποια στιγμή θα σας οδηγήσει στην απομόνωση και την αντικοινωνικότητα; Πόσο χαρωπή νοικοκυρά/μανούλα να το παίξει κάποια σήμερα; Στο 2025 ζούμε. Η δική μου πατρική οικογένεια (χωρίς να λέω ότι εμείς έχουμε το αλάθητο κι εσείς είστε λάθος) πάντα μου έλεγε να φροντίσω να είμαι ανεξάρτητη οικονομικά και να μην εξαρτώμαι από τον οποιονδήποτε σύντροφο/σύζυγο. Σίγουρα μας γεμίζει η οικογένεια, αλλά προσωπικως με γεμίζει και η δουλειά μου. Γιατί μου προσφέρει δικό μου εισόδημα αλλά και γιατί καθημερινώς βλέπω πολύ κόσμο και ξεφεύγω εντελώς από τα του σπιτιού. Το να ψάξετε για… Διαβάστε περισσότερα »
Η πικρή αλήθεια είναι ότι για έναν εργαζόμενο,οι δύο φορές την εβδομάδα βόλτα είναι …υπέρβαση 😁
Καταλαβαίνω ότι πνιγεσαι,προσπάθησε όμως να σωθείς με το δικό σου κολύμπι και όχι με το σωσίβιο του συζύγου.
Εάν δεν αντέχεις οικονομικά ένα μικρό αυτοκινητάκι ,πάρε ένα ποδήλατο !
Να βγαίνεις έξω να πηγαίνεις μέχρι την αγορά να βλέπεις κόσμο.
Εάν τα παιδιά δεν πάνε ακόμα παιδικό σταθμό,το μόνο που μπορείς είναι να κάνεις υπομονή 1-2 χρόνια ακόμα έως ότου γραφτούν στον παιδικό.
Όμως μετά να κοιτάξεις να βρεις μια απασχόληση γτι έτσι δεν βγαίνει η ζωή