«Έχω μωρό ενός μηνός και δεν νιώθω το ροζ συννεφάκι που μου υποσχέθηκαν»

Αγαπητ@ ampa,

Πάντα η σελίδα αυτή ήταν βάλσαμο για την ψυχή μου. Αναλόγως με τη φάση της ζωής μου, αναζητούσα σχετικά άρθρα στην σελίδα και διάβαζα τις ιστορίες σας, αλλά, επίσης, έδινα κι εγώ συμβουλές σε αναγνώστριες, όταν είχα κάτι αξιόλογο και βοηθητικό να πω.

Πλέον είμαι σε μία πρωτόγνωρη φάση, την γνωστή- άγνωστη “λοχεία”. Έχω ένα μωρό ενός μηνός και, αν και ντρέπομαι που το λέω δημοσίως κι ανώνυμα σε ένα σάιτ, έχω φρικαρει με τη νέα κατάσταση. Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή.

Στα 36 μου σκέφτηκα πρώτη φορά την ιδέα δημιουργίας οικογένειας με τον, επί δεκαετίας, σύντροφό μου. Πιο πριν κι ενώ ήμουν σε σταθερή και ομαλή σχέση, ούτε που να το ακούσω, φρικαρα και μόνο στην ιδέα. Πάντα υπήρχαν άλλες προτεραιότητες: σπουδές, δουλειά, ταξίδια. Ο σύντροφός μου πάντα ήθελε παιδί αλλά όλο του το ανέβαλα, μέχρι που πέρυσι σκέφτηκα ότι μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω, του το ανακοίνωσα και αμέσως το δέχτηκε. Ήμουν τυχερή, έμεινα έγκυος πολύ γρήγορα κι είχα μία πολύ εύκολη εγκυμοσύνη. Ήμουν σε όλη την εγκυμοσύνη πολύ απορροφημένη αποκλειστικά με τα ιατρικά θέματα αυτής, να είμαι τυπική στις εξετάσεις μου, να “ακούω” το έμβρυο κάθε μέρα, να προσέχω τη διατροφή μου για να είναι καλά το έμβρυο κ.ο.κ. και δεν ασχολήθηκα/ενημερώθηκα ποτέ για το “μετά”.

Και ήρθε η μέρα του τοκετού. Δύσκολος και πολυωρος τοκετός που ενώ ξεκίνησε φυσιολογικά, κατέληξε, δυστυχώς, στο τελικό του στάδιο σε επείγουσα καισαρική τομή, για τη διασφάλιση της υγείας μου και του παιδιού. Έπαθα σοκ, για μέρες έβλεπα εφιάλτες ότι ήμουν στην αίθουσα τοκετού κι έκανα εξωθήσεις. Όταν μου έφεραν το μωρό, ένιωσα ουδέτερα, αδιάφορα, δεν με πλημμύρισαν όλα εκείνα τα ωραία μητρικά συναισθήματα συγκίνησης και αγάπης. Από το στρες δεν μου ήρθε ποτέ μητρικό γάλα, το μωρό μου τρώει εξαρχής γάλα με μπιμπερο. Ο ένας μήνας με το μωρό στο σπίτι μου είναι, ανά στιγμές, πνικτικος και τόσο βαρετά επαναλαμβανόμενος. Ξυπνάω το πρωί και ξέρω ότι θα ζήσω τη μέρα της μαρμότας για ακόμα μία φορά. Πάνες, κλάματα, μπιμπερο και πάλι απ’την αρχή. Θα μου πείτε: έτσι είναι τα μωρά, δεν το ήξερες; Έλα μου ντε..

Με το μωρό φοβάμαι ότι είμαι περισσότερο διεκπεραιωτικη, παρά τρυφερή και στοργική μάνα.

Ομολογώ ότι δεν το βλέπω και συγκινούμαι, ούτε νιώθω ακόμη αυτήν την μαγική σύνδεση. Τα βράδια μπορεί να κλαίω που οι ορμόνες μου τα έχουν παίξει. Προσπαθώ να αντιστρέψω την κακή ψυχολογία με το καθημερινό περπάτημα και με το να πάρω έναν καφέ στο χέρι κι ελπίζω μες το καλοκαίρι τα πράγματα να καλυτερέψουν.

Είμαι αχάριστη, το ξέρω. Ξέρω κοπέλες που ταλαιπωρούνται για ένα παιδί, που δεν έχουν έναν νορμάλ σύντροφο να τις στηρίζει έστω και λίγο, που βιώνουν θέματα υγείας.. σε όλα αυτά τα κορίτσια εύχομαι το καλύτερο. Αλλά ειλικρινά, στα κορίτσια που κυοφορούν, γιατί κανείς δεν μιλάει ανοικτά για την ύπουλη περίοδο της λοχείας; Γιατί όλα διαφημίζονται ως ροζ συννεφάκι; Γιατί προβάλλονται κυρίως εικόνες νέων μαμάδων με το χαμόγελο στα χείλη και την ψυχολογία στο ζενίθ της; Γιατί, ενώ όλοι ασχολούνταν με την έγκυο, όταν γεννάμε όλοι ασχολούνται με το μωρό και ξεχνάνε τη λεχώνα;

ΑΠΟ ΤHΝ – (πολύ) νέα μαμά.

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News