Έχω μια κοινωνική δυσκολία που με βραχυκυκλώνει

Γειά σας!

Είχα γράψει μια μεγάλη εισαγωγή για το πώς έχω βοηθηθεί αρκετές φορές από σχόλια και απόψεις που έχω δει διατυπωμένες σε δημοσιεύσεις αυτής της στήλης,  όμως την έσβησα και αποφάσισα να μην μακρυγορησω και να μπω ευθύς αμέσως στο θέμα μου – το οποίο δεν είναι θέμα ακριβώς, απλά θα σας πω τον (μ)πονο μου, την ανησυχία μου, το μεράκι τελος πάντων που με τρώει και δεν κοιμάμαι τα βράδια.

Είμαι μια νέα γυναίκα,  το τελευταίο χρόνο και κάτι ξεκίνησα την επαγγελματική μου πορεία κλπ – σημαντική πληροφορία,  καθώς παράλληλα με την εκκίνηση της εργασίας, έγινε ξεκάθαρο ότι έπρεπε να ξεκινήσει και η ψυχοθεραπεία γιατί ο,τι με δυσκόλευε τα τελευταία χρόνια φάνηκε να οδεύει σε γιγαντωση.

Συνοπτικά, οι δυσκολίες αυτές έχουν να κάνουν με το κοινωνικό άγχος (αν και έχω σκεφτεί αρκετές φορές ότι μπορεί να βρίσκομαι σε κάποιο φάσμα, κάτι που βέβαια δεν έχει επιβεβαιωθεί από κάποιον ειδικο). Έβλεπα τον εαυτό μου να μην μπορεί να ανταπεξέλθει, με έπιανε ταχυκαρδία όταν έλεγα καλημέρα στους συναδέλφους, απεφευγα να τρωω ή να βρίσκομαι σε κοινοχρηστους χώρους όπου ελλοχευε ο κίνδυνος του σμολ τοκ (σοκ).

Από το σχολείο ακόμα είχα αρχίσει να κλεινομαι, είχα συνηθίσει και φορέσει την ταυτότητα του ντροπαλου κοριτσιού, το οποίο βέβαια ήταν πάντα ικανό στα μαθήματα, αλλά βρε παιδί μου, δεν ακούμε τη φωνή της. Φίλους είχα, μετρημενους, αλλά ποτέ δεν υπήρξα μόνη ή περιθωριοποιημενη εντελώς.

Φυσικά, ήμουν εξαιρετικά διστακτική να εξερευνήσω κάποια ερωτική σύνδεση, η ντροπαλοτητα σε συνδυασμό με τις ανασφάλειες με κρατούσαν πάντα πίσω, και είχα πείσει και τον εαυτό μου κάπως ότι είμαι απωθητικη,  οπότε το να είμαι ευάλωτη μπροστά σε κάποιον με τέτοιο τρόπο μου προκαλούσε τρόμο.

Συνεπώς, όπως μπορεί να συμπεράνει κάνεις από τα παραπάνω, ημουν λίγο late bloomer – τόλμησα πρώτη φορά να έρθω κοντά με κάποιον, να βγω ραντεβού δηλαδή και εν συνεχεία να κάνω σεξ, στην ώριμη ηλικία των 22 (όχι ότι το θεωρώ κακό ή περίεργο, κάποια στιγμή στις πιο νταουν φάσεις μου ήμουν πεπεισμένη οτι θα πεθάνω παρθενα – καταλαβαινετε το ντραμα).

Όταν υπερκεραστηκε το “εμπόδιο ” της ερωτικής απειρίας (μεγαλος φοβος και άγχος αρχικά, που τελικά στην πράξη αποδείχτηκε ότι δεν ήταν κάτι τόσο τραγικό, όλα κάπως πήραν τον δρόμο τους φυσικά), εντοπίστηκε η πραγματικη δυσκολία στην προσπάθεια συσχέτισης με κάποιον – δεν ήταν το ποσό καλή θα ήμουν στο φιλι, παρά οι δεξιότητες στην επικοινωνία. Κάτι στο οποίο είχα (κι εχω) μείνει πίσω.

Έβλεπα τον εαυτό μου να μαγκωνει, να μην μπορεί να βρει τις λέξεις να εκφράσει κάποια πράγματα αποτελεσματικά,  να προσπαθεί να λέει (και να κάνει) το “σωστό” πράγμα κάθε φορά,  αυτό που θα ευχαριστούσε και θα γινόταν αποδεκτό από τον Άλλο, πιπολ πλιζινγκ ή κάπως έτσι. Αλλά, πέρα από την έκφραση σοβαρών ζητημάτων ή επιθυμιων ή προσδοκιών,  ακόμα και στην απλή καθημερινή συζήτηση δυσκολευομουν να συνεισφέρω τόσο.

Παρόλο που δεν θα έλεγα ότι είμαι ένα άτομο κενό, δίχως ενδιαφέροντα ή απόψεις,  είναι σαν να αδειάζει το μυαλό μου και να μην μπορώ να ανταποκριθώ σε βασικά θέματα, ακόμα και πράγματα για τα οποία έχω (υποτίθεται) έντονες απόψεις, //με καίνε, πώς το λένε. Οπότε καταλήγω να έχω μια πιο παθητική, υποτονική,, υποτακτικη κλπ στάση σε σχέση με το άλλο άτομο (κάτι που, προφανώς, έχει αποδειχτεί πληγή).

Και με τα δύο άτομα που έχω σχετιστει έως τώρα, έχει εμφανιστεί αυτό το πρόβλημα- όχι στον ίδιο βαθμό, με τον δεύτερο έσκασε πιο έντονα και είχαμε χαζοχωρισει αρκετές φορές εξαιτίας αυτού ( με αυτόν βέβαια να παίρνει την πρωτοβουλία και στον χωρισμό και στην επανασύνδεση).

Αν και βλέπω ότι σιγα σιγά, όσο αυξάνονται οι εμπειρίες σε κάποια πράγματα μπορώ να ανταπεξέλθω πιο αποτελεσματικά, αποκτώ καλύτερα αντανακλαστικα και έχω αίσθηση του ποια είμαι και τι (μπορεί να) θέλω, και κάνω και τις αναλύσεις μου με την Ψ, δεν μπορώ να αποβάλλω την αίσθηση της απελπισίας.

Φοβάμαι ότι μου έτυχε το κακό χαρτί της κοινωνικής δυσκολίας, ότι όσο όμορφη κι αν είμαι, πάντα θα υπάρχει αυτό το εμπόδιο που δεν θα μου επιτρέψει να έχω μια υγιή ουσιαστική σύνδεση που θα αντέξει στο χρόνο. Παρομοίως αγωνιώ και για τις συνέπειες σε όλους τους τομείς της ζωής (εργασία,  φιλίες κλπ), μάλλον τώρα έχει επικεντρωθεί στο ερωτικο γιατί είναι πρόσφατη η πληγή της απόρριψης και δεν έχει πάψει η αιμορραγία.

Ναι, δεν μπορώ να προβλέψω το μέλλον, η απόρριψη από ένα άτομο δεν είναι απόλυτο δειγμα κάθε μελλοντικής προσπάθειας, ούτε καταδίκη σε αιωνια ερωτικη απογοητευση- αλλά, αντικειμενικά, όταν η δυσκολία βρίσκεται σε κάτι τόσο απλό και θεμελιώδες, είναι δύσκολο να μην τρέχει το μυαλό σε τέτοιες σκέψεις (ή μπορεί απλά να είμαι τρελη; πιθανο)

Έχω γράψει πολλά και ξαναδιαβαζοντας τα συνειδητοποιω ότι με κάποιο μαγικό τρόπο κατάφερα να πω τη μισή ιστορία της ζωής μου, και ταυτόχρονα να μην πω τίποτα συγκεκριμένο.

Οπότε, δεν ξέρω τι ζηταω, ίσως την οπτική ατομων που έχουν περάσει κάποια παρόμοια φάση κι έχουν κάνει τέτοιες σκέψεις κάποια στιγμή στη ζωή τους. Ίσως έχω ανάγκη να ακουσω ότι υπάρχει φως στο τελος του τούνελ, ότι μπορεί κάποιος να υπαρχει και να ζει μια ικανοποιητική και γεμάτη ζωή, ακόμα κι αν είναι ένας ενήλικας που δεν έχει διώξει ακόμα πλήρως το ντροπαλό & κοινωνικα αμήχανο/αδεξιο παιδάκι που ήταν.

Ίσως έχω ανάγκη να βγω απλά έξω να ακουμπήσω το γρασίδι και να βγω από τον μικρόκοσμο μου όπου τα προβλήματα μου φαντάζουν τεράστια και καταστροφικά.

Ευχαριστώ για τον χρόνο όποιου θαρραλέου έφτασε ως το τέλος 🙂

ΑΠΟ ΤΗΝ – Συνεσταλμενη σεξοβόμβα

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News