Έχω κάνει κι εγώ πολλά λάθη, όμως με πνίγει το άδικο. Με πνίγει ο χειρισμός, η τοξικότητα, η αντρίλα

Αγαπητό Αμπα και αναγνώστριες,

Νομίζω ότι γράφω μόνο γιατί θέλω να πάρω κουράγιο να πάρω μια απόφαση. Σκέφτομαι τον χωρισμό και έχουμε παιδιά. Δεν έχω κάνει ακόμη «την συζήτηση».

Είμαστε πάνω από δεκαετία μαζί και είχαμε πάντα διάφορες στον χαρακτήρα, στη σκέψη, στην ιδεολογία.

Ήμουν αρκετά νέα όταν γνωριστήκαμε, πολλα τα χειριστικά αλλιώς από ότι θα έκανα σήμερα. Εχουν γίνει διαφορα που στην ουσία δεν «συγχώρεσα» ποτε. Έχω νιώσει σε διάφορες καταστάσεις «στριμωγμένη» και οτι έπρεπε να κάνω πολλούς, άνισους συμβιβασμούς.

Δεν μπορώ να τον εμπιστευτώ , υπερβολικα συχνά υποπτεύομαι οτι μου λέει μισές αλήθειες ή οτι αποσκοπεί σε κάτι άλλο. Όχι για απιστία η κάτι τέτοιο, απλά βολεψακιας και όταν δε συμφωνώ απλά λέει ψέματα.

Με έχει μειώσει και με μειώνει πολύ συχνά, για τα επαγγελματικά μου και το μισθό μου, τις προσδοκίες μου από τη σχέση μας και από τον ίδιο ως σύζυγο/πατέρα. Έχει άλλες προτεραιότητες και άλλες αξίες , όποτε συγκρουόμαστε σε διαφορα θέματα.

Με ενοχλεί όλο και περισσότερο η παρουσία του. Ο τόνος της φωνής, τα αστειάκια, η ακαταστασία, οι διαφωνίες.

Είναι πολύ δεμένος με τους γονείς του, εγώ καμία σχέση. Με ενοχλεί χρονια τώρα πόση βοήθεια δέχεται από τους γονείς του και οτι, κατ´εμε , δεν σεβάστηκε τα δικά μου όρια στο θέμα. Είναι πολλά.

Δεν ειναι όλα λάθος, εννοείται. Έχουμε κάνει τόσα όνειρα, τόσα ταξίδια, έχουμε ζήσει τόσες οικογενειακές στιγμές μαζί. Είναι πανέξυπνος, καταλαβαίνει πολλά που δεν μπόρεσα ποτε να μοιραστώ με άλλους, και με ξέρει τόσο καλά. Και ναι, είναι και θέμα συνήθειας. Και ευκολίας.

Ξέρω ότι αν (όταν;) κάνω το βήμα, θα έρθω σε ακόμη χειρότερη θέση από ότι βρίσκομαι τώρα. Κοινωνικά, προσωπικά, οικονομικά. Και σε χειρότερη θέση από εκεινον, για ακόμη μια φορά. Φοβάμαι για τη σχέση μου με τα παιδιά μετά από έναν χωρισμό, ειδικά με τον μεγαλύτερο μου γιο που λατρεύει τον μπαμπά. Φοβάμαι ότι θα φάω τραμπουκισμό, ότι θα μου κάνει τη ζωή δύσκολη. Φοβάμαι ότι ενώ εγώ θεωρώ το fair play αυτονόητο εγώ θα φάω λάσπη.

Κατανοώ ότι αυτή η απόφαση, εν οντως παρθεί, δεν έχει να κάνει μόνο με εκείνον. Εχει να κάνει και με την τεράστια κούραση, με τα χρονια που πέρασαν, με το δικό μου παρελθόν και τα δικά μου παιδικά χρονια, με τις αλλαγές που ήρθαν. Δεν θέλω να υποστηρίξω ότι φταιει αυτός κι εγώ έχω δίκιο, δεν ψάχνω το δίκιο. Ψάχνω καλύτερη ποιότητα ζωής, ηρεμία, τον χώρο μου, θέλω να να είμαι καλά ή έστω καλύτερα. Δεν μπορώ να είμαι καλά με τα παιδιά υπό συνεχή πίεση , έχοντας συνέχεια ένα αίσθημα ότι υποβιβάζομαι, ότι οι ανάγκες μου μένουν σχεδόν πάντα πίσω . Να μείνουν πίσω για τα παιδιά οκ, για εκείνον όχι. Αλλά κι εκεί τα όρια δεν είναι καθαρά.

Θα είναι παρά πολύ δύσκολο και μπορώ να περιμένω τα χειρότερα. Δεν σκέφτομαι μονίμως ότι είναι το σωστό, αλλά αρκετά συχνά ναι. Δεν τον θέλω άλλο, δεν μπορω άλλο. Έχω κουραστεί παρά πολύ. Δουλεύω αλλά ημιαπασχόληση, δεν είναι πολλά τα λεφτά. Αλλά οκ, δεν εξαρτώμαι τελείως οικονομικά, ευτυχώς.

Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμη…ελπίζω τα παιδιά να καταλάβουν,,ελπίζω να υπάρξει σεβασμός, ελπίζω να μην απομακρυνθούν τα παιδιά, ή, να μην μου τα απομακρύνουν.

Εχω κάμει κι εγώ πολλά λάθη – όμως με πνιγει το άδικο, τουλάχιστον σε κάποια θέματα. Με πνιγει ο χειρισμός, η τοξικότητα, η. αντριλα.

Ονειρεύομαι να χω την ησυχία μου και ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά αντι να τρέχω σα την τρελή περα δώθε.

Ορίστε, τελικά έγραψα ακόμη πολλά. Το κλείνω και σας ακούω με ευγνωμοσύνη .

ΑΠΟ ΤΗΝ – Στο τσακ

Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News