Γεια σε όλους,
Θέλω να μοιραστώ κάτι που με προβληματίζει μαζί σας.
Είμαι 26 χρονών, ζω στο εξωτερικό και κάνω το διδακτορικό μου.
Νομίζω (είμαι σχεδόν σίγουρη) ότι έχω κοινωνικό άγχος. Δεν έχω διαγνωστεί αλλά το πιστεύω πολύ, αλλά όπως και να έχει, έχω τρομερή δυσκολία σε κοινωνικές συνθήκες και πραγματικά υποφέρω.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σαν μικρό παιδί, ένιωθα τρομερό άγχος σε κάθε κοινωνική συναναστροφή, ακόμη και με κοντινούς ανθρώπους. Μου ήταν δύσκολο να κάνω νέες γνωριμίες, φυσικά έκανα πολύ δύσκολα φίλους και είχα πάντα τη «ταμπέλα» της ντροπαλής και αυτής που δεν μιλάει. Κανείς βέβαια δεν ήξερε ότι εκείνο το μικρό παιδί δεν μιλούσε όχι γιατί δεν ήθελε, αλλά γιατί μέσα του βασανιζόταν από το άγχος — κάτι που στη πορεία της ζωής μου με δυσκόλευε πάρα πολύ και με γέμισε ανασφάλειες, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Κάπου στη πορεία, αποδέχτηκα τον εαυτό μου (δεν τον αγάπησα, αλλά τον αποδέχτηκα) και σταμάτησα να προσπαθώ να με αλλάξω. Είχα λίγους φίλους και καλούς και άρχισα να αγνοώ τα σχόλια που άκουγα.
Πλέον όμως έχω μεγαλώσει, και μιας που έχω αρχίσει να εργάζομαι και εκτίθομαι πλέον σε κοινωνικά πλαίσια που δεν έχω, αν θέλετε, την επιλογή να πω «ξέρεις κάτι, αυτή είμαι και σε όποιον αρέσω», έχω αρχίσει να υποφέρω και ζορίζομαι πολύ. Νιώθω ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι φτιαγμένος για άτομα σαν εμένα. Νιώθω ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να αρπάξω ευκαιρίες και να ανέβω στη δουλειά μου, γιατί απλά δεν έχω αυτές τις κοινωνικές δεξιότητες που σε κάνουν αγαπητό και συμπαθή σε όλους — και δεν θα τις αποκτήσω ποτέ, γιατί απλά μέσα μου, σε κάθε κοινωνική συναναστροφή που δεν αφορά τους φίλους μου και τους κοντινούς μου ανθρώπους, υποφέρω και ποτέ κανένας manager ή recruiter δεν θα το καταλάβει αυτό.
Στα meeting στη δουλειά δεν μιλάω ποτέ εκτός αν χρειαστεί, στα networking events μου είναι αδύνατον να ξεκινήσω συζήτηση με κάποιον γιατί τρέμω και κοκκινίζω. Ο supervisor μου μου ζητάει να παρουσιάσω κάτι και μου παίρνει πόσο καιρό να το κάνω, γιατί απλά κάτι που για τους άλλους είναι απλό για εμένα είναι άθλος. Το να στείλω ένα email μπορεί να μου πάρει μέρες γιατί πρέπει να ελέγξω ξανά και ξανά κάθε λέξη. Και το θέμα είναι ότι όλοι θεωρούν ότι απλά είμαι αδιάφορη ή και αγενής κάποιες φορές, κάτι που δεν ισχύει.
Προσπαθώ — προσπαθώ πολύ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου — να με αλλάξω. Πλέον κάνω και ψυχοθεραπεία, αλλά μου είναι πολύ δύσκολο. Βλέπω τους πάντες γύρω μου να ανεβαίνουν, να βρίσκουν δουλειές γιατί έχουν αυτά τα skills (φυσικά όχι μόνο γι’ αυτό, αλλά σίγουρα βοηθάει, τουλάχιστον στον κλάδο μου) και εγώ μένω πίσω και δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ να κάνω αυτά που κάνουν οι άλλοι, καθώς με δυσκολεύουν απλά καθημερινά πράγματα που στους άλλους είναι δεδομένα.
Τελικά, μπορεί ένας άνθρωπος με κοινωνικό άγχος να επιβιώσει σε αυτόν τον κόσμο; Τουλάχιστον στον επαγγελματικό τομέα;
Θα χαρώ πολύ να ακούσω εμπειρίες και απόψεις ή και συμβουλές 🙂
ΑΠΟ ΤHΝ – Μαρίνα
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Είναι σαν να διαβάζω για μένα. Ίσως όχι σε τέτοιο βαθμό αλλά σίγουρα όχι αμελητέο. Έχουν αρχίσει και με στέλνουν σε συναντήσεις με υψηλά στελέχη ενώ εγώ θέλω τη γωνίτσα μου, να περνάω απαρατήρητος. Επίσης, δε θέλω να συντονίζω το οτιδήποτε, με αγχώνει. Θέλω να έχω άποψη αλλά να είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης, αν γίνεται. Με τιμάει πάρα πολύ όταν σε σημαντικές συναντήσεις με καλούν για την τεχνογνωσία μου αλλά παράλληλα αγχώνομαι. Έχω κι εγώ διδακτορικό και σε κάθε συνέδριο που είναι να παρουσιάσω μια δουλειά, ενώ από τη μία έχω όρεξη να το κάνω, τρέμω και το… Διαβάστε περισσότερα »
“Παρόλα αυτά, θεωρώ πως αν είχα τις κοινωνικές δεξιότητες που αναφέρεις, μπορεί να είχα προχωρήσει πολύ παραπάνω.” Δεν συμφωνώ! Το ζήτημα δεν είναι πόσα και ποια εφόδια έχουμε στο ξεκίνημα της δραστηριότητάς μας, αλλά στο κατά πόσο μπορούμε να τα συνδυάζουμε, να τα αξιοποιούμε και, τελικά, να τα μετασχηματίζουμε σε πλεονεκτήματα. Η ικανότητά μας (όλων) εκεί κρίνεται. Αν εσείς καταφέρατε, ότι καταφέρατε με αυτά τα εφόδια (και τα ντεσαβαντάζ) σημαίνει ότι βρήκατε τον τρόπο να τα συνθέσετε σε διαδικασία δράσης. Το να είχατε άλλα δεν σημαίνει τίποτα (επειδή τα αβανταζ θα ήταν περισσότερα από τα ..ντεσαβαντάζ). Τέλος να προσθέσω ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Γεια σου! Προσωπικα ενας λογος που δεν εκανα διδακτορικο ηταν αυτος, παρολο που ειχα την ευκαιρια. Δεν το μετανιωσα ομως, εχτισα μια καριερα στην οποια εχω λιγοτερη αλληλεπιδραση με κοσμο. Δουλευω στο παρασκηνιο,κι απο το σπιτι, αλλα ειμαι εκει οταν με χρειαζονται οι συναδελφοι μου. Εχω υπαρξει ξεκαθαρη σε συνεντευξη οταν με ρωτανε ποιο ειναι το αδυναμο μου σημειο: “Οι παρουσιασεις και οι ομιλιες μπροστα σε κοινο. Κανω την προσπαθεια αν ειναι απαραιτητο αλλα δεν ειμαι πηγαια καλη σ’αυτες και θα προτιμουσα να ειμαι η τελευταια επιλογη.” Απλα και κατανοητα. Το κλειδι ειναι ο ρολος να μην απαιτει παρουσιασεις και… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό το κείμενο είναι πολύ ενθαρρυντικό για την κοπέλα που έκανε την ανάρτηση.
Εγώ ένιωθα περίπου όπως εσύ στην ηλικία σου (και ακόμα νιώθω αλλά σε μικρότερο βαθμό). Σίγουρα η ψυχοθεραπεία είναι το κλειδί αλλά αυτό που με βοήθησε πολύ είναι να συμβιβαστώ με το συναίσθημα της δυσκολίας/του πανικού. Να μην προσπαθώ να το ηρεμήσω, αλλά να προχωρώ στο εκάστοτε task και να προσπαθώ να το ολοκληρώσω και ας νιώθω άσχημα. Το να προσπαθώ να ηρεμήσω τον εαυτό μου και κατόπιν να προχωρήσω δεν έχει (για μένα) αποτέλεσμα. Κάτι ακόμα, η εμπειρία σιγά σιγά θα κάνει τα πράγματα ευκολότερα. Όχι ίσως 100%, αλλά θα μειώνεται ο βαθμός δυσκολίας όσο αποκτάς περισσότερες εμπειρίες. Επίσης… Διαβάστε περισσότερα »
Η διαταραχή που αναφέρεις είναι δύσκολη στην διάγνωση της και γι αυτό θα πρέπει να απευθυνθείς σε ψυχίατρο και όχι σε ψυχολόγο γιατί τα αίτια μπορεί να είναι είτε σωματικά είτε ψυχολογικά. Με μπέρδεψε λίγο το ότι αναφέρεις ότι σου είναι δύσκολο να γράψεις ακόμα και ένα email γιατί τσεκάρεις ξανά και ξανά κάθε λέξη. Από την άλλη βρίσκεσαι στο διδακτορικό σου που σημαίνει ότι έχεις περάσει άπειρες φορές από εξετάσεις και γραπτούς διαγωνισμούς. Θέλω να πω, είναι κάτι που υπήρχε πάντα ή τελευταία το έχεις αποκτήσει; Όπως και να έχει η λύση είναι να απευθυνθείς σε γιατρό έτσι ώστε… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι απλα οι εξετασεις δεν εχουν να κανουν με το κοινωνικο στρες. Επίσης όταν λεω οτι ελεγχω τα email εννοω το πως μπορει να φανει στον ανθρωπο που το στελνω. Π.χ είνια αρκετα επαγγελματικό; Χρησιμοποιήσα τισ σωστες λεξεις; Ποιος ειναι ο καταλληλος τροπος να ρωτησω κατι σε καποιον ανωτερο μου κλπ. Δηλαδη σκεφτομαι τι μπορει να σκεφτει για εμενα ο ανθρωπος που θα διαβασει το email.
Ναι. Όταν έγραφες εξετάσεις δεν αναρωτιόσουν αν έχεις χρησιμοποιήσει τις σωστές λέξεις και πως θα φανεί στον εξεταστή; Με τις εργασίες τί έκανες; Πώς τις παρουσίαζες; Ρωτάω γιατί ίσως αυτό βοηθήσει στο να ανταπεξέλθεις στις υποχρεώσεις σου στη δουλειά. (Φυσικά εμμένω στην άποψη μου για γιατρό)
Το ειχα και τοτε ναι. Αν και ειμαι μηχανικος οποτε οι περισσοτερες εργασιες δεν ειχαν περιθωρια εκφρασης καθως ηταν ασκησεις.
Φίλη Mαρινα, προφανώς δεν ελέγχεις κάθε λέξη σε ο,τι στέλνεις, γιατί μου φαίνεται περίεργο άνθρωπος που κάνει διδακτορικό να γράφει «εκτίθομαι».
Κατα τα αλλα, συμφωνώ απόλυτα με όσες φίλες έγραψαν να συμβουλευτεις ψυχίατρο. Θα δεις μεγάλη βοήθεια, στο εγγυώμαι. Γιατί να βασανίζεσαι;
Δεν εχετε καταλαβει το νοημα του μηνυματος μου, αλλα τελοσπαντων. Και συγγνωμη που το λεξιλογιο μου δεν ειναι σωστο 🙂
Επίσης το διδακτορικο μου ειναι πανω στη μηχανικη αλλα και ετσι να μην ηταν και οι ανθρωποι που κανουν διδακτορικό κανουν λάθη, καλο ειναι να αφησουμε πισω αυτα τα στερεοτυπα και να μην προσβαλλουμε ανθρωπους
Marin μου δε νομίζω ότι σε πρόσβαλε. Μάλλον ήθελε να σου πει ότι ίσως το έχεις μεγαλοποιήσει στο μυαλό σου (να ας πούμε εδώ που δεν τριπλο τσέκαρες τις λέξεις και μπράβο σου! αυτό εννοούσε) Το γεγονός ότι δουλεύεις και κάνεις και διδακτορικό (στη μηχανική τί ακριβώς αλήθεια;) σε τόσο μικρή ηλικία είναι από μόνο του αξιέπαινο.
Εγώ που το έχω τελειώσει το διδακτορικό μου εδώ και χρόνια προσπαθώ εδώ και κάνα 5λεπτο να βρω το λάθος στην λέξη”εκτοθομαι” και δεν το καταλαβαινω.
Και γραφουσα μην μασάς σε λεπτομέρειες. Είναι κάτι που παντα λέμε στους φοιτητές που αγχώνονται σε θέματα γλώσσας. Εφ όσον δεν είσαι γλωσσολόγος/φιλόλογος (ούτε και εγώ είμαι), δεν αξιολογήσαι στην χρήση της γλωσσας, ούτε και κανείς στον χώρο θα σε παρεξηγήσει λόγο αυτου.
Δεν βλέπετε το λάθος, ο.κ.,τι να κάνουμε; Ομως η σωστή χρήση της γλώσσας- είτε παίζει ρόλο στη βαθμολογία των εξετάσεων είτε όχι- δεν είναι ούτε «στερεότυπο», όπως γράφει η Μαρίνα ούτε «λεπτομέρειες», όπως γράφετε εσείς. Κόπηκε, δεν ξέρω γιατί, το σχόλιό μου προς τη Μαρίνα, όπου αποκάλυπτα ότι είμαι δυσλεκτική, με επίσημη διάγνωση, που έγινε όμως σε μεγάλη ηλικία ( μετά και το Πανεπιστήμιο). Όχι ελαφρως δυσλεκτική, πολύ. Οι δάσκαλοί μου και οι καθηγητές μου απορούσαν στο σχολείο, γιατί αυτό το παιδί γράφει έτσι; Με μεγάλη προσπάθεια, δική μου και άλλων (τους οποίους ευγνωμονώ, ο πατέρας μου μεταξύ αυτών) το… Διαβάστε περισσότερα »
παντως αντικανονική χρήση της γλώσσας δεν υπάρχει. Λόγος εκφερμενος δε γίνεται να είναι λαθος. Φυσικά υπαρχουν νόρμες, αλλά είναι ακριβώς αυτό: νόρμες, επιχειρούν να ρυθμισουν και να περιορισουν τη χρηση της γλωσσας μεσα στο εκάστοτε ‘σωστό’. Οι νορμες αυτές φυσικά είναι πολιτικές αποφασεις πανω στη γλωσσα. Η ζωη της γλωσσας από την άλλη είναι η χρήση της, οι εκφορές του λόγου. Γλωσσα που μιλιέται αλλάζει. Δεν υπάρχουν λάθη λοιπόν. Μόνο ποικιλία υπάρχει, η οποία συνηθεστατα οδηγεί σε γλωσσική αλλαγη. Η μόνη γλώσσα που μπορείς να πεις ότι ‘αυτό δε λεγεται, ή είναι λάθος’ είναι η νεκρή γλώσσα. Κατά τα άλλα,… Διαβάστε περισσότερα »
Θα σου πω τι παρατηρώ εγώ (και εγώ δυσγραφική είμαι αλλά δεν είναι εκεί το θέμα στην προκειμένη) στην δουλειά μου (η οποία αφορά και την γραφούσα στην προκειμένη φάση). Είμαστε άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων που προσπαθούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας στα Αγγλικά (διότι αυτή είναι η γλώσσα που χρησιμοποιούμε στην δουλειά). Εγώ είμαι όπως και εσύ και στις ξένες γλώσσες τα πάω καλύτερα από ότι στα Ελληνικά οπότε έχω μια άνεση. Βλέπω λοιπόν φοιτητές (και όχι μόνο) που τα Αγγλικά δεν είναι η μητρική τους γλώσσα να στάζουν κρύο ιδρώτα κάθε φορά που είναι να δώσουν μια ομιλία γιατί… Διαβάστε περισσότερα »
Δεν διαφωνω σε κατι απο αυτα. Και ουτε ανεφερα οτι δεν θελω να βελτιωθω. Προφανως και θελω να χρησιμοποιω τη γλωσσα σωστα. Στερεοτυπο θεωρησα την εκφραση <> , και γι αυτο ειπα οτι και αυτοι οι ανθρωποι κανουν λαθη και δεν εχουν κατι παραπανω απο τους αλλους.
Τελοσπαντων, επισης να αναφερω οτι αυτη τη στιγμη γραφω πισω απο εναν υπολογιστη κανεις δεν με βλεπει, κανεις δεν με ξερει ουτε θα με μαθει και ποτε και προφανως το αγχος για το πως θα φανουν αυτα που γραφω ειναι λιγοτερο και δεν τριπλοτσεκαρα το κειμενο μου.
Αγαπητή Μαρίνα, κάπως στεναχωρήθηκα που διάβασα αυτήν την τελευταία σας απάντηση.Τι να πω, εσείς στο κάτω κάτω μπορεί να μείνετε και στο εξωτερικό, και ποτέ να μην χρειαστεί να γράψετε κάτι επαγγελματικό στα ελληνικά. Ισως αδικα σας στεναχώρησα. Δεν το ήθελα πάντως, αν και θα έπρεπε να το έχω προβλέψει. Ειλικρινά ζητώ σύγγνωμη.
Σκέψου ομως οτι εδω ειναι ανώνυμο. Οπότε της φεύγει (εν μέρει) το αγχος του τι θα σκεφτούν οι αλλοι , σχετικά με το πως το έγραψε.
Εξάλλου ο προβληματισμος της δεν ειναι η ορθογραφία, οσο “το τι θα θεωρήσουν οι άλλοι για μενα” (πχ το εγραψα αρκετά επαγγελματικα). Με την εικόνα του εαυτού της εχει θεμα και την εικόνα που υποτίθεται έχουν οι άλλοι γι αυτην. Το οποιο μονο με βοήθεια ειδικού θεωρώ οτι αντιμετωπιζεται
Γιατί δεν περνάς τα emails σου από το chatgpt/copilot και λοιπές εφαρμογές; Μπορείς να του ζητήσεις να στο κάνει επαγγελματικό/φιλικό/με χιούμορ ή ο,τι άλλο σου κατέβει. Εγώ πλέον σχεδόν όλα τα emails μου σε εξωτερικούς συνεργάτες τα περνάω από εκεί και γλυτώνω πολύτιμο χρόνο.
Συμφωνώ απόλυτα,χρειάζεται βοήθεια ψυχιάτρου να ξεπεράσει ολο αυτό που βιώνει.
Αυτό το κάνω κι εγώ. Βοηθάει πολύ.
Δεν χρειάζεται καμία θεραπεία. Αυτός είναι ο χαρακτήρας της. Τον αποδέχεται και προχωράει με αλλά στοιχεία που θεωρούνται δυνατά για τον εργασιακό κλάδο. Δεν χρειάζεται όλοι να είμαστε social butterflies. Εγώ δεν θεωρώ τίποτα προβληματικό από το κείμενο της
Πόσο σε καταλαβαίνω. Φαντάσου είμαι δικηγόρος κι έχω το άγχος του κοινού και του κόσμου… Εν τω μεταξύ δεν φαίνεται, γιατί όπου θέλω μιλάω, οπότε αυτοι που με ξέρουν δε με πιστεύουν τι περνάω. Αν θες τη γνώμη μου, όλα ξεπερνιουνται αν χρειάζεται. Αν η δουλειά σου έχει να κάνει με κόσμο, πρέπει να εξασκήθεις. Πολλά ξεκινάνε, από την παράλογη πεποίθηση πως μπορούμε να μιλάμε με όποιον θέλουμε (όχι) η πως πρέπει να ήμαστε πάντα ο εαυτός μας (όχι). Η αξία της ζωής βρίσκεται και στην υπέρβαση αυτού που αποκαλούμε εαυτό. Δεν γεννήθηκες δειλή η μάλλον όπως έχεις μέσα σου… Διαβάστε περισσότερα »
Μαρίνα, έχεις υψηλό βαθμό αυτογνωσίας.
Αυτό θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις σταδιακά τις όποιες δυσκολίες.
Επιβιώνεις και θα επιβιώσεις και στο μέλλον.
Ένα διάστημα το βίωνα αυτό. Ου να δεις έλεγχο που έκανα στα μηνύματα των email. Προσπάθησε να παρακολουθήσεις σεμινάρια ψυχολογίας, εκπαίδευσης ή διοίκησης ανθρώπινου δυναμικού ή δημοσίων σχέσεων. Δεν χρειάζεται να είναι δια ζώσης ή ακριβά, βρίσκεις και απλά σε διάφορες πλατφόρμες μαθημάτων. Όταν έρθεις σε επαφή με το πώς λειτουργεί ο άνθρωπος θα αρχίσεις να απεγκλωβίζεσαι από όλο αυτό. Επίσης, καλό είναι να ενταχθείς σε θεατρική ομάδα ή θεατρικό εργαστήρι ή χορό, θα σε κάνει να εκτεθείς και θα δεις αλλαγές.
Θα συμφωνήσω απόλυτα με τις θεατρικές ομάδες. Από ότι έχω ακούσει από ανθρώπους με κοινωνικές φοβίες τα θεατρικά εργαστήρια βοηθάνε πάρα πολύ στην διαχείριση της συγκεκριμενης φοβίας. Πολύ συχνά προτείνεται και από ειδικούς ψυχικής υγείας.
Να μη φοβάσαι αρχικά. Όλοι κάνουμε λάθη. Η ψυχοθεραπεία θα βοηθήσει αρκετά αλλά μην περιμένεις να αλλάξεις. Εμείς που έχουμε αυτή τη φοβία-άγχος αναπτύσσουμε άλλους μηχανισμούς πχ συνήθως είμαστε αρκετά ευγενικοί σε κοινωνικές περιστάσεις , ακούμε , διασταυρώνουμε πληροφορίες, έχουμε καλή μνήμη , δίνουμε απαντήσεις to the point κλπ Ίσως χωλαίνουμε στο θέμα των αναλυτικών σκέψεων αλλά αφού κανείς διδακτορικό πιστεύω ότι το εξασκείς αυτό. Εμένα ας πούμε μου έχουν πει ότι είμαι καλή στις ατάκες κάτι δηλαδή που είναι σύντομο και to the point. Μη φοβάσαι γενικά, έχεις πολλά να δώσεις.
Φυσικά και θα μπορέσεις. Ξαναγραψε μας πόσο καιρό κάνεις ψ θεραπεία.
αν δεν το βλέπεις ν αλλάζει , δεν φταις εσύ! Αλλά ο θεραπευτής.
Αρχικά σου λείπει η αυτοπεποίθηση αλλά όλα χτίζονται❤️Εδώ κατάφερες αλλά κι άλλα ! good luck
μα τι μου θυμιζεις… τελικα πιστευω ότι ειμαστε πολλοι, απλως εχουμε μαθει να κρυβόμαστε καλά λοιπόν, ιστορία… όταν ήμουν μικρή έκανα μπαλέτο, ήμουν πολύ καλή, και συνεπώς μεσα σε όλες τις παραστάσεις που ετοιμαζε η δασκαλα. Το ίδιο γαμημενο συναίσθημα πριν από κάθε παρασταση. Ο ίδιος φόβος κάθε φορα που ανεβαινα στη σκηνη. Το ίδιο λύσιμο στα γόνατα. Η ίδια ναυτία. Το ίδιο άγχος. Όλα εκεί. Δεν εφευγαν ποτέ. Με αποκορύφωμα μια παράσταση, όταν ήμουν 12-13, στην οποία κατερρευσα πενυματικά: επαθα διαλειψη, κενό, ξεχασα τη χορογραφία. Τη χορογραφία που είχα λιώσει για να τη βγαλω, την ξεχασα. Ξερεις τι έμαθα… Διαβάστε περισσότερα »