Πριν από ενάμισι χρόνο έχασα την κόρη μου από καρκίνο και ήταν μόλις 19 χρονών.
Όταν ξεκίνησε τις χημειοθεραπείες και άρχισαν να πέφτουν τα μαλλιά της ήταν το μεγαλύτερο σοκ για όλους μας αλλά περισσότερο για εκείνη. Εγώ σαν μαμά το μόνο που ήθελα ήταν να είναι καλά όσο αυτό ήταν δυνατόν, πονουσα που την έβλεπα έτσι αλλά έπρεπε να είμαι δυνατή για να είναι και αυτή. Μέχρι ένα σημείο το κατάφερα αλλά όχι μόνη μου μαζί με τους φίλους της που δεν έδειξαν στιγμή να τους ενδιαφέρει η εμφάνιση της και τη στήριξαν όσο δεν φαντάζεστε. Το ξέρω όμως πως ποτέ δεν το ξεπέρασε πραγματικά. Όταν μετά από καιρό άρχισαν να βγαίνουν έστω και λίγο η χαρά της ήταν εμφανής. Όταν όμως έβγαινε έξω και έβλεπα τους άλλους να την κοιτάζουν με περιέργεια θυμωνα πάρα πολύ. Το ίδιο όμως έκανα και εγώ πριν χωρίς να το καταλαβαίνω. Τώρα όταν βλέπω ένα άτομο χωρίς μαλλιά ή με άλλο πρόβλημα το μόνο που αισθάνομαι είναι περηφάνια γιατί ξέρω ότι έχουν μεγάλη δύναμη.
Αλλά το μόνο που ήθελα να πω σε όλους όσους παλεύουν με αυτή την αρρώστια είναι να μην το βάζουν κάτω και να μην παρεξηγούν τους γύρω τους γιατί είναι και αυτοί δύσκολα και πολλές φορές δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν και πως να εκφραστούν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι σας αγαπάνε και πραγματικά το μόνο που δεν τους ενδιαφέρει είναι η εμφάνιση σας.
Μία μεγάλη αγκαλιά σε όλους όσους παλεύουν.
ΣΤΕΙΛΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΣΑΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ, ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΘΕΜΑ ΣΑΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙ ΕΔΩ
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
