Πριν ένα εκατομμύριο χρόνια πήγα να κάνω την πρακτική μου σε μια εταιρία , ο υπεύθυνος και κατά ένα ποσοστό ιδιοκτήτης της εταιρίας με πήρε υπό την προστασία του και μου μάθαινε τη δουλειά. τα πήγαμε τόσο καλά που παρέμεινα με μόνιμη απασχόληση για τα επόμενα πέντε χρόνια κι αν δεν τον ερωτευόμουν με πάθος θα ήμουν ακόμα εκεί.
Ο άνθρωπος αυτός είχε «μια ζωή στρωμένη με γυναίκα κι ερωμένη», όταν εμφανίστηκα στο γραφείο του και έγινα το δεξί του χέρι . Ποτέ δεν έγινε κάτι το επιλήψιμο μεταξύ μας, αλλά εγώ δεν είχα μάτια για κανέναν άλλο . Εγώ δεν τολμούσα ούτε στον εαυτό μου να το παραδεχτώ , αλλά ήμουν τρελά ερωτευμένη μαζί του και συνεπαρμένη από τη ζωή του . Φαινόταν δε φαινόταν , δεν ξέρω και πια δε θέλω να μάθω .
Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί λόγω της δουλειάς , κάναμε και επαγγελματικά ταξίδια , βγαίναμε και με πελάτες , η ζωή μου ήταν πλήρης .
Το κακό είναι πως όπως στραβά είχε κανονισμένη την προσωπική του ζωή , έτσι στραβά κανόνιζε και την επαγγελματική του και στραβά μου τα μάθαινε και μένα . Ήμουν τυχερή που δεν έμπλεξα με όλα αυτά που κάναμε και όλα αυτά που με προέτρεπε να κάνω .
Ευτυχώς κάποια στιγμή ,περισσότερο επειδή περνούσε ο καιρός και εγώ ήμουν τόσο ερωτευμένη χωρίς ανταπόκριση αλλα και τόσο νέα και είχα επιθυμίες και προσδοκίες , έφυγα από κοντά του και από την εταιρεία . Όσο ήμουν εκεί ούτε ευκαιριακό σεξ δε μπορούσα να ευχαριστηθώ κι εγώ ήθελα σχέση ολοκληρωμένη και παιδιά και οικογένεια . Ήμουν τυχερή , άλλαξα τελείως επαγγελματικό αντικείμενο και γνώρισα και κάποιον λίγο αργότερα με τον οποίο μπόρεσα να κάνω ολοκληρωμένη σχέση . Και ήμουν ακόμα πιο τυχερή γιατί λίγο καιρό μετά που έφυγα έσκασαν διάφορα θέματα στην παλιά δουλειά που αν ήμουν ακόμα εκεί θα με έμπλεκαν άσχημα .
Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια , έχω πλέον την ηλικία που είχε εκείνος τότε και όταν σκέφτομαι αυτή την παλιά ιστορία αισθάνομαι ντροπή για τη στάση μου τότε και για τον τρόπο που στεκόμουν δίπλα του επαγγελματικά και ηθικά. Ήμουν πολύ νέα και δεν είχα καμία εμπειρία ζωής , αλλά αυτό με δικαιολογεί , με απαλλάσσει ; Πως θα έκρινα σήμερα εγώ μια νέα κοπέλα που θα πλησίαζε το άντρα μου και θα έμπαινε στη ζωή του μέσω της δουλειάς ; Και πόσο ανόητη ήμουν που δεν είχα καμία ηθική αναστολή για τις πρακτικές που υιοθετούσανε στη δουλειά . Το ότι από τότε δεν ασχολήθηκα ξανά με αυτό το αντικείμενο με απαλλάσσει από τα όσα έγιναν τότε ; Δε θέλω να σας κουράζω περισσότερο , δεν ξέρω κι αν βγαίνει νόημα με τις ασαφείς περιγραφές μου , αλλά είναι κάτι που με βαραίνει ακόμα .
ΑΠΟ ΤHΝ – Πρόκνη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
You live you learn. Μια εμπειρία δεν σε χαρακτηρίζει ως άνθρωπο ειδικά όταν με τις επόμενες πράξεις σου την απέρριψες. Κανείς δεν πορεύεται στη ζωή του έχοντας κάνει μόνο τα σωστά.
Εγώ διαβάζοντας το ένιωσα ότι δε νοιώθει ακριβώς τύψεις και ενοχες, απλά ότι φοβάται κάτι σαν κάρμα και δε ξέρει πως να διαχειριστεί το τρίτο άτομο και δεν της φαίνεται εύκολο να την αντιμετωπίσει σαν άπειρη αν τύχει μια τέτοια κοπέλα στο δρόμο του άντρα της. Αλλιώς θα σκεφτόταν τη σύζυγό του “πρώην” και όχι την “ερωμένη”. Απλά τότε είχε αποδεχτεί ότι οκ ήταν άπειρη και δεν ήξερε. Αλλά τώρα που έχει κάνει την οικογένειά της, αν βλέπει έτσι τον παρελθοντικο της εαυτό θα πρέπει να βλέπει έτσι και την κοπέλα που μπορεί να πλησιάζει τον άντρα της, και νομικά… Διαβάστε περισσότερα »
Ναι, σε δικαιολογεί κ σε απαλλάσσει.
Σταμάτα με τις ενοχές, δες τι πήρες από την ιστορία κ προχώρα.
Επίσης, για το “Πως θα έκρινα σήμερα εγώ μια νέα κοπέλα που θα πλησίαζε το άντρα μου και θα έμπαινε στη ζωή του μέσω της δουλειάς;”
Γτ να την κρίνεις? Τον άντρα σου να κρίνεις, αν χρειαστεί, για τα όρια ή μη που θα της βάζει.
Από εμένα πλήρης αθώωση και απαλλαγή από το κατηγορητήτριο που η ίδια αποδίδεις στον εαυτό σου. Υπήρχε μεταξύ σας μια τεράστια διαφορά εξουσίας (power imbalance) την οποία δεν μπορεί παρά να εκμεταλλευόταν εν γνώση του.
Ναι, αυτομαστιγώσου κι εσύ για κάτι επιλήψιμο που (δεν) έκανες κάτι χρόνια (δεκαετίες;) πριν. Τον τελευταίο καιρό όταν διαβάζω τις ιστορίες/ερωτήσεις το πρώτο που σκέφτομαι όλο και συχνότερα είναι: άλλο ένα κείμενο που δεν θα έγραφε ποτέ άντρας. Το αδίκημα παραγράφηκε, αθώα η κατηγορούμενη.
Το θέμα είναι να μην οδήγησες ανθρώπους στο θάνατο ή στη φυλακή. Κράτησε τις εμπειρίες σου ώστε να μην ξανακάνεις τα ίδια λάθη στο μέλλον. Τι νόημα έχει να αυτομαστιγώνεσαι; Το παρελθόν δεν αλλάζει.
Τι τα θες και τα θυμάσαι.Παει,πέρασαν 🤗
Λοιπόν φίλη ,ουδείς αναμάρτητος
Ήσουν μικρή ,άπειρη ,παραλίγο να την πατήσεις ,έφυγες ,γλίτωσες
Μην είσαι τόσο αυστηρή με τον εαυτό σου
Είναι πολύ σημαντικό ότι τώρα μετά από τόσα χρόνια κάνεις τη σωστή ανάγνωση και τα βλέπεις πιο καθαρά
Όσο για το σύζυγο ,πειρασμοί θα υπάρχουν πάντα …
Δεν πολυκατάλαβα σημασία έχει όμως πως κατάλαβες εσύ. Τωρα αν τύχει κάτι παρόμοιο με κάποια που θα ερωτευτεί τον άντρα σου εσένα πρέπει να σε ενδιαφέρει ΤΙ θα κάνει ο άντρας σου κι οχι η άλλη. Μη βασανίζεσαι για πράγματα που δεν εχουν καν συμβεί. Τωρα για την παλιά σου δουλειά αν εκεί έκανες κάτι που νομικά και ηθικά δεν το θεωρείς σωστό αυτό ναι δικαιολογειται απο την απειρία σου, ίσως όμως και όχι, εσύ ξέρεις. Οπως ξέρεις αν υπάρχει τρόπος να διορθώσεις κάτι που έγινε τότε.
Από τη στιγμή που εντόπισες τα λάθη σου, σταμάτησες και δεν τα επανέλαβες, έχεις κάνει το καλύτερο που μπορούσες. Αυτό αρκεί. Οι περισσότεροι από εμάς σε κάποιο τομέα της ζωής μας κάτι έχουμε κάνει ή δεν κάνει στα νεανικά μας χρόνια, για το οποίο μετανιώνουμε. Νομίζω ότι θα πρέπει να επικεντρωθείς να βελτιώσεις την αυτοεκτίμηση σου και το παρόν σου. Γιατί συνεχίζεις να τιμωρείς τον εαυτό σου ένα εκατομμύριο χρόνια μετά; Έχεις εκτίσει πλέον την ποινή σου και επέδειξες ειλικρινή μεταμέλεια. Ώρα να αποφυλακίσεις τον εαυτό σου.