Χαιρετισμούς στην παρέα. Θα ήθελα πολύ να ακούσω εμπειρίες από κοπέλες που έχουν βρεθεί σε παρόμοια φάση.
Είμαι 35 χρονών, παντρεμένη και έχω ένα παιδάκι δύο ετών. Ζούμε στο εξωτερικό, στη χώρα καταγωγής του συζύγου μου, και γενικά έχουμε μια πολύ όμορφη ζωή.
Λίγο background για μένα: πάντα ήθελα να ταξιδέψω, να γνωρίσω τον κόσμο και να ζήσω εμπειρίες. Δεν είχα ποτέ ως μεγάλο στόχο ζωής να παντρευτώ και να κάνω παιδιά. Δεν είναι ότι δεν το ήθελα, απλώς θεωρούσα ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν φυσικά. Το λέω αυτό γιατί έχω φίλες που από πολύ μικρές ήξεραν ότι ήθελαν να παντρευτούν και να κάνουν 2-3-4 παιδιά, και μεγαλώνοντας το είχαν στόχο και το έκαναν. Εγώ το ανακάλυψα περισσότερο στην πορεία.
Γνώρισα τον σύζυγό μου στα 25. Στην αρχή είχαμε μια αρκετά χαλαρή σχέση, η οποία σταδιακά έγινε πιο σοβαρή. Παντρευτήκαμε και το να κάνουμε ένα παιδάκι ήρθε σαν φυσική συνέχεια. Το πρώτο μας παιδί το ήθελα πάρα πολύ, δυσκολευτήκαμε αρκετά να το αποκτήσουμε και είχα μια δύσκολη εγκυμοσύνη και δύσκολη γέννα. Μετά τη γέννα πέρασα και μια περίοδο επιλόχειας κατάθλιψης, την οποία κατάφερα να ξεπεράσω με τη βοήθεια φαρμακευτικής αγωγής.
Σήμερα μπορώ να πω ότι η ζωή μας είναι πολύ όμορφη, αν και όχι πάντα εύκολη. Ζούμε σε μια μεγάλη πόλη του εξωτερικού και δεν έχουμε καθημερινή βοήθεια από παππούδες, γιαγιάδες ή φίλους. Έχουμε βρει τις ισορροπίες μας, αλλά πολλές φορές νιώθω ότι τρέχω και δεν φτάνω… από τη δουλειά στον σταθμό, από τον σταθμό σπίτι, μαγείρεμα, παιχνίδι, μπάνιο, ύπνος κ.λπ. Και μετά προσπαθώ να βρω λίγο χρόνο και για μένα, για γυμναστική, φίλους, έναν καφέ, ένα date night με τον σύζυγο.
Ο σύζυγός μου βοηθάει πραγματικά πολύ. Θα έλεγα ότι κάνουμε περίπου 50-50 τα του παιδιού και του σπιτιού, εκείνος αναλαμβάνει κυρίως τα πρωινά και εγώ τα βράδια, εκείνος καθαρίζει, εγώ μαγειρεύω κ.ο.κ.
Και τώρα στο δίλημμα…
Τον τελευταίο καιρό ο σύζυγός μου άρχισε να μου μιλάει για δεύτερο παιδί. Ειλικρινά, εγώ δεν νιώθω μέσα μου αυτή την έντονη επιθυμία να αποκτήσω άλλο ένα παιδί. Η πρώτη μου σκέψη είναι ότι η ζωή μας θα γίνει πιο δύσκολη. Με ένα παιδί ήδη είμαι αρκετά κουρασμένη και δυσκολεύομαι να βρω χρόνο για τον εαυτό μου. Με δύο, μου φαίνεται σχεδόν αδύνατο.
Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά ξέρω τον εαυτό μου, χρειάζομαι προσωπικό χρόνο για να είμαι καλά ψυχολογικά. Χρειάζομαι τη γυμναστική μου, να βλέπω φίλους, να μπορώ να βγω μια βόλτα μόνη μου, να έχω μια κάποια αίσθηση ελέγχου και ρουτίνας στην καθημερινότητά μου. Έχω δουλέψει αρκετά με ψυχοθεραπεία πάνω στο άγχος μου και ξέρω πόσο σημαντικά είναι όλα αυτά για την ισορροπία μου. Με ένα παιδάκι 2-3 ετών και ταυτόχρονα ένα μωρό, φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να τα διαχειριστώ, όσο κι αν βοηθάει ο σύζυγός μου.
Από την άλλη, τις τελευταίες εβδομάδες έχω αρχίσει να σκέφτομαι και κάτι άλλο: ότι δεν θέλω ο γιος μου να μεγαλώσει μόνος του, ότι μπορεί να ήταν όμορφο για εκείνον να έχει ένα αδερφάκι.
Αλλά, ρε κορίτσια… δεν μου φαίνεται αρκετός λόγος αυτός για να φέρω ένα παιδί στον κόσμο. Δεν θα έπρεπε να θέλω πραγματικά και εγώ αυτό το παιδί, ανεξάρτητα από το αν θα είναι «καλό» για το πρώτο μου;
Θα ήθελα πάρα πολύ να ακούσω εμπειρίες από γυναίκες που βρέθηκαν σε παρόμοια φάση… από όσες τελικά αποφάσισαν να κάνουν δεύτερο παιδί αλλά αρχικά είχαν αμφιβολίες, αλλά και από όσες αποφάσισαν να μείνουν στο ένα. Πώς πήρατε την απόφασή σας; Και κυρίως, πώς νιώθετε σήμερα με αυτή την απόφαση;
ΑΠΟ ΤHΝ – Coco
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αν ήξερες με βεβαιότητα ότι κανείς δεν θα σε ρωτούσε ποτέ ξανά «πότε θα κάνετε δεύτερο;», ότι το παιδί σου θα ήταν απολύτως ευτυχισμένο ως μοναχοπαίδι και ότι δεν υπήρχε καμία κοινωνική προσδοκία, θα ήθελες εσύ ένα ακόμη παιδί;
Εγώ , όπως και εσείς, είχα μια πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη , δύσκολη γέννα και δύσκολη συνέχεια αφού το μωρό μου ήταν πρόωρο και περάσαμε 1 μήνα και κάτι σε εντατικές. Εκείνη την εποχή και για χρόνια μετά, δεν ήθελα να ακούσω τίποτα για άλλο παιδί. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι είχα και κακό γάμο (σε αντίθεση με εσάς). Κάποια στιγμή και όντας σε όμορφη (κατά την άποψη μου εκείνη την εποχή) σχέση , το σκέφτηκα αλλά και πάλι το απέρριψα λόγω προσωπικών κολλημάτων που σήμερα όμως μου φαίνονται γελοία. Φτάνοντας στο τώρα (είμαι πλέον σε ηλικία που δεν μπορώ… Διαβάστε περισσότερα »
Την εμπειρία που έχω απο τη δική μου μητέρα και μόνον θα καταθέσω.Ουσιαστική γνωμη για το θέμα δεν μπορώ να έχω, δεν τεκνοποίησα από επιλογή,και είμαι πλέον μεγάλος άνθρωπος ηλικιακά. Η μητέρα μου ήταν εκπαιδευτικός,εργαζόμενη τη δεκαετία του 50 πράγμα εξαιρετικά σπάνιο για την εποχή. Ημουν το πρώτο της παιδί,το ήθελε πολύ, το λαχταρούσε,και παιδεύτηκε πολύ, πάρα πάρα πολύ για να με μεγαλώσει ως εργαζόμενη, μακρυά από τους δικούς της και άρα χωρίς βοήθεια.Ο πατέρας μακρυά λόγω δουλειάς,στην ουσία μέχρι τα 8 μου μεγάλωσα με τη μητέρα μόνον. Μετά ενώθηκε η οικογένεια. Με λάτρεψε,η αγάπη και η αποδοχή που πήρα… Διαβάστε περισσότερα »
Εσύ θα πάρεις την τελική απόφαση, εγώ απλά θα σε συμβουλεψω από τα δικά μου βιώματα ως μητέρα δύο παιδιών με μόλις δύο χρόνια διαφορα. Για μένα, δεν είναι αρκετοί οι λόγοι του να θέλει το παιδί αδερφάκι και το ότι στο ζητάει ο σύζυγος. Το δεύτερο παιδί είναι κούραση επί δύο, και ειδικά όταν έχουν μικρή διαφορά ηλικίας, είναι πολύ δύσκολο όταν είναι μικρά, γιατί κανένα από τα δύο δεν αυτοεξυπηρετείται, κι όποιος τους φροντίζει πρέπει να μοιραστεί στα δύο. Γι’αυτό η βοήθεια είναι πολύ σημαντική, εσύ την έχεις βέβαια από τον άντρα σου και είσαι τυχερή, εγώ την… Διαβάστε περισσότερα »
Σήμερα συνειδιτοποίησα ότι όλες οι καλές μου φίλες είναι μοναχοπαίδια. Το μόνο “πρόβλημα” που τους προκαλεί αυτό είναι η φροντίδα των γονιών όταν έρχεται η ώρα. Οπότε το καλύτερο που έχετε να κάνετε για το παιδί σας είναι να προνοήσετε για αυτό. Από εκεί και πέρα αποφαασίστε ανεξάρτητα αν θέλετε παιδί. Θα είναι ένας νέος άνθρωπος που δεν είναι καθόλου απαραίτητο ότι θα έχει τόσο στενή σχέση με το αδέρφι.
Έχω ένα παιδί. Δεν είχα σκεφτεί για δεύτερο, όταν κάποια στιγμή, πέντε χρόνια μετά, ξανά έμεινα έγκυος. Ήμουν ήδη 42 χρονών και είπαμε να το κρατήσουμε και βλέπουμε, ο άντρας μου είχε ενθουσιαστεί! Από την άλλη, δεν βοηθούσε και με το πρώτο.. Τελικά, προέκυψε γονιδιακό θέμα και προχωρήσαμε σε διακοπή εγκυμοσύνης. Μου πήρε χρόνια και κάμποση ψυχοθεραπεία για να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι ανακουφίστηκα με αυτή την έκβαση…. Στο μεταξύ πήρα διαζύγιο, κάτι που με ένα δεύτερο παιδί δεν θα ήταν εφικτό.. Τώρα που το παιδί μου τελειώνει αισίως το σχολείο, δεν μπορώ καν να φανταστώ πως θα ήταν… Διαβάστε περισσότερα »
Βρίσκομαι κι εγώ στην ίδια θέση. Έχω ένα παιδάκι 3 ετών, και πραγματικά μου πήρε ενάμισι χρόνο να συνέλθω από την εγκυμοσύνη: Εξοσωματική, δύσκολη γέννα και επιλόχιο κατάθλιψη. Μένουμε στο εξωτερικό και δεν έχουμε καμία βοήθεια. Ο σύζηγος βοηθάει σε όλα το ίδιο και είμαστε και οι δύο πάρα πολύ κουρασμένοι. Ο μικρός είναι επικοινωνιακά δύσκολος και όχι εύκολα διαχειρίσιμος κάποιες φορές. Γι αυτό το λόγω απομακρυνόμαστε από την ιδέα ενός δεύτερου παιδιού. Επίσης δε ξέρω κατά πόσο θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε οικονομικά. Δε θα ήθελα τα παιδιά μου να μεγαλώσουν σ ένα περιβάλλον με οικονιμική ανασφάλεια. Από την άλλη… Διαβάστε περισσότερα »
Θα μιλήσω καθαρά προσωπικα, γιατί είναι από τα πράγματα που κανείς δε θα μπορεί να σου πει τι είναι σωστό και τι λάθος. Έμεινα έγκυος χωρίς να το προγράμματισω κι είχα μια δύσκολη εγκυμοσύνη. Με το μωρό δε δυσκολεύτηκα , αλλά χωρίς βοήθεια εγώ κι ο σύζυγος επειδή δεν είχαμε ιδιαίτερη βοηθεια ,τα παίξαμε από άποψη κούρασης, κι έπρεπε να κάνω κάποιες θυσίες προσωπικές για δουλειά κτλ. Ο ίδιος ήθελε ένα δεύτερο παιδιά εγώ όμως δεν ήθελα καθόλου. Όταν 4 χρόνια μετά έμεινα ξανά έγκυος κατά λάθος , πανικοβλήθηκα κι όταν απεβαλα ,ανακουφιστηκα. Εκεί νομίζω κατάλαβαμε κι οι δυο ότι… Διαβάστε περισσότερα »
Αφού νιώθεις ότι θα πιεστείς πολύ αυτή τη στιγμή γιατί δεν το αφήνεις για λίγο αργότερα να δεις πως θα νιώθεις; Εγώ ήμουν αποφασισμένη ότι θα έκανα 2 παιδιά, αυτό ήταν το ελάχιστο για να νιώθω ότι έχω οικογένεια στο μέλλον (οι γονείς μου έχουν περισσότερα παιδιά και τα χαίρονταν). Όμως, επειδή γέννησα την κόρη μου 2 μήνες πριν γίνω 44, δεν είχα χρονικά περιθώρια, θα έπρεπε να ξεκινήσω την διαδικασία πριν κλείσει τα 2 (ανώτερο όριο ηλικίας για χρήση δικών μου ωαρίων στο ΗΒ). Οι συνθήκες δεν το επέτρεπαν, πχ έπρεπε να αδυνατίσω για να φτάσω κάτω από το… Διαβάστε περισσότερα »
Γεια σου γραφουσα, γονιός δεν είμαι, κ ίσως κάτι μου διαφεύγει μα νιωθω τόσο δυνατά την ανάγκη να σου πω, προς τι η πίεση η χρονική; Τώρα, σε ένα χρόνο, κ όχι το τοσο απλό στο μυαλό μου, “νιώθω πως θα μου χαλάσει την ισορροπία, θα κουράστω, δεν νιώθω έτοιμη.”
Αφού μια χαρά είστε όλοι γιατί το “υπάρχει μια συστολή κ δεν χρειαζεται καν να χτενίσω το μυαλό μου να την δικαιολογήσω, Πιριοντ. δεν αρκεί; Βρε κορίτσι να έχετε την υγεία σας κ το βλέπεις σε ένα χρόνο, σε δύο, σε πέντε!