Από την 40sth
Είμαι 40 χρονών μόνη, ανύπαντρη, χωρίς παιδιά και ζω με τη μητέρα μου. Η συμβίωση οφείλεται στο γεγονός ότι δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα, δεδομένου ότι το σπίτι που μένουμε είναι με ενοίκιο, η μητέρα μου είναι χαμηλοσυνταξιούχος και εγώ συνεισφέρω στο ενοίκιο, τους λογαριασμούς και όλα αυτά.
Έχω προσπαθήσει κατά διαστήματα να κάνω οικονομίες για να μπορέσω να φύγω αλλά δυστυχώς δεν τα έχω καταφέρει. Μέχρι πρότινος είχα συμβιβαστεί και αποδεχτεί την όλη κατάσταση. Το τελευταίο διάστημα όμως νιώθω ότι πνίγομαι, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή μου και η αυτοεκτίμησή μου.
Ντρέπομαι τους πάντες. Τους φίλους τους γνωστούς τον οποιοδήποτε που μπορεί σε συζήτηση να προκύψει το θέμα κατοικίας. Φοβάμαι να γνωρίσω ανθρώπους για να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσω έκπληκτο επικριτικό ή χλευαστικό βλέμμα τύπου “μα τι πρόβλημα έχεις;” πριν προβώ σε μια απολογητική εξήγηση για την οικονομική μου κατάσταση.
Ήδη νιώθω την επικριτική στάση των φίλων μου ενώ γνωρίζουν την οικονομική μου κατάσταση. Για να μαζέψω χρήματα θα χρειαστούν τουλάχιστον 5 χρόνια και χωρίς διακοπές, εξόδους, ρουχισμό (και όλα αυτά γίνονται ήδη σε περιοριστικά πλαίσια). Η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο και το χειρότερο είναι ότι έχω μεγάλο πρόβλημα με τους ανθρώπους… Και είμαι και 40!
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καλα τι φταις εσυ που τα νοικια ειναι στο θεο και οι μισθοι στα ταρταρα;! Ξερω πολυ κοσμο στη φαση σου, δεν εισαι η μονη. Ειναι συλλογικο το προβλημα. Οποιος σε κοιταξει περιεργα δεν εχει επαφη με την πραγματικοτητα.
Επίσης στο εξωτερικό που το έχουμε πρωτυπο ανεξαρτησίας, οι άνθρωποι συχνότατα μπορούν οικονομικά , να μείνουν μόνο με συγκάτοικους και τις περισσότερες φορές με αγνώστους. Αντίστοιχα και εσυ συγκατοικείς με την μητέρα σου και μοιράζεστε τα έξοδα. Όπως και ένα ζευγάρι είναι δυο άνθρωποι που συντηρούν ένα σπιτι, όχι ενας. Δεν καταλαβαίνω ειλικρινά το σταβοκοιταγμα στην εποχή μας. Για οικονομικούς αλλά και για οποιοδήποτε άλλο λόγο που δεν τους αφορά.
Δυστυχώς, αυτό που περιγράφεις δεν είναι η εξαίρεση, πολλοί μένουν με τον γονέα ειδικά αν είναι μόνος και θέλει φροντίδα. Λογικό, να θέλεις να μείνεις και μόνη και εύχομαι να το καταφέρεις.
Τώρα, όποιος θέλει να σε κατακρίνει θα βρει λόγο να το κάνει.
Αν π.χ. έμενες μόνη σου μπορεί να έλεγαν: “Πώς αφήνεις τη μητέρα σου μόνη; Και γιατί δίνετε τόσα λεφτά στα νοίκια”
Μη στεναχωριέσαι και δες το ρεαλιστικά το θέμα, δεν φταις εσύ! Είμαστε σε κακή εποχή😔
Ένας άνδρας στη θέση σου νομίζεις αισθάνεται ντροπή?
Μια χαρά βολεμένος θα αισθάνεται ..έτοιμα όλα και αποταμίευση για βόλτες εκδρομές….αγορές..
οντως ξερω αρκετους τετοιους που το καυχιούνται κιολας! Που δε φευγουν ακομα κ όταν φτιαχνουν τα οικονομικά τους!
Γιατί ντρέπεσαι για τη ζωή σου; Καταλαβαίνω να μην σου αρέσουν πτυχές της και να θες να την αλλάξεις, αυτό που θεωρώ αχρείαστο είναι η ντροπή για αυτήν. Οι περισσότεροι από μας δε διανοούμαστε να συγκατοικούμε με τους δικούς μας γιατί είναι αφόρητα δύσκολη η συμβίωση, όμως είναι οικονομικά απελευθερωτικό. Με την ίδια λογική φυσικά, ούτε εμείς χρειάζεται να ντρεπόμαστε για την μέτρια σχέση με την οικογένειά μας. Οι περισσότεροι από μας νοικιάζουμε σπίτι για να “απεξαρτηθούμε” ζητώντας από τους γονείς μας οικονομική βοήθεια. Κάνουμε παιδιά ζητώντας γονική οικονομική βοήθεια. Δεν είμαστε κουλ. Δεν είναι ο κόσμος γύρω σου επιτυχημένος… Διαβάστε περισσότερα »
Κοίτα κοπέλα μου η ζωή ήταν και είναι δύσκολη… Τίποτα δεν μας χαρίζουν και ότι αποκτάμε είναι με χίλιους κόπους και στερήσεις. Δεν είσαι η μόνη και κάποιοι από εμάς τραβάμε μεγαλύτερα ζόρια εκτός του οικονομικού , που δεν αντιλέγω είναι σημαντικός παράγοντας. Όποιος θέλει σε αποδέχεται σε όποια κατάσταση και αν είσαι… Είτε φιλικά είτε αλλιώς. Πίστεψε με δεν έχεις γνωρίσει τα χειρότερα και ούτε το εύχομαι σε κανέναν. Να χαίρεσαι που έχετε την υγεία σας και ότι και να λέει ο κάθε άκυρος να μπαίνει από το ένα αυτί και να βγαίνει από το άλλο. Και στην τελική… Διαβάστε περισσότερα »
Έπειτα από μια χαζοφαση τύπου age crisis και μια δυο σκασιλες για (χαζο)γκόμενους διακρίνω και γω τελικά ότι ΔΕΝ είναι τα χειρότερα προβλήματα αυτά…όχι ότι δεν το ήξερα δλδ αλλά τώρα το νιώθω. Δεν συγκρίνεται πχ με ένα πένθος. Η με έναν τρόμο περί υγείας / ζωτικής κι ατομικής ασφάλειας. Να μην έχεις χάσει έναν άνθρωπο που αγαπούσες και θα ήθελες να του το είχες δείξει περισσότερο, να μην έχεις έναν καθόλου ήπιο σωματικό πόνο κάπου που δε σε αφήνει να χαρείς τη μέρα, να μην πας να κάνεις μια βαρυγδουπη επιπολαιότητα στη ζωή σου και το νιώθεις καταβαθως εκείνη… Διαβάστε περισσότερα »
Αν έβρισκες εσύ ένα άτομο συνομήλικο για συγκατοίκηση κ η μητέρα σου επίσης, πχ μια φίλη/ συγγενή, χαμηλοσυνταξιούχο… Ακούγεται τελείως ξένο από τα ελληνικά πράγματα, αλλά δεν είναι πιο λογικό από αυτό που ζεις;
Καταλαβαίνω πως νιώθεις, αλλά με την κατάσταση που επικρατεί δεν είναι παράλογο. Αν οι φίλοι σου δεν το καταλαβαίνουν, δεν είναι φίλοι σου. Δεν χρειάζεται να εξηγείς σε κάθε νέα γνωριμία που μένεις. Βρες μια αόριστη περιγραφή της κατάστασης και να τη χρησιμοποιείς, από τη στιγμή που δεν νιώθεις άνετα. Σίγουρα όμως δεν γίνεται να σκέφτεσαι να κάνεις τρελές οικονομίες για να μετακομίσεις και μετά πως θα ζήσεις? Είσαι 40, προσπάθησε να απολαύσεις όσα μπορείς. Δεν έχουν όλοι σπίτια, λεφτά, παιδιά κτλ.
Είναι φυσιολογικό να θέλεις να έχεις την οικονομική άνεση να ζεις μόνη σου. Δες το όμως σαν η μητέρα σου να ήταν συγκάτοικος. Ελπίζω να έχετε την σχέση που αρμόζει σε τέτοιες περιστάσεις. Δηλαδή να έχεις πλήρη ανεξαρτησία πέραν του οικονομικού, εννοώντας ελευθερία κινήσεων, χρόνου, χώρου, επιλογών κλπ. & να συμβιώνετε αρμονικά. Αν όχι, άλλαξε συγκάτοικο ή/και βάλε όρια. Η οικονομική κατάσταση του καθένα είναι αυτό που λέει ο όρος. Μία κατάσταση… την οποία όλοι μας προσπαθούμε να βελτιώσουμε, αλλά πως να το κάνουμε, η προσπάθεια δεν αρκεί πάντα & το σημείο εκκίνησης δεν είναι για όλους το ίδιο (περιουσία,… Διαβάστε περισσότερα »
Στη θέση της γραφουσας ακριβώς δε μπορώ να μπω γτ δεν είμαι αυτής της ηλικίας, γενιάς κλπ…Όμως!! Με την όχι και μεγάλη εμπειρία ζωής και βιωμάτων που έχω, ένα απ’τα μαθήματα μου είναι ότι είναι παγιδουλα (αν όχι και παγιδαρα) να νιώθεις λες και σε ξέρει όλος ο κόσμος και σε δείχνει με το δάχτυλο. Λες και ξέρουν όλοι ότι είσαι 30 χωρίς ανεξαρτησία, με αποτυχίες και με τους γονείς / είσαι 20 κι ακόμη δεν έχεις ξεκινήσει τη ζωή σου με τρόπο ουσιαστικό / είσαι 40 χωρίς μια καριερουκλα μια σπιταρονα και 5 παιδιά. Αν θες τη γνώμη μου,… Διαβάστε περισσότερα »
Λυπάμαι που αισθάνεσαι έτσι, είναι δύσκολη η πραγματικότητα. Δεν μου φαίνεται τόσο περίεργο, νομίζω ότι πρέπει πρώτα να το απενοχοποιησεις μέσα σου.