Δεν ξέρω αν θέλω να χωρίσω ή αν απλώς βαριέμαι τη ζωή μου
Είμαι 34, σε σχέση εδώ και οκτώ χρόνια με έναν άνθρωπο που είναι καλός, σταθερός, τρυφερός και μάλλον με αγαπάει περισσότερο απ’ όσο τον αγαπάω εγώ. Δεν έχουμε μεγάλα προβλήματα. Δεν με ζηλεύει, δεν με καταπιέζει, μοιραζόμαστε τα έξοδα, γελάμε ακόμα. Οι φίλοι μου λένε ότι είμαι τυχερή.
Κι όμως, εδώ και μήνες νιώθω μια ασφυξία που δεν μπορώ να εξηγήσω.
Πιάνω τον εαυτό μου να φαντασιώνεται μια άλλη ζωή. Όχι απαραίτητα άλλον άνθρωπο — αν και καμιά φορά συμβαίνει κι αυτό. Κυρίως φαντάζομαι να μένω μόνη μου, να μην δίνω λογαριασμό, να κάνω πράγματα χωρίς να πρέπει να τα συζητήσω με κάποιον. Με εκνευρίζουν μικρά πράγματα πάνω του που παλιά ούτε τα πρόσεχα: ο τρόπος που μασάει, ότι βλέπει συνέχεια βίντεο στο κινητό, ότι δεν έχει καμία φιλοδοξία να αλλάξει κάτι στη ζωή του. Και μετά νιώθω ενοχές, γιατί σκέφτομαι ότι ίσως ζητάω το δράμα επειδή έχω συνηθίσει να λειτουργώ μέσα από ένταση.
Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να καταλάβω αν το πρόβλημα είναι η σχέση ή εγώ. Τα τελευταία χρόνια νιώθω γενικά μουδιασμένη. Σαν να ζω μηχανικά. Δουλειά, σπίτι, scroll, ύπνος. Αναρωτιέμαι μήπως φορτώνω στη σχέση μια υπαρξιακή κρίση που θα κουβαλούσα όπου κι αν ήμουν. Από την άλλη, φοβάμαι ότι αν δεν φύγω τώρα, θα ξυπνήσω στα 45 και θα νιώθω ότι έχασα τη ζωή μου επειδή φοβήθηκα να ταράξω τα νερά.
Δεν έχω μιλήσει σε κανέναν γι’ αυτά γιατί όλοι θεωρούν τη σχέση μας “στόχο”. Και επειδή ντρέπομαι λίγο που έχω έναν καλό άνθρωπο δίπλα μου και αντί να είμαι ευτυχισμένη, κάθομαι και αναλύω αν είμαι αρκετά ερωτευμένη. Υπάρχει τρόπος να ξεχωρίσεις αν μια σχέση έχει τελειώσει ή αν απλώς έχεις βαρεθεί τον εαυτό σου;
ΑΠΟ ΤΗΝ – Ελεύθερη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Για να χωρίσει κανείς δεν είναι απαραίτητο ότι συμβαίνει κάτι τραγικό κάθε φορά ή απατάει ο ένας τον άλλον. Μπορεί απλά να φύγει ο έρωτας, η κάψα για τον άλλον. Αυτόν τον άνθρωπο διάλεξες στα 26 και πορεύτηκες μέχρι τώρα. Στο ενδιάμεσο μεγάλωσες κι εσύ 8 χρόνια. Ίσως αποζητας περισσότερα και δεν ξέρεις απο που να τα ζητήσεις αφού όλα φαινομενικά είναι καλά. Είσαι μικρή ακόμα για να βαλτωσεις ετσι. Μην κοιτάς τι βλέπουν οι άλλοι ως ιδανικό, εσένα δες αν σε γεμιζει
Δεν χωρίζουμε πάντα επειδή υπάρχουν σοβαρά προβλήματα. Χωρίζουμε και γιατί μας τελείωσε. Δεν ξερω ποιος έχει πείσει τόσες γυναίκες πως μόνο αν είναι ένας τύραννος ο άλλος, αυτό είναι λόγος για να χωρίσουν. Για μένα από αυτά που λες σαφέστατα εχεις βαρεθει και η σχέση έκανε τον κύκλο της. Αν μείνεις, μόνο χειρότερο θα γίνεται. Το να σου τη σπάνε πράγματα που πριν δε σου την έσπαγαν είναι ένα κλασικό σημάδι. Και είπες τη λέξη κλειδί: ασφυξία. Κι εγώ αυτό ένιωθα λίγο πριν χωρίσω. Οι φίλοι σου σε λένε τυχερή γιατί δεν είναι μέσα στη σχέση. Δεν ξέρουν πως νιώθεις.… Διαβάστε περισσότερα »
Γιατί μόνο ενας τύραννος δικαιολογεί την αποφαση της γυναικας να διεκδικλησει κατι καλυτερο για τη ζωή της. Και αυτο σημερα, παλιοτερα ουτε ο τύραννος δεν τη δικαιολογούσε.
Το έχω δει και από γυναίκες πάντως αυτό. Δεν έχουμε σοβαρά προβλήματα, το σεξ είναι καλό, είναι παρών στη σχέση, δεν υπάρχει άλλη, γιατί θέλει να χωρίσουμε; Το «απλά μου τελείωσε» του άλλου όταν εμεις δεν θέλουμε να χωρίσουμε δεν είναι εύκολο να το χωνέψουμε.
Με δύο λόγια σας έφαγε η ρουτίνα. Αν τον αγαπάτε και σας έλκει ακόμα προσπαθήστε να αλλάξετε τον εαυτό σας (πρώτα) και μετά την σχέση σας. Πρόσφατα διάβαζα μια συνέντευξη μιας Βουλγάρας συγγραφέα (Ελένα Αλεξιέβα) που για πρώτη φορά μεταφράζεται βιβλίο της στα ελληνικά και σου παραθέτω ατόφιο ένα κομμάτι που νομίζω ότι μπορεί να βοηθήσει : «Είμαστε οι χειρότερες και πιο μοχθηρές παγίδες του εαυτού μας. Και αυτό συμβαίνει επειδή θέλουμε συνεχώς να έχουμε περισσότερα από όσα μπορούμε να χειριστούμε, περισσότερα από όσα είμαστε προετοιμασμένοι. Όχι μόνο υλικά, αλλά σε κάθε επίπεδο. Οι επιθυμίες μας καθοδηγούν, αλλά και μας… Διαβάστε περισσότερα »
Τέλειο, πολύ ενδιαφέρον. Θα ψάξω τα βιβλία της. Με απασχολεί πολύ τελευταία το θέμα που θίγει στο σημείο που παρέθεσες. Πόσο έχει επιβληθεί η κουλτούρα της κατανάλωσης, της απόκτησης, της επιτυχίας, της επιβεβλημένης ευτυχίας. Ένα ψέμα όλο. Και πόσο εύκολα εγκλωβιζόμαστε όλοι στον μικρόκοσμό μας.
Ναι κι εμένα μου φάνηκε ενδιαφέρουσα σαν συγγραφέας. Το μόνο βιβλίο της που κυκλοφορεί σε ελληνική μετάφραση (όλα της τα βιβλία κυκλοφορούν νομίζω και στα αγγλικά) είναι η “Διακοπή της σαμσάρας” από τις εκδόσεις “Βακχικόν”. (Δεν κάνω διαφήμιση ούτε στην συγγραφέα, ούτε στην μεταφράστρια, ούτε και στις εκδόσεις).
Α μπράβο! Καλα τα λεει η συγγραφέας! Αυτο σκέφτομαι τελευταία.. συμφωνα με τα στατιστικα σπατάλησα πανω απο το μισό της ζωης μου για να καταφέρω να φτάσω εδω που έφτασα κ αντί να το απολαυσω, τρώγομαι με τα ρουχα μου! Αντε να απολαύσουμε οτι έχουμε κ να χαρούμε τις ζωές μας!
Έτσι ακριβώς! Να πεις ένα μεγάλο μπράβο στον εαυτό σου και να του δώσεις συγχαρητήρια κι αν δε μπορείς να το κάνεις εσύ για τον εαυτό σου , το κάνω εγώ για σένα με βροντερή φωνή μήπως και φτάσει στ’ αυτιά σου και στην ψυχούλα σου !!!
Πάντα ο άνθρωπος ήθελε το κάτι παραπάνω, απλα σήμερα ο κόσμος αλλάζει με μεγάλη ταχύτητα που δεν μπορούμε να διαχειριστουμε. Καλούμαστε να κάνουμε εκατο πράγματα παραπάνω κι όχι ενα ή δύο όπως οι προηγούμενες γενιές πριν την βιομηχανική και τεχνολογική έκρηξη. Λαμβάνουμε απο παντού σήματα για κάτι καλύτερο που υπάρχει και πρέπει να το κυνηγήσουμε. Είτε ειναι υλικά αγαθά είτε σχέσεις είτε επαγγελματικη/προσωπική εξέλιξη. Τρέχουμε μαραθώνιο με ταχύτητα σπρίντερ. Και καταλήγουμε να απογοητευομαστε, να ζηλεύουμε τις ζωές των άλλων, να μην ξέρουμε τι μας φταίει. Ψάχνουμε ενα “τέλειο” που όμως δεν υπάρχει πουθενά.
Αυτό που περιγράφεις ισχύει και θα μου επιτρέψεις να συμπληρώσω ότι ισχύει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό στις γυναίκες. Στην προσπάθεια μας να ανεξαρτητοποιηθούμε από την αντρική φιγούρα (πατέρα, σύζυγο κ.ά.) και να αυτονομηθούμε, αναλαμβάνουμε όλο και περισσότερες ευθύνες με μοναδικό σκοπό να αποδείξουμε (σε ποιόν και γιατί) ότι μπορούμε και ότι είμαστε ικανές για όλα. Προσπαθούμε να καταλαμβάνουμε όλο και περισσότερο διευθυντικές και ηγετικές θέσεις κυριολεκτικά ματώνοντας (και θυσιάζοντας) αλλά στην πραγματικότητα η πατριαρχία δεν σε αφήνει να σηκώσεις κεφάλι αλλά αντίθετα σε υποχρεώνει να μπαίνεις συνεχώς σε άνισες μάχες ενώ σε περιορίζει στους ρόλους που σου επιτρέπονται , εντέχνως(μόλις… Διαβάστε περισσότερα »
πριν κανεις κατι δραστικό μήπως να δοκίμαζες να αλλάξεις τη ρουτινα σου/σας? Μίλα του και πες του ότι θα πρέπει να δοκιμάσετε καινούργιες συνήθειες πριν είναι πολύ αργά. Date night καθε τρίτη? ορειβατικό σύλλογο κάθε Σάββατο? Σύμβουλο γάμου συνεδριές? σκυλάκι? γατάκι? παιδάκι (περι υιοθεσιών ζώων/παιδιών ή τεκνοποίησης κάπως πιο σοβαρή διαβούλευση). Είναι πάντως συνηθισμένο μετά από χρόνια να έχουμε αισθήματα πληξης και δυσαρέσκειας για πράγματα που πριν καν δεν προσέχαμε. Το θέμα είναι πως να τα διαχειρισοτύμε. ποναει κεφάλι-κόψει κεφάλι ή πάμε μια βολτά να ξελαμπικάρουμε?
Ουφφφ, είσαι όντως πολύ μπερδεμένη. Πρέπει να κάνεις μια ενδοσκόπηση για το τι αισθάνεσαι και τι θέλεις. Είναι επίπονο, αλλά πρέπει. Αν καταλήξεις ότι η υπαρξιακή κρίση και η δυσφορία που νιώθεις προέρχονται από το γεγονός ότι σου τελείωσε με αυτόν τον άνθρωπο, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις. Αλλά εσύ κατα τ’ άλλα είσαι ικανοποιημένη από την ζωή σου; έχεις διεξόδους από την καθημερινότητα; κάνεις πράγματα που σε ευχαριστούν; βρίσκεσαι με φίλους; Μόνο εσύ μπορείς εντοπίσεις αν σου τελείωσε η σχέση ή αν βιώνεις απλά το μάτριξ (όπως όλοι μας) ή και τα δύο. Πολύ συχνά μέσα στις σχέσεις χάνουμε… Διαβάστε περισσότερα »
Η σχέση δεν είναι στόχος αν θες να ζεις μόνη. Αλλά όντως αυτό θες; Η ρουτίνα είναι μέρος της ζωής είτε βρισκόμαστε σε σχέση είτε όχι. Αν ο σύντροφός σου είναι όπως λες γιατί δεν νιώθεις ελεύθερη; δεν κάνεις ήδη ό,τι θες; έχω υπάρξει στη θέση σου, και τελικά έμεινα διότι κατάλαβα πως εγώ είχα ανάγκη να δημιουργήσω κάτι έξτρα για μένα. Δεν με σταματούσε ο σύντροφος. Ίσα ίσα που με στήρίξε όταν του τι επικοινώνησα. Αλλά είναι λογικό να φαντασιώνεσαι διαφορετική ζωή αν σας νιώθεις στάσιμους. Θέλεις περισσότερα ή διαφορετικά πράγματα; Δεν αναφέρεις καθόλου την σεξουαλική σας ζωή και… Διαβάστε περισσότερα »
Το θεωρώ πολύ λογικό αυτό που σου συμβαίνει. Νομίζω ότι είναι ο κανονας. Δεν μας λες τι κάνεις εκτός σχέσης όμως. Γιατί δεν ξεκινάς κάτι καινούργιο; Ένα χόμπι, μια δραστηριότητα, μια συνήθεια, ακόμα και ένα βιντεοπαιχνίδι. Κάτι να σπάσεις τη ρουτίνα βρε αδερφέ.
E να. Αυτό είναι το κακό με την επένδυση σε σχέση που λέγαμε χθες. Οταν επενδύεις σε 8ετές κεφάλαιο δε θέλεις να παει χαμένο έτσι αβασάνιστα και κάθεσαι και αναρωτιέσαι. Ενώ αν συμφιλιωθείς με την πάνσοφη ατάκα παλιάς ελληνικής ταινίας “όλα είναι ατμός”(και δρόμος, να συμπληρώσω) σταματάς τις στρεσογόνες σκέψεις και χωρίζεις γιατί όντως, μπορεί έτσι να είσαι καλύτερα.
Ή δεν χωρίζεις διότι είναι μια εσωτερική φάση που θα περάσει αν την επεξεργσστείς και βελτιώσεις τον εαυτό σου. Και στα 30-35 περνάμε την κρίση των 30, όπου ζυμώνονται τα εφηβικά όνειρα με την πραγματικότητα μας και πρέπει να αποφασίσουμε πώς θα συνεχίσουμε τη ζωή μας.
Η σχέση δεν είναι αυτοσκοπός. Η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας όμως είναι. Και η σχέση, η όποια σχέση θα πάρει τον δρόμο της συνέχειας ή της εξόδου μέσα από εμάς.
Απαντώ ως κάποια που και έχει χωρίσει και είναι σε σχέση για 2 δεκαετίες.
Είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας και νομίζω αυτό είναι που μας φοβίζει περισσότερο. Τι θα γίνει αν επιλέξω λάθος; Αν δε ζυγίσω σωστά μια κατάσταση; Θα με δικαιώσει η απόφαση μου ή θα μου γυρίσει μπούμερανγκ; Και δυστυχώς ούτε που ξέρουμε το μέλλον και ποια απόφαση θα ήταν με τις λιγότερες συνέπειες. Μπορεί να φύγεις τώρα και σε δυο χρόνια να το μετανιώσεις, γιατί θα σε απογοητεύσει το dating ή ζωή της εργένισσας ή έλλειψη διαθέσιμων φίλων, μπορεί και σε δυο χρόνια από τώρα να περνάς γαμάτα με την παρέα σου και να αλωνίζετε τον κόσμο όλο, ή να… Διαβάστε περισσότερα »
Εντάξει, κατηγορούμε την ρουτίνα! “Με εκνευρίζουν μικρά πράγματα πάνω του που παλιά ούτε τα πρόσεχα: ο τρόπος που μασάει, ότι βλέπει συνέχεια βίντεο στο κινητό, ότι δεν έχει καμία φιλοδοξία να αλλάξει κάτι στη ζωή του”. Δηλαδή, τα παραπάνω (εντάξει, εκτός από το μάσημα), δεν είναι λόγος για να χαλάσει η σχέση? Πρέπει να φταίει η κοπέλα?
Αρχικά λογος για να χαλάσει μια σχέση ειναι απλα ο ενας ή και οι δυο να μη θέλουν να τη συνεχίσουν, απλα να τελειωσε. Τωρα, στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτός μπορεί να ειναι ευχαριστημένος με τη ζωή του έτσι όπως τη ζει. Δεν μας λέει για εκείνη όμως. Εχει φιλοδοξίες? Εχει όνειρα? Κάνει κάτι αλλο στον ελεύθερο χρόνο της ή επίσης σκρολάρει? Τους άλλους δεν μπορούμε να τους αλλάξουμε, μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον εαυτό μας. Συνήθως οταν λεπτομέρειες που πριν δεν βλέπαμε καν μας φαίνονται ενοχλητικές δείχνει οτι πλέον δεν τραβάει το πράγμα. Δεν σημαίνει οτι φταίει κιόλας ο άλλος.… Διαβάστε περισσότερα »