Γεια σας, διαβάζοντας αρκετές ιστορίες πήρα αφορμή να γράψω κι εγώ την δική μου.
Είμαι 26 χρόνων και μένω εδώ και 2 χρόνια με τους δικούς μου πάλι. Προσπάθησα να το παλέψω μόνη μου αλλά η κατάσταση μέσα στην καραντίνα ήταν πολλή δύσκολη. Τελείωσα τις σπουδές κι ήταν να επιστρέψω πίσω στο σπίτι των γονιών μου. Φοβόμουν πολύ ότι δεν θα καταφέρω να επιβιώσω μόνη μου.
Πέρασα το καλοκαίρι στο σπίτι με τους γονείς και γύρισα στο μέρος που σπούδαζα για να πακετάρω πράγματα. Εν τέλει όταν επέστρεψα συνειδητοποίησα ότι δεν θέλω να φύγω και τους το ανακοίνωσα. Με άφησαν χωρίς λεφτά και κατάφερα να επιβιώσω μόνη μου.
Παρόλο που δυσκολεύτηκα γιατί ήταν καραντίνα ήμουν καλά. Είχα τους φίλους μου που με στήριζαν και με βοηθούσαν. Έκανα και κατι μαθήματα ίσα ίσα έβγαζα τους λογαριασμούς. Είχα βρει και μια συγκάτοικο και τα έβγαζα πολύ δύσκολα αλλά ήμουν περήφανη που τα κατάφερνα κι ας ήταν στιγμές που δεν είχα να φάω κυριολεκτικά. Μετά από 3 μήνες απελπίστηκα γιατί ήταν καραντίνα και δεν έβρισκα δουλειά.
Ο φίλος μου έμενε σε άλλη πόλη και μου είπε να πάω να μείνω μαζί του για να το παλέψουμε μαζί. Το ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι φεύγω και χάρηκαν. Επειδή ήταν καραντίνα και πάλι δεν μπορούσα να βρω δουλειά και αποφάσισαν να με στηρίξουν με κάποια λεφτά. Έζησα με τον φίλο μου 5 μήνες. Τα πράγματα μεταξύ μας έγιναν πολύ τοξικά κι ήμουν ράκος ψυχολογικά. Εν τέλει χωρίσαμε στον 4ο μήνα (μετά από 2 χρόνια σχέσης) και ένιωθα ανήμπορη να το παλέψω.
Οι γονείς μου άρχισαν να με πιέζουν απ’ όταν χώρισα να επιστρέψω πίσω, λέγοντας μου ότι δεν γίνεται άλλο να με ταΐζουν και τώρα που χώρισα δεν έχω λόγο να μένω εκεί. Άρχισαν να με απειλούν πάλι πως αν δεν επιστρέψω θα με αφήσουν αφραγκη. Δυσκολευόμουν να τα διαχειριστώ όλα αυτά. Στον 5ο μήνα βρήκα μια δουλειά σε καφετέρια αλλά ένιωθα ράκος, οπότε τελικά αρνήθηκα την θέση και αποφάσισα να γυρίσω στο σπίτι των γονιών μου που ήταν σε μια επαρχία.
Μια ζωή έλεγα ότι για κανένα λόγο δεν θα επιστρέψω πίσω στους γονείς μου και στην πόλη μου, αλλά βρέθηκα σε μια στιγμή αδυναμίας και επέστρεψα. Το πρώτο εξάμηνο ήταν βασανιστικό για μένα. Ήμουν πολύ χάλια ψυχολογικά. Δεν έβγαινα, δεν είχα όρεξη να κάνω τίποτα. Τελικά βρήκα μια δουλειά και από τότε άρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα. Άρχισα να έχω και τα δικά μου λεφτά και δεν χρειαζόταν να ζητάω λεφτά από τους γονείς μου.
Αυτό το διάστημα που είμαι εδώ επένδυσα στην μόρφωση μου με τα λεφτά που βγάζω, όμως πλέον κι αυτά δεν με ευχαριστούν. Είμαι 2 χρόνια τώρα εδώ και νιώθω απαίσια. Θέλω να φύγω απεγνωσμένα. Η δουλειά μου δεν με γεμίζει. Φίλους δεν έχω. Όλοι μου οι φίλοι είναι σε άλλες πόλεις και νιώθω τρομερά μόνη. Μετά την δουλειά γυρνάω σπίτι και δεν έχω όρεξη να κάνω τίποτα. Όλη μέρα κοιτάω το ταβάνι και εύχομαι να με πλακώσει. Πνίγομαι εδώ.
Η σχέση με τους γονείς μου έχει φτιάξει. Με πιέζουν να κάνω πράγματα που δεν θέλω αλλά έχω μάθει να βάζω τα όρια μου σε αυτό. Εκείνοι είναι χαρούμενοι που ζω μαζί τους. Εγώ όμως είμαι δυστυχισμένη. Νιώθω ότι κρύβω τον πραγματικό μου εαυτό και τα θέλω μου για να είμαι αποδεκτή σε αυτούς. Υποφέρω βουβά.
Η φίλη μου που ζει Θεσσαλονίκη με παρακαλάει να πάω να μείνω μαζί της, γιατί με ακούει χάλια όποτε μιλάμε.Κι αυτή οικονομικά δυσκολεύεται αλλά παρόλα αυτά το παλεύει κι έχει ζωή. Βγαίνει έξω και το ζει με πολύ λίγα λεφτά. Κι εγώ θέλω να ζήσω. Προτιμώ να έχω λίγα λεφτά και να δυσκολεύομαι, αρκεί να έχω γύρω μου τους φίλους μου και τους ανθρώπους που αγαπώ. Δεν βλέπω την ώρα να μετακομίσω. Απλώς φοβάμαι να αντιμετωπίσω τους γονείς μου. Θα δεχόντουσαν να φύγω μόνο αν βρω μια δουλειά πάνω στο πτυχίο μου, κάτι που δεν είναι εφικτό γιατί είναι δύσκολα τα πράγματα.
Αν τους πω ότι φεύγω έτσι χωρίς δουλειά για να πάω να δουλέψω σε καφετέρια (που εμένα δεν με πειράζει καθόλου- τα ίδια λεφτά βγάζω και τώρα) θα αρχίσουν οι απειλές πάλι, οι συναισθηματικοί εκβιασμοί (ότι είμαι αχάριστη, αμυαλη, ότι δεν τους αγαπάω επειδή φεύγω). Θέλω τόσο πολύ να φύγω.
Να τα παρατήσω απλώς όλα και να ξεκινήσω από το μηδέν. Δεν φοβάμαι την αφραγκια. Την έχω περάσει. Φοβάμαι να αντιμετωπίσω τους δικούς μου. Δεν αντέχω άλλο στην επαρχία. Νιώθω απομονωμένη, περιορισμένη. Πνίγομαι!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Μια απελπισμένη ύπαρξη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Οι περισσότεροι γονείς, αν μπορούσαν θα μας κλείδωναν στο παιδικό δωμάτιο και θα μας είαν για πάντα μαζί τους σαν υπάκουο πετ. Φύγε, μη μασάς στους συναισθηματικούς εκβιασμούς. Εξήγησέ τους τους λόγους, ότι είσαι μόνη και δεν έχεις ζωή εκεί και είσαι δυστυχισμένη. Αν το καταλάβουν, έει καλώς. Αν όχι, θα το καταλάβουν εν καιρώ. Φύγε, η ζωή είναι δική σου να τη ζήσεις όπως θες και δεν χρωστάς σε κανέναν, ούτε στους γονείς σου, τις επιλογές σου.
Παρόλο που μεγάλωσα με αυστηρό πατέρα οι γονείς μου μετά τα 18 σταμάτησαν να ανακατευονται. Καλά εγώ και η αδερφή μου φυγαμε, ο αδερφός μου έμεινε στο χωριό ψάχνοντας δουλειά. Η μανα μου του έλεγε μονη της να φύγει να παει Αθήνα ή εξωτερικό γιατι εκει δεν εχει καμια προοπτική για τίποτα. Γενικα στην περιοχη καταγωγής μου επειδή ειναι ορεινο χωριο σπανιακαποιος θα προσπαθήσει να κρατήσει το παιδί του εκει. Θεωρούσα ότι όλος κόσμος ετσι θα είναι κι οταν παντρευτηκα μετά τη σχολη και πήγαμε να μείνουμε στο χωριο του συζύγου είδα αλλη νοοτροπία. Ολοι σχεδόν έφτιαχναν σπιτια πανω απο… Διαβάστε περισσότερα »
Όταν η αδερφή μου γύρισε από τις σπουδές της, της ήταν αδύνατο να μείνει πάλι με τους γονείς μας. Η μητέρα μου δε μπορούσε να καταλάβει γιατί επιλέγει να νοικιάζει σπίτι στην ίδια περιοχή και να ζοριζεται οικονομικά ενώ μπορεί να μείνει μαζί τους και να αποταμιεύσει για το μέλλον της. Δεν τη βοήθησε από τη μια γιατί οικονομικά δεν ήταν ούτε η ίδια καλά και από την άλλη γιατί το θεωρούσε σπατάλη.. Η αδερφή μου πλέον κάνει δύο δουλειές αλλά την ανεξαρτησία της δεν την αλλάζει. Η μητέρα μου το έχει πάρει απόφαση και την έχει αφήσει ήσυχη και… Διαβάστε περισσότερα »
Σε ενα σημειο εγραψες οτι ησουν αφραγκη, δεν ειχες ουτε για να φας αλλα ησουν περηφανη που ζουσες χωρις αυτους. Ακραια πραματα.
Φαντασου τί γονεις εχεις για να λες κατι τετοιο και ειμαστε παρα πολλοι σαν εσενα με πανάθλιους, τυραννους “γονεις” βγαλμενους απο την κόλαση. Κάνε λοιπον ό,τι ανθρωπίνως δυνατό να γλιτωσεις απο τα τερατα αυτα.
Προεξοφλείς την αντίδραση των γονιών σου, εστιάζεις σε αυτήν και χάνεις το πιο σημαντικό, που είναι η δική σου δυσφορία, το πνίξιμο που νιώθεις, η ανάγκη να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου. Μην σαμποτάρεις τον εαυτό σου, φτιάξε το πλάνο της ζωής σου και εφάρμοσέ το. Μην προσπαθείς να είναι όλοι ικανοποιημένοι, γιατί έτσι θα παραμελήσεις εσένα. Αν είσαι εσύ ευχαριστημένη, θα δεις ότι και οι υπόλοιποι θα σταματήσουν τη γκρίνια. Κι αν δεν είναι, αλλά είσαι εσύ χαρούμενη με τις επιλογές σου, αυτό είναι το σημαντικό. Φτιάξε ένα πλάνο, βάλε μια προθεσμία ώστε να αποφασίσεις πού θες… Διαβάστε περισσότερα »
Είσαι 26, ήρθε η ώρα να κάνεις την ζωή σου, να πάρεις τις δικές σου αποφάσεις. Από κάπου πρέπει να ξεκινήσεις, ας είναι το μηδέν λοιπόν.
Γεια! Αρχικά θεωρώ απαράδεκτο το γεγονός να μπορουν να σε στηρίξουν αλλά δεν το κάνουν επειδή δεν ακολουθείς το επάγγελμα που εκεινοι θέλουν να ακολουθήσεις. Είναι η λογική “εγώ ξέρω καλύτερα” , “αν την στηριξω θα επαναπαυτει” ” το ψωμί βγαίνει με πονο” τι θα πει ο κόσμος” κλπ κλπ Πρώτης τάξεως βλακείες. Δεν είναι η πρώτη φορά που το ακούω η το βλέπω σε οικογένειες.Απλά το τονιζω γιατί θα ήθελα και εσύ να το κατάλαβεις αυτό. Η πίεση που υφίστασαι έχει συγκεκριμένη πηγή. Εφόσον έχεις ήδη δουλειά και μένεις μαζί τους, αποταμιευσε και φύγε όσο πιο γρήγορα μπορέσεις. Βάλε… Διαβάστε περισσότερα »
Θα τα πω λίγο χοντροκομμένα γιατί αυτό που περιγράφεις το έχω περάσει κι εγώ και αν μου τα είχε πει κι εμένα κάποιος τότε θα είχα ξυπνήσει νωρίτερα. Οι γονείς σου δε σε αγαπάνε άνευ όρων αλλά με όρους. Αυτούς που σου βάζουν αλλιώς δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να σε “κακοποιήσουν” μέσω οικονομικού εκβιασμού. Επίσης σε μεγάλωσαν έτσι ώστε να θεωρείς ότι αυτό είναι το φυσιολογικό. Δεν είναι. Δεν το κάνουν κατά ανάγκη γιατί είναι κακοί άνθρωποι. Και αυτή στην ίδια διεστραμμένη πραγματικότητα ζουν και μεγάλωσαν που λέει ότι τα παιδιά είναι ιδιοκτησία των γονιων για πάντα. Και το έχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Υποτίθεται ο ρόλος του γονεα είναι να μεγαλώσει ανεξάρτητους ενηλικες. Στην ηλικία σου μπορείς να σταθείς στα ποδια σου και και να χαράξεις την πορεία της ζωής σου. Σκεψου και το ενδεχόμενο να πας σεζόν τωρα και να μαζέψεις χρηματα και το φθινόπωρο βρίσκεις αλλα δουλειά, Θα είσαι και πιο άνετα αν έχεις μαζέψει ένα ποσό πριν πας στη φίλη σου, πολλά μπορεί να πανε στραβα σε μια συγκατοίκηση ή μια νέα δουλειά.