Καλή μέρα και καλή χρόνια αγαπημέν@ πλάσματα και Ρένα!
Θα ήθελα την γνώμη σας για ένα θέμα που με απασχολεί αρκετά αλλά με μπερδεύει κιόλας.
Είμαι γυναίκα 37 ετών σε σχέση με άντρα ίδιας ηλικίας εδώ και 4 χρόνια. Δεν συγκατοικούμε για διάφορους λόγους και συμφωνούμε και οι δυο ως προς αυτό.
Γενικά πιστεύω είναι το ταίρι μου, ταιριάζουμε σε όλα, περνάμε μαζί όμορφα, είναι υποστηρικτικός και έχουμε κοινές αξίες και επίσης δεν θέλουμε παιδιά.
Στο παρελθών είχαμε συζητήσει περί γάμου αλλά κανένας από τους δυο μας δεν τον θεωρεί απαραίτητο.
Όσο περνάει όμως ο καιρός, δεν νιώθω να υπάρχει κάποια εξέλιξη στη σχέση, σαν να μην έχει κάτι να περιμένει, που τι να περιμένει δηλαδή? μαζί είμαστε, καλά περνάμε τι άλλο? μια σφραγίδα? να χαρεί η μαμά μου? δεν ξέρω, ο γάμος/σύμφωνο έχει κάποια ωφέλεια για μια γυναίκα που δεν θέλει παιδιά? ίσως φταίει για τον προβληματισμό μου ότι όλες οι φίλες μου παντρεύτηκαν
ΑΠΟ ΤΗΝ – αναβλητική
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Ναι η παντρεια σαν κοινωνική σύμβαση δεν με αφορά, αλλά ως οικονομική -πολιτειακη ναι με αφορά. Όταν άκουσα για μια περίπτωση που ο επί 30 χρόνια σύντροφος δεν μπορούσε να επισκεφτεί την γυναίκα του στο νοσοκομείο γιατί οι συγγενείς πάτησαν ακριβώς στο γεγονός ότι δεν είχαν τέλεση γάμο λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και ήταν αυτοί που αποφάσιζαν για την τύχη της, πραγματικά σοκαριστικά. Ίσως νομίζω μπορείτε να κάνετε ένα σύμφωνο συμβίωσης ώστε ναι να ενώσετε πραγματικά τις ζωές σας και ένα πάρτυ με τους φίλους σας για να το χαρείτε. Το ίδιο είπα και σε ένα ζευγάρι ομοφυλόφιλων φίλων μου όταν… Διαβάστε περισσότερα »
Ακριβως. Ο μονος λογος που καναμε συμφωνο με τον συντροφο ηταν επειδη θελαμε να ειμαστε νομικα καλυμμενοι. Επαιξε βεβαια και ρολο οτι ημουν εγκυος, αλλα και να μην ημουν θα το καναμε, ακριβως γι αυτους τους λογους. Αν εμπαινε καποιος νοσοκομείο θα επρεπε να στηριζομαστε σε συγγενεις και πληρεξούσια.
Τι να περιμενει; Γιατί πρέπει να γίνει κάτι παραπάνω;
Αυτό “Γενικά πιστεύω είναι το ταίρι μου, ταιριάζουμε σε όλα, περνάμε μαζί όμορφα, είναι υποστηρικτικός και έχουμε κοινές αξίες”
είναι αρκετά ωραίο σαν κατάσταση από μόνο του. Και σπάνιο.
Εμείς κάναμε σύμφωνο συμβιωσης μετά από 18 χρόνια σχέσης, συμβίωσης, κοινό πορτοφόλι και έχοντας ξεπεράσει το μισό αιώνα ζωής. Το κάναμε στο λοκνταουν από το φόβο μήπως κάποιο από τα δύο μπει νοσοκομείο και δεν θα θεωρείται το άλλο οικογένεια. Εμένα με τρόμαζε πολύ ο γάμος, ισοδυναμούσε στο κεφάλι μου με παγίδα. Ευτυχώς, υπάρχει πλέον το σύμφωνο που μου ταιριάζει καλύτερα.
Αυτό με την εξέλιξη δεν το καταλαβαίνω.
Ο κόσμος δεν παντρεύεται αποκλειστικά για να κάνει παιδιά. Άλλοι λόγοι μπορεί να είναι η αγάπη, η συντροφικότητα, η συμπόρευση, η επιθυμία για συμβίωση, ή ακόμα πιο πεζοί όπως φορολογικοί, οικονομικοί και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κάποιος. Συντρέχει κάποιος από τους παραπάνω στην περίπτωσή σας; Από την στιγμή όμως όπου τα έχετε βρει κι έχετε μία σχέση που σας κάνει ευτυχισμένους με τον καθένα στο σπίτι του, γιατί να το αλλάξετε; Ζήστε και χαρείτε την σχέση σας όπως την έχετε ορίσει εσείς, όχι όπως ίσως-μάλλον-πιθανόν να σκέφτονται κάποιοι άλλοι στο κοντινό ή μακρινό περιβάλλον σας. Ελπίζω μόνο να μην… Διαβάστε περισσότερα »
Και αν παντρευτειτε δηλαδή, μετά τι έχει να περιμένει; Και πάλι τίποτα. Αν κάνετε παιδιά τι έχει να περιμένει μετα; Πάλι τίποτα. Είναι στρεβλή στη βάση της αυτή η ιδέα.
Στο μόνο που μπορεί να σε ωφελήσει ο γάμος ή σύμφωνο συμβίωσης αν δεν θέλετε παιδιά είναι σε περίπτωση ασθένειας. Αν δηλαδή κάποιος από τους δυο σας αρρωστήσει και νοσηλευτεί αν δεν είστε επίσημα μαζί δεν δικαιούσαι από τον νόμο τις άδειες.
Κατα τα άλλα μπορειτε να είστε μαζί χωρίς να παντρευτείτε. Δεν είστε “λιγότερο” ζευγάρι από τα παντρεμένα ζευγάρια. Αυτό που σε κάνει να σκέφτεσαι έτσι είναι οι φίλες σου που παντρεύτηκαν οπότε άλλαξε τσιπ και σκέψου οτι εφ όσον με τον σύντροφό σου είστε καλά όλα τα άλλα είναι περιττά.
Δεν είναι μόνο η άδεια σε ασθένεια αλλά να αποφασίσεις/υπογράψεις για τον άλλον (για κάποια ιατρική πράξη πχ)
Η απορία μου είναι πως σκέφτεστε τον γάμο ενω απορρίπτετε τη συγκατοικηση. Τι φαντάζεσαι πως είναι ο γάμος αν όχι μια κοινή ζωη; Κι αν πιστεύεις πως είστε καλύτερα χωριστά και θες να λύσεις πρακτικά θέματα με τον γάμο, μπορείτε να κάνετε και σύμφωνο συμβίωσης.
Θα παντρευτείς για να χαρεί η μαμά σου?
Λάθος λόγος για να κάνεις γάμο.
Αν ο σύντροφος σου δεν είναι πλήρως συνειδητοποιήμενος ενήλικας που να έχει αναλάβει όλα τα βάρη και τις υποχρεώσεις της ενήλικης ζωής του,τότε δεν θα έχεις ένα καλό γάμο.
Θα καταντησεις υπηρετρια-μαμα του που θα του μαζεύει τα σωβρακα και θα του μαγειρεύει.
Όφελος για εσένα κανένα απολύτως.
Φροντισε λοιπόν πριν βάλεις κουλουρα, να σιγουρευτείς ότι θα την βάλεις με ενήλικα,και όχι με εν δυνάμει έφηβο γιο.
Είμαι 35 και κατά του γάμου. Δεν πιστεύω φιλενάδα σε χαρτιά και βέρες τα έχω χώσει ακόμα και σε ιερείς που πιστεύουν ότι έτσι είναι η εξέλιξη. Δεν νομίζω ότι μας ζωντανεύει ο γάμος.
Μακάρι να ερθει γρήγορα η μέρα Etherin που θα επιτρέπεται σε ολ@ να κάνουν παραδοσιακό γάμο, ή όποια άλλη τελετή, ή κίνηση ζωής τ@ εκφραζει χωρίς να βρίσκουν απέναντί τους το κράτος. Το εύχομαι ολόψυχα. Θα είναι ένας πιο ωραίος κόσμος τότε.
Για το ζευγάρι της ερώτησης το να μη θέλουν να ζήσουν μαζί ίσως να είναι από προηγούμενο μπούχτισμα. Έχω γνωρίσει ένα δύο ζευγάρια και στα 40 και παραπάνω, που το μοντέλο @ καθέν@ σπίτι τ@ με την ανεξαρτησία του χώρου τ@ λειτουργεί καλύτερα. Ίσως να είναι κάτι τέτοιο και εδώ.