Γεια σας φίλες.
Είπα να μοιραστώ και εγώ το πρόβλημα μου που αφορά την κόρη του συντρόφου μου.
Συζούμε τους τελευταίους 6 μήνες και έχει το παιδί 50-50 με την πρώην του (η οποία σε γενικές γραμμές είναι απολύτως συνενοήσημη και δεν έχουμε κανένα θέμα μεταξύ μας).
Τα πράγματα λοιπόν είναι πιο δύσκολα απ’ότι τα περίμενα. Το σπίτι είναι μονίμως χάος, υπάρχει μια συνεχής φασαρία, και καυγάδες για το διάβασμα (είναι στις αρχές του δημοτικού), τον ύπνο, το μπάνιο κάθε μέρα.
Καταλαβαίνω ότι κάποια παιδιά είναι απλά πιο “δύσκολα” αλλά δεν ξέρω που βρίσκεται η δική μου θέση σε όλο αυτό.
Ο σύντροφος μου είναι καταπληκτικός άνθρωπος και εξαιρετικός μπαμπάς και δεν θέλω απλά να παραιτηθώ από αυτή τη σχέση. Θέλουμε και οι δύο να κάνουμε ένα παιδί αλλά δεν ξέρω αν αυτό θα διαταράξει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.
Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη ερώτηση για να είμαι ειλικρινής και φαντάζομαι ότι οι περισσότερες απαντήσεις θα μου πουν απλά να χωρίσω.
Θέλω όμως να προσπαθήσω για την σχέση μου αλλά δεν ξέρω πως.
ΑΠΟ ΤHΝ – Μπερδεμένη
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Βασικά έτσι είναι η ζωη με παιδιά. Και δικό σου να κάνεις έτσι θα είναι και ίσως και χειρότερα. Πρέπει να δεις αν σου ταιριάζει και αν θέλεις να ζεις έτσι. Θα προσπαθήσεις για τη σχέση όπως θα προσπαθούσες αν είχατε 2 παιδιά. Γενικά πάντως είναι δύσκολη πίστα τα μικρά παιδιά από προηγούμενο γάμο. Μην περιμένεις τελειότητες.
Θα συμφωνήσω, απλά θα κάνω μια σημείωση. Στο δικό σου παιδί, υπάρχει ένα αυτόματο φίλτρο αγάπης που σε σταματάει από το να το “παρατήσεις” όταν σκούζει ως μωρό πχ και εσύ είσαι άυπνη/ος. Όταν δεν είναι παιδί σου πχ είναι το παιδί του γείτονα που σκούζει, τα νεύρα πολλαπλασιάζονται. Όλοι έχουμε κατανόηση φυσικά σε μια αναμενόμενη “κακή” συμπεριφορά από ένα παιδί αλλά το στρες που αυτό προκαλεί δεν εξαλείφεται.
λίγο εγωιστικό αυτό που λες.
το φίλτρο αγάπης υπάρχει για όλους και ειδικά όταν μιλάμε για μικρά παιδιά.
όταν το διαχωρίζεις είναι προβλημα
μου θύμισες θεία μου που έκανε παιδί με κόπο και βάσανα και όταν έρχονταν φίλες τις κόρης της έδινε στα αλλά παιδάκια μισή μερίδα φαγητό και στο δικό της ολόκληρο.
υγ,.το παιδί του συντρόφου σου, που θες να κάνεις και μαζί του παιδί,δεν ειαι γειτονόπουλο.
Αν ρωτάς εμένα, δεν υπάρχει γενικότερη αγάπη για μικρά παιδιά (ξερω οτι κάποιοι το εχουν αλλα σιγουρα οχι ολοι). Υπάρχει σεβασμός και αλληλεγγύη σε κάθε άνθρωπο αλλά μέχρι εκει. Και οπωσδήποτε δεν νιώθω τα παιδια του συντρόφου μου σαν δικά μου.
Στη δική μου ζωή, χωράει να ειμαι εγωίστρια πάντως. Μη ξεχνάς ότι ειδικά αν εισαι childless το πρόγραμμα σου γίνεται μπαλάκι σε αυτές τις συνθήκες. Αν δεν έχεις και λίγο εγωισμό, ή είσαι τέρας υπομονής, ή άγγελος, ή θα τα παίξεις τελείως.
Αν κάποιος δε θέλει γενικα τα παιδιά δεν πάει να συγκατοικησει με κάποιον που εχει παιδί όμως.
Δεν είναι τόσο απλό. Άσε που και το να αγαπάς τα παιδιά, δεν σημαίνει ότι θα περνάς καλά μεγαλώνοντας ένα υπάρχον παιδί με συγκεκριμένες συμπεριφορές και ανατροφή.
Το παιδί έχει ήδη ενα ζόρι με τη συνεπιμελεια, δεν ειναι και το πιο ευκολο πραγμα κάθε βδομάδα να αλλάζεις σπίτι. Σίγουρα λοιπόν θα εχει αλλη συμπεριφορά σε σχέση με ενα παιδί που έχει μια σταθερή ρουτίνα. Η σχέση μπορεί να υπάρξει και χωρίς συγκατοίκηση. Και απο εμπειρία η ηλικία αυτή, πρώτες τάξεις δημοτικού, είναι πολύ δύσκολη ακομα κι αν ειναι δικό σου το παιδί.
όχι όχι Άλλο αν κάποιος έχει μια φυσική τάση να συμπαθεί παιδιά και άλλο η καθημερινή συμβίωση με ένα παιδί που έχει ρουτίνα και ένταση μέσα στο σπίτι. Εκεί δεν παίζει ρόλο μόνο το συναίσθημα αλλά η οργάνωση της καθημερινότητας. Εγώ δυσκολεύομαι να καταλάβω πώς γίνεται πρακτικά να υπάρχει τόσο διαφορετική αντοχή/υπομονή ανάμεσα σε ένα βιολογικό παιδί και σε ένα παιδί συντρόφου που ζει στο ίδιο σπίτι. Όχι το συναίσθημα, αλλά η καθημερινή αντοχή. Δεν σε θεωρώ εγωίστρια αλλά με όρια .Είναι θεμιτό. Για την ιστορία,εχω υπάρξει σε σχέση με σύντροφο που είχε παιδί και ακόμα και χωρίς συγκατοίκηση, είχα… Διαβάστε περισσότερα »
Θα συμφωνήσω με την Cookiemonster,δεν ειναι εγωιστικό είναι ρεαλιστικό.
Δεν κάνουν όλοι για όλα και δεν είναι κατακριτέο αν το αποδεχτείς και προχωρήσεις.
Έχει δίκιο η cookiemonster, οι μανάδες καταλαβαίνουμε καλά το τι θέλει να πει. Κοίτα, δεν μιλάμε για φανερές διακρίσεις όπως το παράδειγμα που έφερες, ούτε για άκρα. Άκρα ήταν όταν σε παλιότερα χρόνια ένας συγγενής μου ξαναπαντρεύτηκε ενώ είχε ήδη ένα μικρό παιδί, και η δεύτερη σύζυγος ήξερε πολύ καλά ότι πρέπει να φροντίσει αυτό το παιδάκι σαν δικό της, ειδικά στην περίπτωση αυτή που ο μπαμπάς έλειπε ανά διαστήματα για επαγγελματικά ταξίδια. Εκείνη τα δέχτηκε, δεν έλεγε τίποτα, μόλις όμως παντρεύτηκαν κι έδεσε τον γάιδαρο της, πήγε στην κουνιάδα της κρατώντας το πεντάχρονο τότε παιδάκι από το χέρι, και… Διαβάστε περισσότερα »
Τι δηλαδή αυτό που λένε καμία φορά “ο/η σύντροφός μου αγάπησε το παιδί μου σαν να ήταν παιδί του/της” δεν συνεπαγεται αυτό το φίλτρο αγάπης που λες (or equivalent); Πάντως έχω γνωρίσει παιδιά που θεωρούσαν τους συντρόφους της μαμάς η του μπαμπά περισσότερο ως πατεράδες τους και μανάδες τους αντίστοιχα από ότι τους φυσικούς τους γονείς.
Φυσικά και γινεται αυτό που λες. Απλά δεν ειναι η μοναδική επιλογή.
Υπάρχει και ο κοσμος που ειναι άβολα με τα παιδια (εγω) και άλλοι που βλεπουν παιδάκι έξω και τρεχουν να χαιρετησουν και να ρωτήσουν τι τάξη παει. Όλα παίζουν.
Αλλα γενικα νομίζω ότι στα παιδια μας (η αυτα που νιώθουμε παιδια μας) είμαστε πιο ανεκτικοι.
Ναι σε αυτό θα συμφωνήσω. Και εγώ αισθάνομαι άβολα κοντά σε παιδιά. Για αυτό δεν ξέρω αν θα μπορούσα να συγκατοικήσω με παιδί. Να νοιώθω δηλαδή συνεχώς άβολα μες στο ίδιο μου το σπίτι δεν ξέρω αν θα μπορούσα να το αντέξω. Εκτός και αν συνηθίζεται, τι να πω.
Ε καλά, η cookiemonster δεν το εχει, αλλοι θα το έχουν. Και εγω δεν νομιζω πως θα το είχα πάντως.
Ναι εγώ αναφέρθηκα στο ότι διαχώρισε τα παιδιά σε δικά μας και ξένα στο κατά πόσο τα αντέχουμε. Θέλω δηλαδή να πω ότι κάποιοι άνθρωποι και δικά τους να μην είναι τα παιδιά, από την στιγμή που είναι του συντρόφου τους τα νοιώθουν και τους συμπεριφέρονται σαν παιδιά τους (έτσι λένε τουλάχιστον). Τώρα το αν κάποιος το έχει ή όχι με τα παιδιά γενικά είναι άλλο θέμα. Εγώ νοιώθω τόσο άβολα κοντά σε παιδιά που και δικό μου να ήταν το παιδί πάλι άβολα νομίζω θα ένοιωθα.
Συμβαίνει φυσικά αλλά δεν το θεωρώ κανόνα αλλά εξαίρεση.
Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που λες!!
Εγώ που έχω παιδί, πολλές φορές δεν αντέχω κάποια παιδιά.
Όταν είναι δικό σου όλη η συνθήκη είναι διαφορετική.
Εγω αντέχω τα παιδιά, και τα δικα μου και τα ξένα, με τους μεγάλους εχω θέμα πχ πεθερικά, σόγια και τετοια.
Ναι αλλά αυτό δεν έχει να κάνει και με το γεγονός ότι υπάρχει άλλος φροντιστής, άρα δεν “κινδυνεύει” το μωρό; Μάλιστα, στην περίπτωση της γράφουσας (καλά είναι και μεγάλο το παιδί αυτό) φοβάται πιθανόν μην φανεί παραπάνω παρεμβατική από όσο πρέπει. Δηλαδή μπαίνουν κι άλλες παράμετροι για το πώς νιώθουμε για μωρά ή πολύ μικρά παιδιά που δεν είναι δικά μας. Νομίζω πάντως, πως υπάρχει μέσα μας το ένστικτο του να σώσουμε και να αναθρέψουμε ένα εντελώς απροστάτευτο ορφανό που μας έχει ανάγκη, γιατί βασικά είναι χρήσιμο στην επιβίωση του είδους!
Να κανονίσω ένα support group για γυναίκες που είμαστε σε αυτή τη θέση; (πλάκα πλάκα μου έχουν πεταχτεί καναδυο πολύ συμπαθείς stepmom Influencers – αν ξαναεμφανιστούν, θα συμπληρώσω τα ονόματα σε σχόλιο) Δεν μπορώ να σου πω τι πρέπει να κάνεις (μακάρι να ήξερα). Θα σου πω τι κάνω εγώ που είμαι σε παρόμοια φάση με μικρότερα παιδιά, όχι ιδιαίτερα δύσκολα αλλά σε μια φάση που χρειάζονται αρκετή φροντίδα. Προσωπικά λοιπόν είμαι σε φάση nacho (not your kids, not your responsibility) – υπάρχει σαν approach αν θέλεις να το ψάξεις. Με τα παιδιά έχω ελάχιστη συναναστροφή, δεν τα μαλώνω (με… Διαβάστε περισσότερα »
Εμένα μου φαίνεται ιδανικό αυτό που κάνεις. Πάντα είχα απορία όμως αν σου παραπονιέται και αν θέλει κάτι παραπάνω από εσένα ο σύντροφος. Θεωρητικά δηλαδή αν τα έφτιαχνα με κάποιον με παιδιά αυτο θα έκανα. Δεν ξέρω αν δεχόταν ο άλλος ομως.
Κοίτα αυτή είναι μια ερώτηση που δέχομαι κάθε φορά που το συζητάω. Δεν ξέρω αλλά είμαι 99.99% σίγουρη ότι θα ήθελε να έχω πιο ενεργό ρόλο. Ιδανικά φαντάζομαι θα ήθελε να τα έχω “σαν παιδιά μου”. Αλλά δεν το προσφέρω αυτό και από την αρχή ήμουν ψιλοξεκάθαρη (και χοντροξεκάθαρη σε φάσεις). Αν δεν του κάνει, μπορεί να το αναζητήσει αλλού και δεν το λέω υπεροπτικά. Θα στενοχωρηθώ αλλά μέχρι εδώ φτάνω. Αν ήταν σχεδόν ενήλικα τα παιδιά μπορεί να έκανα παραπάνω παραχωρήσεις αλλά επειδή έχουμε χρόνο μπροστά μας, δεν μπορώ να καταπιέζομαι. Για την ώρα δουλεύει. Αν αλλάξει θα σας… Διαβάστε περισσότερα »
Δηλώνω συμμετοχή από τώρα στο γκρουπ! Σπάνια σχολιάζω αλλά νιώθω σαν να την έγραψα εγώ την επιστολή! Είμαι στην ίδια θέση χωρίς να επιθυμώ παιδιά η ίδια, αλλά έχοντας στο κοινό σπίτι με το σύντροφο ανά διαστήματα τα δικά του παιδιά! Το ένα είναι ακριβώς στην ίδια ηλικία με αυτό της επιστολής και ενώ δεν θα έλεγα ότι είναι ζωηρό, είναι πολλές οι φορές που με κουράζει! Δεν επέλεξα ποτέ ζωή με παιδιά, επέλεξα όμως τον σύντροφο ξέροντας ότι έχει παιδιά άρα δεν μπορώ να διαμαρτυρομαι! Είμαι και εγώ της λογικής not my kids not my responsibility παρόλα αυτά θεωρώ… Διαβάστε περισσότερα »
Τελεια!!! Μαζευόμαστε 😆 Πωωω αν δεν θελεις παιδια μου φαίνεται μεγαλύτερο παλούκι. Εγω του εχω πει ότι αν αποφασίσουμε τελικά να μην κανουμε παιδια, θα χρειαστούμε δύο σπίτια (να χαίρομαι την childless ζωή μου). Συμφωνώ πάντως. Και εγω συνήθως σε αυτον παω για να υπενθυμίσει τους κανόνες. Πολυ σπάνια το κάνω απο μονη μου. Α και μια χαρα μπορεις να γκρινιάξεις. Ολοι γκρινιάζουμε για τα προβλήματα μας. Απλα νιωθω οτι μας έφαγε η Disney και οταν γκρινιάζει μια από εμας πιστεύουν ότι βάζουμε το παιδι να καθαρίζει το τζάκι. 🤣 Γι’αυτο μ’αρεσει να μιλάω πολυ για αυτό το θέμα οταν… Διαβάστε περισσότερα »
Η αλήθεια είναι ότι δε μπορώ να φανταστώ πως γίνεται να μην έχεις συναισθηματική σύνδεση με το παιδί/α του συντρόφου σου. Αναγκαίο δεν είναι τίποτα αλλά συνήθως όταν συναναστρέφεσαι παιδιά, δένεσαι. Τουλάχιστον αυτό είχε συμβεί σε μένα όταν στο πολύ παρελθόν είχα σχέση “σοβαρή” με έναν μπαμπά ενός αγοριού (αρκετά χρόνια πριν παντρευτώ και κάνω τον γιο μου). Μέχρι και σήμερα έχουμε επαφές ενώ με τον μπαμπά του δεν έχω κρατήσει καμία επαφή. Για να μη μιλήσω για την σύντροφο του πρώην άντρα μου που είναι πραγματικά και εκείνη “μαμά” για τον γιο μου (και ενώ έχει και εκείνη μία… Διαβάστε περισσότερα »
Καμία συναισθηματική σύνδεση όμως 😂 Του δικού μου είναι και μικρά αλλά δεν θέλω να μπω στο τριπάκι “θα μεγαλώσουν και θα παίζετε μαζί οπότε θα έχετε μια σχέση” κυρίως γιατί δεν το πιστεύω αλλά και γιατί δεν βλέπω κέρδος στο να χτίσω τέτοιες προσδοκίες. Θεωρώ ότι κάθε ανθρώπινη σχέση που χτίζεις είναι πλούτος. Αλλά αν δεν βγαίνει, δεν πειράζει κιόλας. Τόσα παιδάκια έχουν 2 γονείς και είναι μια χαρά. Δεν χρειάζονται 3-4 σώνει και ντε 😂😂. Το δικό σου παράδειγμα νομίζω είναι το best case scenario. Απλά προσπαθώ να κανονικοποιήσω και λίγο την άλλη πλευρά γιατί συνήθχς δεν ακούγεται… Διαβάστε περισσότερα »
Να είναι ειλικρινής ούτε κι εγώ, θεωρώ πως όταν μοιράζεσαι τη ζωή σου με κάποιον γίνεσαι οικογένεια, και δεν μπορώ αν σκεφτώ πως θα είναι να αποκλείσεις τα παιδιά του συντρόφου από αυτό. Προφανώς γίνεται δηλαδή,εφόσον τόσοι το λένε, αλλά εγώ δεν μπορώ να το φανταστώ. Πιστεύω θα ανέπτυσσα σχέση ειδικά με μικρά παιδιά. Δηλαδή πώς ακριβώς είναι όταν τα παιδιά βρίσκονται σπίτι; Κάνεις ότι δεν υπάρχουν; Φέρεσαι τυπικά; Τα παιδιά πως αντιδρούν; Δεν το λέω με κατάκριση, είναι μια ειλικρινής απορια, δεν μπορώ να το φανταστώ πως γίνεται.
και εγώ αυτό έχω απορία.
δηλ όταν έρχονται τα παιδιά στο σπίτι,φευγει ο άλλος?
δεν δημιουργείς αποσταση?
Και με τα παιδιά αλλά σε δεύτερο χρόνο και με τον σύντροφο.
Από τον κύκλο μου,δηλαδή φιλες μου, ναι μεν έχουν τα χόμπι τους αλλά και “πρωταγωνιστουν” όταν τα παιδιά έχουν πχ γενέθλια.Διακοπές πηγαίνουν όλοι μαζί.
κ έτσι έρχεται και πιο ομαλά το νέο μέλος.
Θα απαντήσω και στις δύο εδώ γιατί μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες οι απορίες σας. Καταρχήν, με τη δική μου οπτική, δεν υπάρχει σχέση από πριν οπότε δεν γίνεται να δημιουργηθεί απόσταση. Απλά δεν δημιουργείται εγκύτητα ή μάλλον δημιουργείται όση επιτρέψεις. Σκέψου το σαν το παιδί μιας φίλης που βλέπεις συχνά. Μπορείς να γίνεις η αγαπημένη θεία που παίζει μαζί του ή απλά η φίλη της μαμάς που έρχεται τις Τετάρτες και πίνουν καφέ. Κατα τ’άλλα ναι, φέρομαι τυπικά. Χαιρετάω, στο μέλλον που θα πηγαίνουν σχολείο μπορώ να ρωτάω “πως ήταν η μέρα σου” αλλά μέχρι εκεί. Σαν καλοί συνάδελφοι 😂. Δεν… Διαβάστε περισσότερα »
Εγώ πάντως σε θαυμάζω γι αυτή σου την ικανότητα : Να κρατάς αποστάσεις και να βάζεις όρια. Αφού μπορείς και το κάνεις με μικρά παιδιά (που κάτι θα κάνουν και θα γελάσεις ή κάτι θα πάθουν και θα συμπονέσεις ή παρηγορήσεις) φαντάζομαι πόσο πιο εύκολο, σου είναι με τους ενήλικες. Επειδή για μένα είναι δύσκολο και ακόμα στην ηλικία μου παλεύω με τα όρια , όσοι το κάνουν με ευκολία έχουν τον απόλυτο σεβασμό μου.
Εκτιμώ την ειλικρίνεια σας και θα πω το εξής,αν δεν μπορείτε να αποδεχτείτε την πραγματικότητα και σας προκαλεί δυσφορία να χωρίσετε
Ειδάλλως κανένας σας δεν θα περνάει καλά και πρωτίστως το παιδί.
Τα παιδιά θέλουν φροντίδα,αγάπη και προπάντων υπομονή.
Θα σου πω σε ποιο σημείο διαφωνώ. Εφόσον δεν την παλεύει και εάν δεν το θέλει αυτό, φυσικά να χωρίσει. Παρόλα αυτά, το παιδί αυτό δεν το μεγαλώνει από βρέφος και ως εκ τούτου της είναι δύσκολο να αντιληφθεί ότι τα περισσότερα παιδιά έτσι κάνουν. Δεν μας λέει για επιθετικές ή απαξιωτικές συμπεριφορές απέναντί της οπότε, όπως έγραψα και στο σχόλιό μου, εικάζω πως θέλει να τραβήξει και την δική της προσοχή το παιδί. Πιθανά η γράφουσα προκειμένου να θέσει ένα όριο ότι να, έχεις μαμά και δεν ήρθα να την αντικαταστήσω, να μην συμμετέχει στην καθημερινότητα του παιδιού με… Διαβάστε περισσότερα »
Πάντως βλέπω μια καθημερινότητα με παιδια φυσιολογική.
Εικόνα τα παιδιά μου μικρά.
Νομίζω η ιδια ζορίζεται με τις ευθύνες ενός παιδιού οχι δικό της.
Δεν την κατηγορώ,αυτό το έχεις η δεν το έχεις εκεί εστιάζω γιατί και εγω νομίζω κάπως έτσι θα ένιωθα.
Bασικά το παιδί αυτό θα είναι αδερφάκι του δικού σου. Δες το έτσι.
Αν δεν μπορείς, είναι προβλημα.
Γιατί καλέ να σας πούμε να χωρίσετε; Επειδή η κόρη του συντρόφου σας είναι ζωηρή; Τα όρια και τα πλαίσια που θα κινείται η κόρη του μέσα στο δικό σας σπίτι θα τα θέσει ο ίδιος αλλά και εσείς. Το χάος στο σπίτι όταν υπάρχουν παιδιά είναι δεδομένο (δε μπορείτε να κάνετε και πολλά αλλά μπορείτε να της επισημαίνεται να μαζεύει τουλάχιστον τα πράγματα της. Είμαι σίγουρη και η μαμά της τα ίδια της λέει στο άλλο σπίτι). Τώρα όταν με το καλό κάνετε το δικό σας παιδάκι , γι αυτήν θα είναι ένα σοκ, γιατί ξαφνικά θα βρεθεί με… Διαβάστε περισσότερα »
από τις πιο δύσκολες σχέσεις είναι αυτές.
το ήξερες από την αρχή και προχώρησες..ας το σκεφτόσουν καλύτερα.
δεν μπορείς να φανταστείς πόσο τυχερή είσαι που είναι συνεννοήσιμη η πρώην
Κοιτα, το τελευταιο 6μηνο που συζήτε, εφερε αλλαγες και στη ζωη του παιδιου. Οσες εφερε σε σενα δηλαδη. Απο εκει που εμενε μονο με τον πατερα του τωρα μενει και με σενα. Ισως δηλαδη η ενταση να οφείλεται και σε αυτό και με τον καιρό να ηρεμίσουν τα πραγματα. Παρ ολα αυτα, να ηρεμισουν τοσο οσο ηρεμα ειναι οταν το παιδι δεν ειναι στο σπιτι αποκλειεται. Εγω δεν θα σου πω ουτε να χωρισεις, ουτε να μη χωρισεις. Θα σου πω οτι αμα δεν χωρισεις πρεπει να παρεις αποφαση οτι το μισο χρονο στο σπιτι θα υπαρχει ενα παιδι ,… Διαβάστε περισσότερα »
Αυτό που ζεις τώρα είναι το preview του έχω παιδί. Ακριβώς έτσι είναι η κατάσταση κουραση, το σπίτι σπανίως τακτοποιημένο, καυγάδες για ύπνο /φαγητό/διάβασμα, ποτέ ηρεμία (εκτός κι έχει αναλάβει τη φροντίδα άλλος) κτλ κτλ.Φυσικα για αρκετούς ειναι πιο ανεκτό εάν είναι δικό τους παιδί. Αλλά ειδικά αν σκέφτεσαι να κάνετε ένα παιδί μαζί, κάτι τέτοιο θα ζεις. Απλά το μισό καιρό αντί για ένα θα είναι δύο παιδιά στο σπίτι, και ναι θα είναι πιθανόν πιο κουραστικό. Κατά τα άλλα λύση δεν υπάρχει. Ο σύντροφος σου ειναι σωστός πατέρας και προφανώς έχουν καλή επικοινωνία με τη μητέρα του παιδιού,… Διαβάστε περισσότερα »
Ετσι είναι η ζωή με παιδιά, μπορεί και χειρότερα. Εγω δεν κατάλαβα όμως από αυτά που λες αν σου φταίει η συνεχής φασαρία και ένταση στο σπίτι που δεν είναι κάτι που αλλάζει από τη στιγμή που ζείτε με ένα μικρό παιδί ή φταίει το ότι εμπλέκεσαι στην ανατροφή του κάτι που δεν είναι δική σου δουλειά γιατί δεν είσαι η μαμά του. Ο πατέρας του είναι υπεύθυνος για το διάβασμα, για το αν έφαγε, αν πλύθηκε κτλ και να το μαλώσει. Όχι εσύ. Αν σου έχει φορτώσει ευθύνες που δε σου αναλογούν πρέπει να βάλεις όρια. Έχει σημασία πόσο… Διαβάστε περισσότερα »
Μα έτσι και χειρότερα θα είναι και όταν κάνεις το δικό σου παιδί, έτσι είναι με όλα τα παιδιά. Εκεί απλά επειδή είναι δικό σου, θα σου είναι πιο εύκολο συναισθηματικά. Κοίτα, επειδή οι παιδικές ψυχουλες δεν φταίνε σε τίποτα και είναι εγκληματικό το να τους τραυματίζουν οι ενήλικες, θα σου έλεγα να το σκεφτείς καλά. Αν θέλεις να προχωρήσεις με αυτόν τον άνθρωπο και να κάνετε και το δικό σας παιδί στο μέλλον, πρέπει να σιγουρευτείς ότι δεν θα κάνεις φανερές διακρίσεις και γενικά ότι δεν θα τραυματίσεις το πρώτο παιδί, ευνοώντας περισσότερο το δικό σου. Δεν σου λέω… Διαβάστε περισσότερα »