Η δική μου ιστορία είναι κορίτσια η εξής..
Τον γνώρισα στην καλύτερη μου φάση, ειχα επιτέλους ξεμπερδεψει συναισθηματικά από έναν τεράστιο έρωτα που κρατούσε, με διαλείμματα, 30 χρόνια…
Σ αυτά τα χρόνια παντρεύτηκα, έκανα παιδιά, χώρισα, και ξαναβρεθηκα με τον μεγάλο μου έρωτα για 4 χρόνια. Δεν μπορούσαμε όμως να είμαστε πραγματικά μαζί, η απόσταση μεγάλη… Έκανα σχεδόν έναν χρόνο να ξεπεράσω το χωρισμό, και μόλις τα κατάφερα , ήρθε αυτός, ένα καλοκαίρι πριν δύο χρόνια στη ζωή μου.
Ήμουν στα καλύτερα μου, και… Έρωτας με την πρώτη ματιά. Έζησα για καποιο καιρό το τέλειο, το αμοιβαίο, το παραμύθι.. Έλεγα, μου φύλαγε η ζωή ένα δώρο για όσα είχα περάσει..Που να ήξερα τι εφιάλτης με περίμενε… Η κόλαση.
Άρχισε σύντομα με ζήλειες, αυτός παρουσιαζόταν ο σωστός, κι έκανε εμενα να φαίνομαι η άπιστη, ενώ δεν ειχα μάτια παρά μόνο για το τομάρι του!!! Χωρισμοί κι επανασυνδέσεις ατελειωτοι, ψυχική φθορά, μυαλό χαμένο μεταξύ αχρειαστων απολογιων από μεριάς μου. Για να τον..πείσω. Μετά με το παραμικρό, από μια κουβέντα, από μια λέξη, από μια κίνηση που δεν έγινε όπως την περίμενε, πάλι χωρισμός, πάλι εγώ να κλαίω, να χτυπιέμαι.. Στην αρχή γύριζε αυτός, τον δεύτερο χρόνο εγώ…
Και τότε με κορόιδευε από πάνω ότι με περίμενε πιο δυνατή. Να μην αναφέρω τα απίστευτα βρισιδια, τα αισχρά λόγια, τις προσβολές σε κάθε τσακωμό- χωρισμό.. Έχανα το μυαλό μου, ήθελα μόνο να τον πείσω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα, ότι τον αγαπώ..Βλαμμένη και ηλίθια. Δεν έβλεπα πόσο καταστροφικός ήταν για τη ζωή μου. Κι όμως, περίμενα την επανασύνδεση για να συνεχίσω να ζω..
Για να με πεθανει ακόμα μια φορά. Φτάνουμε στο τέλος. Σε μια οικογενειακή περιπέτεια, που οδήγησε σε θάνατο. Δε μου στάθηκε, τάχα δεν μπορούσε τα νοσοκομεια αλλά θεωρούσε ότι ήταν εντάξει απέναντι μου καθώς.. εχασε όλα του τα μπάνια και δεν πήγε αφου δεν πήγαινα κι εγώ!!!
Μετά την κηδεία της μαμάς,μια μέρα μετά, με χώρισε για κατι που ειπώθηκε, μια λεκτική διαμάχη, τπτ φοβερό. Μέσα σε φρικτά βρισιδια, όπως έκανε πάντα. Σε δύο εβδομάδες ήταν διακοπές με την καινούρια, μεγάλη σε ηλικία, με χρήμα και δόξα.. Φρόντισε δε να το μάθω, το διαλαλεί παντού, σκέφτεται ακόμα και γάμο. Το μόνο που του λείπει είναι το πτώμα μου, να με δει να χτυπιέμαι από πόνο που είναι με άλλη.
Στο δια ταύτα. Δεν έχει περάσει καιρός, κι όμως.. Μπόρεσα και είδα το τέρας. Είδα τον διάβολο που είχα στο σπίτι μου.. Είδα το ψέμα. Είδα πως αυτό για το οποίο σας κατηγορούν κορίτσια είναι αυτό ακριβώς που κάνουν οι ίδιοι οι τιποτένιοι που αυτοπαρουσιάζονται σωστοί, έντιμοι. Κι όταν τα είδα όλα, χωρίς παρωπιδες, χωρίς καμία δικαιολογία… Τότε ηρέμησα.. Έφυγα μέσα μου και σώθηκα κι έσωσα την ψυχή μου.
Φυσικά τον μισώ, δεν του αξίζει παρά μόνο φτύσιμο αλλά δεν του το έδωσα. Σηκώθηκα, έφυγα από το μέρος που ήμασταν κάποτε μαζί, τον διέγραψα από παντού, τον έσβησα από σοσιαλ, τηλ, όλα( αυτοςμάλλον όχι). Δεν πονάω πια, μόνο αηδία νιώθω. Και τώρα αρχίζω τη ζωή μου απο το σημείο μηδέν, με μια διαφορά..Χαμογελάω, γελάω με την ψυχή μου, χαίρομαι τους φίλους μου, που φρόντιζε πάντα να τους κατηγορει όπως έκανε και.. για τους δικούς του!!! Φλερτάρω, όχι σχέση ούτε καν επαφη με κανέναν, αλλά ζω!!! Και βλέπω μπροστά χωρίς να φοβάμαι, πήρα ένα τέλειο μάθημα.
Να μην αφήνω κανέναν να με μειώνει , να φεύγω όταν βλέπω την τοξικότητα, γιατί τπτ από αυτά δεν είναι αγάπη. Να μην δικαιολογώ καμία κακή συμπεριφορά, να μην δίνω δεύτερη ευκαιρία. Όποιος δε θέλει να σε χάσει, δεν κάνει πράγματα για να σε χάσει. Μάθημα κι ένας λόγος που βρίσκω να εξηγήσω γτ το έζησα αυτό. Για να μάθω!!!!
ΑΠΟ ΤΗΝ – Kaitoula
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Καιτούλα ,Καιτούλα πολύ δράμα βρε κορίτσι μου ,πολύ κούραση
Εσύ πού ήσουν σε όλα αυτά; ποιός ήταν ο ρόλος σου; ήταν πράγματι μικρός ;
Πες αλήθεια lucid, είδες φως και μπήκες ε;
Το αν βολεύουν κάποιες οπτικές το αντρικό λόμπι αυτό δε σημαίνει πως υπάρχει ταύτιση ή έστω κατανόηση των πρακτικών
Όλοι είμαστε υπεύθυνοι του εαυτού μας και αυτόν πρέπει να φροντίσουμε
Το να μπλέκουμε συνεχώς σε δύσκολες καταστάσεις και ψυχοφθόρο είναι και ίσως έχει κι άλλες σοβαρότερες προεκτάσεις
Για τους ομοίους σας μπορείτε εσείς να οργανώσετε υπερασπιστική γραμμή
Μπράβο σου.. Συγχαρητήρια που τον απέβαλες. Δεν άξιζε. Δυστυχώς, κάνουνε θυσίες να τους κρατήσουμε, αλλά ευτυχως κάποιες ξυπνάμε και φεύγουμε.
Μακάρι να βοηθήσει αυτή η στήλη και οι ιστορίες που δημοσιεύονται από τις ηδη παθούσες ώστε οι επόμενες να μην κάνουν “θυσίες” και να μη χρειαστεί να “ξυπνήσουν”. Kαμία ανοχή , για κανένα λόγο σε τοξικές και κακοποιητικές σχέσεις.
Happy end..
Χαίρομαι που τα κατάφερες.
Έχεις μεγάλες προσδοκίες από τον έρωτα σαν κατάσταση/σα συνθήκη ή τον έχεις στο μυαλό σου πάρα πολύ ψηλά και αυτό βοηθησε στο να ανέχεσαι συμπεριφορές κακοποιητικες που από φίλο ή συγγενή σου δεν θα τις δεχόσουν. Το λέω επειδή το αναφέρεις σαν ορόσημο δύο φορές στην ζωή σου .
Είναι ωραίος ο έρωτας αλλά δεν ειναι το σημαντικότερο στην ζωή. Τόσο μαλιστα ώστε να χρειαστεί να θυσιαστεις (“να δει το πτώμα σου”).
Αυτό ισχύει ακόμα και για όσους έχουν το να ερωτεύονται σε πολύ προτεραιότητα.
Νιώθω ακριβώς αυτό που λες και πώς το λες, το βάθος όλου αυτού και τον πόνο! Τον τεράστιο ψυχολογικό πόνο! ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΠΟΛΥ!! Με μία μόνο μεγάλη διαφορά, ότι στη δική μου περίπτωση, τον πόνο που ένιωσες από τον σύντροφό σου, ΤΟΝ ΕΝΙΩΣΑ ακριβώς τον ίδιο από τους δύο νάρκισσους γονείς μου με CPTSD!
Εύχομαι και για τους δύο μας να μη νιώσουμε ποτέ ξανά έτσι!
Big hug!
Σε αυτό ταυτίστηκα: ότι αυτά για τα οποία σε κατηγορούσε , τα έκανε εκείνος!
Ποσο δίκιο έχεις.. κρίμα που επιτρέπουμε σε κάποιον να παίζει με τι μυαλό μας και την καρδιά μας..
Να δεις που τώρα θα απολαμβάνεις περισσότερο τη ζωή,όπως ήδη λες εξάλλου, ακόμα κι αν άφησε μια σκιά μέσα σου..
Αγαπητή φίλη, του έδωσες πολλή καρδιά και την χρειαζόταν, γιατί αυτός δεν έχει. Πολύ συναίσθημα γιατί που να το βρει τόσο κενός που είναι. Τόσο ενδιαφέρον και αλήθεια, που δεν ήξερε τι να τα κάνει πάρα να τα αμφισβητεί και να τα πετάει αφού δεν μπορεί να τα νιώσει!
Τέτοιοι άνθρωποι προσπαθούν να σε διαλύσουν γιατί φθονούν τα όσα ξέρουν πως δεν μπορούν να γίνουν ποτέ. Συνέχισε μακριά πολυυυ μακριά. Σε όλες τα ίδια θα κάνει. Κανόνας. Μέχρι να τον σουτάρει-στην καλύτερη. Μπράβο σου. Θέλει δυναμη
Συγχαρητήρια για την δύναμη .Είμαι 37 και ήδη νιώθω αρκετά (όχι εντελώς , δυστυχώς βέβαια για αυτό επιμένω να ερωτεύομαι το ζώον), κουρασμένη σαν στρέιτ κοπέλα.Δε ξέρω τι να πω για τους άντρες από το 2020 και έπειτα…δεν έχω λόγια πια ,ούτε για χαρακτηρισμούς.
Δεν αντιμετωπίζονται πλέον τα θεριά.
Αφού καμία φορά αναρωτιέμαι:ήταν έτσι χάλια και όταν ήμουν μεταξύ 17-30; Ή χειροτέρεψαν τώρα;ή εγώ κουράζομαι με το παραμικρό; Άφωνη πλέον …
Περίμενα άσχημη κατάληξη. Μπράβο που ξεφυγες. Εγώ ακόμη όχι. Μου λέει τακτικά να πεθάνω, με επιχειρήματα που φαίνονται λογικά.
Γιατί βρε κορίτσι μου ,γιατί;
Για πες ένα λογικό επιχείρημα