Η δική μου ιστορία είναι πολύ σύντομη.
Δεν μπορώ να εμπιστευτώ. Κανέναν.
Αμφιβάλλω για τα πάντα. Για το αγόρι μου, για τους συναδέλφους μου, για τους φίλους μου. Για όλα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – συν πλην
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Αμφιβάλλω για τα πάντα. ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Η δική μου ιστορία είναι πολύ σύντομη.
Δεν μπορώ να εμπιστευτώ. Κανέναν.
Αμφιβάλλω για τα πάντα. Για το αγόρι μου, για τους συναδέλφους μου, για τους φίλους μου. Για όλα.
ΑΠΟ ΤΗΝ – συν πλην
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Εισάγετε τα στοιχεία του λογαριασμού σας και θα σας στείλουμε ένα σύνδεσμο για να επαναφέρετε τον κωδικό πρόσβασής σας.
Here you'll find all collections you've created before.
Τόσο σιβυλλικό που το γράφεις, θα μπορούσε να σημαίνει ο,τιδηποτε. Από απλό ρεαλισμό μέχρι… σχιζοφρένεια. Χρειάζεται περισσότερη ανάλυση!
Φαντάζομαι και εμάς με καχυποψία μας διαβάζετε…
Να μιλήσετε με ειδικό,χρειάζεστε βοήθεια.
Συμφωνώ.
Οι Έλληνες έχουμε μεγαλύτερη καχυποψία για τα πάντα σε σχέση με τους άλλους λαούς (παντα με συνέπαιρνε το ζήτημα μιας και έχω κάνει διπλωματική για αυτό το θέμα), πχ στο ηλεκτρονικό εμπόριο, στην κυβέρνηση, στο ότι οποιοσδήποτε μπορεί να προσπαθεί να μας την φέρει. Είναι θέμα κουλτούρας, αν έχεις μεγαλώσει σε ένα σπίτι γεμάτο καχυποψία και τονίζανε πάντα τέτοια ζητήματα, είναι φυσικό να ενστερνίζεσαι τέτοιες απόψεις. Υπάρχει φυσικά και ο ατομικός παράγοντας, αλλά στην Ελλάδα παίζει έτσι αλλιώς σε συλλογικό επίπεδο. Απλά θα ήθελα να πω ότι μπορεί να αλλάξει αυτή η οπτική αλλά δεν είναι εύκολο. Ακόμα κι εγώ… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ ωραίο σχόλιο και προσθέτετε πολύ ωραία οπτική! Σίγουρα είναι στην κουλτούρα μας και στο συλλογικό dna μας. Πρόσφατα (ίσως και εδώ; δεν μπορώ να θυμηθώ) είχα διαβάσει κι ένα άλλο σχόλιο σχετικά με την πιο καλοπροαίρετη και χαλαρή διάθεση μπορεί να έχουν άλλοι λαοί. Μιας και έχετε κάνει διπλωματική πάω στο θέμα, αν έχετε όρεξη και χρόνο, θα θέλατε να γράψετε συνοπτικά γιατί είμαστε έτσι σαν λαός;
Σωστά,εξ ου και η εμμονή με το μάτιασμα-ξεμάτιασμα.
Αυτό δε; Στο γνωστό ντοκυμαντέρ με τα τρένα στην Ερτ3, πέτυχα μια φορά να έχει επιβιβαστεί στον ΟΑΣΑ πηγαίνοντας προς Λάρισσα δεν θυμάμαι ακριβώς. Μέσα στο τρένο λοιπόν στις μινι συνεντεύξεις με τον απλό κόσμο, δύο περιχαρείς Ελληνίδες του έλεγαν για το μάτι και πόσο το πιστεύουμε σαν λαός. Φτάνει λοιπόν στην πόλη και επειδή ήταν του Αϊ Γιαννιού τηρούσαν το έθιμο που πηδάνε πάνω από τις φωτιές. Ο άνθρωπος είχε μείνει με το στόμα ανοιχτό. Οπότε τι εντύπωση δώσαμε ως χώρα, ως λαός, ως έθνος; Δυσιδαιμονια κάργα.
χωρίς να θελω να σε αμφισβητήσω, καθόλου μάλιστα, ίσα ίσα που το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον αυτό που λες 2 παρατηρήσεις: 1) είναι το ίδιο η σχεσιακή -να το πω- εμπιστοσύνη (π.χ. στις φιλιες μας) και το ίδιο η κοινωνική εμπιστοσύνη στους θεσμούς ή στο κρατος? Στο δεύτερο το πιστεύω πολύ ευκολα ότι όντως οι έλληνες είναι πιο καχύποπτοι (γενικά μιλωντας). Στο πρωτο όμως δεν είμαι σίγουρη. Και ίσα ίσα νομίζω (εντελως διαισθητικά όμως) ότι οι δύο αυτοί τύποι εμπιστοσύνης βρίσκονται σε συμπληρωματική κατανομή. Δηλ όσο αυξανεται ο πρωτος μειώνεται ο δεύτερος, και αντίστροφα. (και μ αυτή την αφορμή πάω στο… Διαβάστε περισσότερα »
Η διπλωματική μου ήταν στο ηλεκτρονικό εμπόριο στα πλαίσιο του μάρκετινγκ πάρα πολλά χρόνια πριν, όχι σε κοινωνιολογικό επίπεδο. Και πράγματι, οι Έλληνες είμαστε από τους τελευταίους ευρωπαικούς λαούς που υιοθέτησαν το ηλεκτρονικό εμπόριο. Δεν ξέρω αν υπάρχει σε άλλη χώρα η μέθοδος της αντικαταβολής στα πλαίσια του ηλεκτρονικού εμπορίου. Ξέρω πολλά άτομα που ακόμα δεν τολμούν να χρησιμοποιήσουν χρεωστική ή πιστωτική κάρτα για να πληρώσουν online και είτε ζητάνε από άλλους ή χρησιμοποιούν προπληρωμένη. Υπάρχει μία γενικευμένη καχυποψία, δεν είναι θέμα απλά θέμα ευγένειας. Μπορεί να προέρχεται από τις ίδιες πηγές με τους λόγους της ευγένειας αλλά φαντάζομαι υπάρχουν… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ καλή αναλυση. Ευχαριστούμε. Είχα γνωρίσει εναν Άγγλο μπαρμαν μεγαλωμένο εδω. Μου έλεγε ότι έχει δύο βρετανικές ταυτότητες από ένα γραφειοκρατικό λάθος. Και ότι δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα διότι στην Αγγλία ο,τι δηλώσεις είσαι. Χρησιμοποιούσε τη μία από τις δύο όλα αυτά τα χρόνια και όλα μια χαρά. Το κράτος σε εμπιστεύεται όπως και το αντίθετο, μου είχε πει θυμάμαι.
Όταν η δυσπιστία γίνει μόνιμη κατάσταση, κάθε σχέση μοιάζει με απειλή και κάθε κουβέντα με παγίδα. Αν αμφιβάλλεις για όλους, το αγόρι σου, τους φίλους σου, τους συναδέλφους σου, κόψε τις συναναστροφές, χώρισε, βάλε κι ένα φυτό στο μπαλκόνι να σου κάνει παρέα. Δεν θα σου πει ψέματα, δεν θα σου στήσει παγίδα, και δεν θα σου ζητήσει εξηγήσεις. Θα γλιτώσεις από πολύ άγχος θα χεις περισσότερο χρόνο να γράφεις στο Αμπα και θα έχεις και καλύτερη επιδερμίδα. Γιατί όταν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν, δεν μπορείς να συνυπάρξεις με κανέναν. Η εμπιστοσύνη Είναι ρίσκο. Αν δεν το παίρνεις, δεν έχεις σχέσεις. Έχεις μόνο… Διαβάστε περισσότερα »
Με τέτοια περιγραφή, θα σου προτείνω να βγεις έξω, να βγάλεις τα παππούτσια σου και touch some grass. Μετά ξάπλωσε και πάρε 10 μεγάλες βαθιές ανάσες. Και ρώτα τον εαυτό σου, αν εμπιστεύεσαι εσένα και αν αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Γράψτα και σε ένα χαρτί όλα αυτά. Επανέλαβε το αυτό για κάμποσες ημέρες και πες μας μετά και εμάς.
Συνήθως η αδυναμία να εμπιστευτεί κανείς τους γύρω του έχει ρίζα βαθειά.
Ενδεχομένως να υπάρχει κάποιο τραύμα, κάτι που κλόνισε .
Αν θες γράψε λίγα περισσότερα σχετικά με αυτό.
Συμφωνώ! Το πόσο εμπιστεύεσαι τους άλλους έχει σχέση με το οικογενειακό περιβάλλον που μεγάλωσες ή με κάτι τραυματικό που σου συνέβει έξω από αυτό. Αν δεν εμπιστεύεσαι κανέναν όμως, συν πλην, δεν μπορείς κατά τη γνώμη μου να δημιουργήσεις και υγιείς και αυθεντικές σχέσεις. Μπορεί κάποιος/α να αξίζει την εμπιστοσύνη σου, αλλά εσύ να μην του/της δώσεις καμία ευκαιρία.
Αν μπορείς μίλα σε ειδικό, για να σε βοηθήσει να λύσεις το κουβάρι.
(2-3 σκορπια που μου έρχονται): κάποιες συγνωμες που δεν ακούσαμε ποτέ μπορει και να μας στοιχειώσουν καμιά φορά γαμώτο. Δεν λεω ότι χρειάζεται να τις ακούσουμε, απλώς το σημειώνω (ακριβώς επειδή εμενα με βοήθησε στο αν και πώς θα συγχωρέσω εγω κι ας μην είχα ακούσει εκείνη τη συγνωμη) Τωρα, η εμπιστοσσύνη… Η εμπιστοσύνη δεν χαρίζεται, κερδίζεται. Η εμπιστοσύνη είναι σχέση, όχι ιδιοτητα. Είναι αποτέλεσμα της συναναστροφής, όχι προϋποθεση της. Κανείς δε δικαιούται την εμπιστοσύνη σου απλώς επειδή έτσι. Η εμπιστοσύνη χτίζεται σιγα σιγα, όταν η σχεση δουλεύει. Κανείς δε δικαιούται την εμπιστοσύνη σου επειδή π.χ. είναι ‘το αγορι σου’,… Διαβάστε περισσότερα »
“Κανείς δε δικαιούται την εμπιστοσύνη σου απλώς επειδή έτσι. Η εμπιστοσύνη χτίζεται σιγα σιγα, όταν η σχεση δουλεύει. Κανείς δε δικαιούται την εμπιστοσύνη σου επειδή π.χ. είναι ‘το αγορι σου’, ‘φίλος σου’, ‘μάνα σου’, ‘πατέρας σου’, ‘αδερφός σου’. Την εμπιστοσύνη σου τη δικαιούται μόνο όποιος δουλεύει γι αυτήν εξίσου με εσένα. (Και αυτά σου τα λεω εγω που γενικώς είμαι σκορποχερα -έως εντυπωσιακά ηλιθια- με το πώς δίνω την εμπιστοσύνη μου).”
Αυτό ακριβώς!
Κι εγώ δυσκολεύομαι να εμπιστευτώ, κι αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην μπορώ να απολαύσω τις καλές στιγμές όταν συμβαίνουν. Μου είχε πει κάποτε μία ψυχολόγος: Θα εμπιστεύεσαι, δεν θα εθελοτυφλείς αλλά ούτε θα τρώγεσαι με τα ρούχα σου, δεν θα ψάχνεις αφορμές. Δείχνε εμπιστοσύνη κι αν κάποιος σου αποδείξει ότι δεν την άξιζε αυτό θα σημαίνει ότι εσύ είσαι εντάξει μέσα σου, καθαρή και καλοπροαίρετη κι αυτός οχι. Κάπως έτσι μου το είχε πει, προσπαθώ να το σκέφτομαι για να αφήνομαι.
Δε χρειάζεται να εμπιστευτείς.
Στηρίξου στον εαυτό σου.
Τα φαινόμενα απατούν.
Κάτι θα έχει συμβεί στην οικογένεια και υπάρχει στο ασυνείδητο σας. Η θεραπεία θα βοηθήσει σίγουρα. Θα επαναπλαισιώσετε τη σχέση με την οικογένεια σας , θα δείτε και κάτι άλλο. Μπορεί να κάνω και προβολή τώρα αλλά νομίζω ότι η εμπιστοσύνη ξεκινά από την οικογένεια. Εμπιστευτείτε έναν καλό ψυχολόγο και δε θα χάσετε.