Η ανάγκη για αγάπη είναι βαθιά μέσα μου, αλλά ο τρόπος που έμαθα να επιβιώνω — «η άμυνα μου είναι επίθεση» — απομακρύνει τους ανθρώπους.
Θέλω να καταλάβω πώς να μην βγάζω μίσος κάθε φορά που κάτι μου θυμίζει τα τραύματά μου.
Θέλω να μάθω να χτίζω μια σχέση χωρίς να τσακωνόμαστε συνεχώς. Ίσως η απάντηση δεν είναι να κρύψω τον θυμό, αλλά να μάθω να τον αναγνωρίζω, να τον επικοινωνώ και να τον διαχειρίζομαι .
Αλλά δεν μπορώ να διαχειριστώ το θυμό μου.
Η τουλάχιστον μπορεί ίσως να έμαθα να τον διαχειρίζομαι λίγο καλύτερα αλλά δεν φτάνει, για τους άλλους.
Ήμαστε υπαίτιοι τελικά για τα τραύματα μας ; Θα ζήσω πάντα με το μίσος μέσα μου ;
Στην αρχή όλοι θέλουν να κάνουν παρέα μαζί μου αλλά γιατί έχουν φτιάξει άλλη εικόνα για μένα.
Και όταν αρχίζω και μοιράζομαι το σκοτάδι π έχω μέσα μου, δεν κρύβω το θυμό μ, όλοι φεύγουν.
Πώς να αποδεχτώ αυτή την μοναξιά. Έτσι κ αλλιώς ηρεμία βρίσω μόνο όταν δεν έχω επαφή με κανέναν σε αυτή τη γη.
ΑΠΟ ΤHΝ – wabi sabi
Ακολουθήστε την Α,ΜΠΑ; στο Google News
Πουλάκι μου είμαστε πολλοί θυμωμενοι άνθρωποι γύρω σου. Εγώ κ η αδερφή μου μονίμως θυμωμενες με ολους με ολα κ μεταξύ μας. Κ άρχισε η αδερφή μου ψυχοθεραπεία κ γνώρισα έναν τρυφερό κ παρεξηγημένο άνθρωπο…περνουσε ο καιρός κ ηταν σαν να ξετυλίγε το κρεμμύδι τις στρώσεις του…κ μαλάκωσε κ γνώρισα την αδερφή μου. Θέλησα κ εγω να γίνω γλυκιά κ όχι ο μπαμπούλας που όλοι φοβούνταν κ έκανα θεραπεία κ έφυγε ο θυμός. Έχουμε πλέον μια δυνατη σχέση με την αδερφή μου κ μας εχουν πει τα παιδια μας οτι βλέπουν τις αλλαγές μας κ τους αρεσει πολύ η καινούρια… Διαβάστε περισσότερα »
Πολύ αισιόδοξη απάντηση.
Δίνει ελπίδα και κίνητρο.
Διάβαζα όσα έγραφες και σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να τα είχα γράψει εγώ πριν την ψυχοθεραπεία, σε νιώθω όσο δεν φαντάζεσαι, και σίγουρα υπάρχουν και άλλοι που θα ταυτιστούν με αυτή την επιστολή. Δεν θα σου πω ότι γιάτρεψα τα τραύματα μου, αν με ρωτάς δεν πιστεύω πως γιατρεύονται. Όμως, αυτό που κατάφερα να κάνω ήταν να τα αποδεχθώ και να πάω παρακάτω. Ο θυμός είναι δευτερογενές συναίσθημα. Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να αναγνωρίσεις ποιο είναι το πρωτογενές συναίσθημα που σου τον προκαλεί. Δεν χρειάζεται να τον διαχειριστείς, να τον αναγνωρίσεις χρειάζεται. Δεν είμαστε υπαίτιοι για τα τραύματα,… Διαβάστε περισσότερα »
Το πρώτο βήμα το κάνατε ήδη αναγνωρίζοντας το πρόβλημα διαχείρισης του θυμού σας.
Ειναι και το βασικότερο νομιζω για να το αντιμετωπίσετε αποτελεσματικά.
Να μιλάτε με άτομα που σας βγάζουν θετικότητα και ηρεμία για τα σκοτάδια σας στο φιλικό σας περιβάλλον.
Όσον αφορά τις σχέσεις σας εκεί θέλει εκπαίδευση και τεχνικές αποσυμφόρησης.
Ένας ειδικός θα σας ανοίξει δρόμους,μόνη σας θα ταλαιπωρηθείτε και ισως δεν τα καταφέρετε και θα βουλιάζετε στην απογοήτευση.
Σιγά μην ζήσεις για πάντα με το μίσος, παιδάκι μου. Θα ξεκινήσεις ψυχοθεραπεία για να ξετυλίξεις το κουβάρι. Δηλαδή, όσοι δεν έχουν θέματα διαχείρισης θυμού δεν βιώνουν μοναξιά; Μωρέ, τι μας λες! Όλοι βιώνουν μοναξιά, περισσότερο από ποτέ μάλιστα τώρα. ηρεμία θα βρεις όταν είσαι ήρεμη με τον εαυτό σου! Αυτό δεν είναι κάτι που αποκτάς έτσι εύκολα. Μακρύς ο δρόμος… Η κόλαση είναι οι άλλοι, όπως είπε ο Σαρτρ. Η κόλαση δεν είναι οι άλλοι, είναι ο εαυτός σου, είπε ο Βιτγκενστάιν. Διαλέγεις “άλλους” σωστά; Εγώ είμαι μεγάλο σκ@τό με τον θυμό. Όταν κάνω εκρήξεις, τρέχουν να κρυφτούν. Απορίας… Διαβάστε περισσότερα »
όλοι εχουν δικιο. αν νομιζεις οτι καποιος εχει αδικο σε αυτα που λεει, μαλλον δεν φορας τα παπουτσια του , αλλα τα δικα σου
Δηλαδή αν σε κερατώσω τώρα με τον αδερφό σου και τον κολλητό σου και έρθεις και μου ρίξεις χριστοπαναγίες , θα πρέπει πριν να μπεις στα παπούτσια μου ;
Αν ήσουνα τέτοιος άνθρωπος, δεν θα είχαμε ανταλλάξει ούτε δυο φράσεις σε κοινή παρέα, όχι να κάνουμε σχέση. Θα είχα αντιληφθεί ότι δεν είσαι της «φυλής» μου , δηλαδή θα ημουνα ήδη στα παπούτσια σου
Μεγάλη αφέλεια και αθωότητα διακρίνω… ποτέ δεν ξέρεις τον άλλο!
Νομίζω καταλαβαίνω τι εννοείς. Θέλεις κοντινές σχέσεις με όλο το πακέτο δηλ. άνοιγμα, υποστήριξη, ενθάρρυνση κλπ και όταν έρχεται η ώρα πέφτεις σε τοίχο. Κι αυτό σε θυμώνει γιατί δεν μπορείς να πιστέψεις πόσο σκληροί είναι οι άνθρωποι και γιατί τους είναι τοοοοσο δύσκολο να ακούσουν χωρίς να κρίνουν, χωρίς να φύγουν. Ίσως επειδή έχεις τραύματα διαλέγεις όσους/ες σου τα συντηρούν. Αν ποτέ δε σε άκουγαν, συμπαραστέκονταν στην οικογένεια σου, επιλέγεις τέτοιους.. Πρέπει να είσαι απόλυτη σε αυτά που θες, χωρίς μπρος πίσω, να σταθεροποιηθείς. Πιστεύω θα σε βοηθήσει η ψυχοθεραπεία και η διάθεση να κοιτάξεις εσύ πρώτη μέσα σου
Σίγουρα διαλέγει άτομα που συντηρούν τα τραύματα της γιατι ειναι κατι οικειο και ασφαλές στην διαχείριση του.
Το ξέρει και το αποδέχεται.
Θα πρέπει να σπάσει αυτο το μοτίβο για την διάδραση που επιθυμεί.
Να το δουλέψεις με ειδικό.
Ε πείτε και ενα παράδειγμα βρε κοριτσια.
να σου πω πως σε καταλαβαινω, γιατι δεν εχω θυμωσει ποτε στη ζωη μου
Έλα…, να μην πω τώρα ότι έγκειται σε ψυχοπαθολογία;
χαχα σοβαρή μάλλον